Μέχρι πρίν ἀπό 40 χρόνια ἡ ἔκτρωση θεωρεῖτο ποινικό ἀδίκημα. Ὁ νόμος 1609/1986 (ἄρθρο 304 τοῦ Ποινικοῦ Κώδικα) πού ψηφίσθηκε τό 1986, ἀποποινικοποίησε τίς ἐκτρώσεις. Ἡ ἔκτρωση, δηλαδή ἡ τεχνητή διακοπή τῆς ἐγκυμοσύνης, δέν θεωρεῖται πλέον ἄδικη πράξη.
Ὁ συνήθης ἐξευγενισμένος ὅρος πού χρησιμοποιεῖται γιά τήν πράξη αὐτή εἶναι «διακοπή κυήσεως». Ἀλλά «διακοπή κυήσεως» εἶναι γιά τήν κυοφορούσα μητέρα. Γιά τό κυοφορούμενο ἔμβρυο εἶναι «διακοπή ζωῆς». Δηλαδή θάνατος. Καί ὄχι ἀνεπιθύμητος θάνατος, πού προῆλθε ἀπό κάποιο δυσάρεστο, ἀναπάντεχο γεγονός ἤ ἔστω ἀπό ἀμέλεια ἤ ἀπροσεξία, ἀλλά θάνατος πού προκλήθηκε μέ προμελέτη καί ἐπιβλήθηκε μέ βιαιότητα καί ἀναλγησία. Δηλαδή φόνος. Καί φόνος ἀθώας καί ἀνυπεράσπιστης ὑπάρξεως, πού ἔχει τό δικαίωμα νά ζήσει σ᾿ αὐτό τόν κόσμο, τουλάχιστον ὅσο τό ἔχουν καί αὐτοί πού τόν ἀποφάσισαν. Φόνος ἑνός ἀθώου παιδιοῦ, πού τόν ἀποφάσισαν οἱ γονεῖς του καί τόν προκάλεσαν γιατροί πού ὁρκίστηκαν νά ὑπηρετοῦν τή ζωή καί ὄχι τόν θάνατο.
Ἕνα ἔμβρυο πού μεγαλώνει μέ θαυμαστό τρόπο μέσα στά μητρικά σπλάχνα, δέν εἶναι ἄνθρωπος; Δέν θέλει νά δεῖ τό φῶς τοῦ ἥλιου καί νά πορευθεῖ σ᾿ αὐτό τόν κόσμο μέ κάθε δυνατότητα νά ζήσει, νά δεῖ τά πρόσωπα τῶν γονιῶν του, νά γευθεῖ τήν ἀγάπη καί τή φροντίδα τους, νά τούς συγκινήσει μέ τό χαμόγελό του, νά μεγαλώσει, νά δημιουργήσει, νά καταξιωθεῖ ὡς μέλος μιᾶς ἀνθρώπινης κοινωνίας, πού σκοπό ἔχει νά ὑπηρετεῖ τό ἀγαθό, τήν πρόοδο, τή ζωή;
Καί ἀκόμη· τό ἔμβρυο δέν εἶναι ἄνθρωπος μέ ἀθάνατη ψυχή, ὕπαρξη πού κρύβει στά βάθη της τήν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, πού ἔχει δικαίωμα νά βαπτισθεῖ, νά ἀπολαύσει τή Χάρι τοῦ Θεοῦ, νά γίνει μέλος τῆς Ἐκκλησίας, νά πορευθεῖ στόν κόσμο μέ τήν αἰώνια προοπτική τῆς μακάριας ζωῆς στή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ; Ἄν ὁ θάνατος εἶναι μυστήριο φοβερό, ἡ ζωή δέν εἶναι θαῦμα μεγάλο; Γιατί ἐρχόμαστε ἀντιμέτωποι μέ τόν Θεό, ὅταν ζητεῖ νά θαυματουργήσει;
Ὅσοι εἶναι ὑπέρ τῶν ἐκτρώσεων, εἶχε πεῖ ὁ Πρόεδρος τῆς Ἀμερικῆς Ρόναλντ Ρήγκαν, εἶναι ὑπέρ τῶν ἐκτρώσεων, ἀφοῦ γεννήθηκαν.
Ὅσοι ἀπολαμβάνουν τό δῶρο τῆς ζωῆς, μέ ποιό δικαίωμα τό στεροῦν ἀπό ἄλλους;
Κάθε γυναίκα εἶναι ἐλεύθερη νά ὁρίζει τό σῶμα της, λένε ὅσοι ὑποστηρίζουν τίς ἐκτρώσεις. Ἀλλά τό κυοφορούμενο ἔμβρυο εἶναι μέλος τοῦ γυναικείου σώματος; Τότε ὅποια γυναίκα δέν κυοφορεῖ, δέν πρέπει νά θεωρεῖται ἀρτιμελής. Καί ἐπίσης· τό κυοφορούμενο ἔμβρυο προῆλθε μόνο ἀπό τό δικό της σῶμα; Καί ἀκόμη· τό ἔμβρυο ἔρχεται ὡς ἀποτέλεσμα τῆς ἀποφάσεως τῶν δύο γονέων; Ὁρίζουν αὐτοί τό πότε θά προκύψει μιά ἐγκυμοσύνη καί τό ἄν θά προκύψει; Δέν ὑπάρχει καί Κάποιος ἄλλος πού ἔχει τόν κύριο καί τελικό λόγο;
Ἡ σύλληψη ἑνός παιδιοῦ εἶναι ἕνα μυστήριο καί γιά τήν Ἐπιστήμη. Γιά τήν Πίστη εἶναι ἕνα θαῦμα, πού τό ἐργάζεται ἡ ἀγάπη καί ἡ παντοδυναμία τοῦ Θεοῦ. Τό δηλώνει καθαρά ἡ Ἁγία Γραφή, ἡ ὁποία γιά τή γέννηση τοῦ πρώτου παιδιοῦ πάνω στή γῆ ἀπό τό πρωτόπλαστο ζεῦγος λέει: «Ἀδάμ δέ ἔγνω Εὔαν τήν γυναῖκα αὐτοῦ, καί συλλαβοῦσα ἔτεκε τόν Κάϊν καί εἶπεν· ἐκτησάμην ἄνθρωπον διά τοῦ Θεοῦ» (Γεν. δ΄ 1). Ἡ Εὔα ὅταν ἔγινε μητέρα, δέν εἶπε, ἀπόκτησα παιδί ἀπό τόν Ἀδάμ, ἀλλά «διά τοῦ Θεοῦ», μέ τή δύναμη τοῦ Θεοῦ καί τή δική του εὐλογία.
Ὁ Θεός ἐνεργεῖ τήν ὥρα πού συλλαμβάνεται ἕνα παιδί στά μητρικά σπλάχνα! Οἱ ἄνθρωποι δέν μποροῦν νά τό ἀποφασίσουν καί νά τό κάνουν μόνοι τους, ἄν δέν ἐνεργήσει ὁ Θεός.
Ἔρχονται ἀντιμέτωποι μέ τόν Θεό, ὅσοι ἀποφασίζουν καί ἐνεργοῦν τίς ἐκτρώσεις. Δέν φοβοῦνται; Δέν σκέφτονται τήν εὐθύνη τους; Δέν ἀναλογίζονται ὅτι κάποτε θά κληθοῦν νά δώσουν λόγο γιά τίς πράξεις τους;
Λίγο πρίν ἀπό τίς ἐκτρώσεις ἀποποινικοποιήθηκε καί στή χώρα μας τό βαρύτατο ἁμάρτημα τῆς μοιχείας. Μετά τίς ἐκτρώσεις ἀποποινικοποιήθηκε τό φοβερό ἁμάρτημα τῆς βλασφημίας τῶν θείων. Καί στή συνέχεια νομιμοποιήθηκαν παράνομες μέχρι λίγο πρίν συμβιώσεις, ἀκόμη καί οἱ πιό βδελυρές, οἱ σοδομικές διαστροφές. Ὅλα αὐτά ἀπό τή Βουλή τῶν Ἑλλήνων. Ἀγνοήθηκε ἡ βουλή τοῦ Θεοῦ, τό ἅγιο καί σωτήριο θέλημά του. Καταπατήθηκε ὁ Νόμος του ἐκεῖ πού γίνεται Ἁγιασμός, ἐκεῖ πού οἱ ἐκπρόσωποι τοῦ ἔθνους ὁρκίζονται στό ἱερό Εὐαγγέλιο, ἐκεῖ πού πρέπει νά γίνεται σεβαστό τό Σύνταγμα, τό ὁποῖο ἀναγνωρίζει τήν Ὀρθόδοξη Πίστη, ὑπερασπίζεται τήν Ἁγία Γραφή καί τούς ἱερούς Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας, καί φέρει ὡς προμετωπίδα του τό φοβερό ὄνομα τῆς Ἁγίας Τριάδος!
Πῶς μποροῦν οἱ βαπτισμένοι Ὀρθόδοξοι ἐκπρόσωποί μας νά ἀποφασίζουν, ὅπως αὐτοί κρίνουν, τί εἶναι νόμιμο καί τί παράνομο; Ποῦ βρίσκουν τό δικαίωμα νά μᾶς λένε ὅτι αὐτό πού μέχρι χθές ἦταν παράνομο, ξαφνικά ἀπό σήμερα θεωρεῖται νόμιμο;
40 χρόνια ὁ φρικτός νόμος περί τῶν ἐκτρώσεων θερίζει ἀτιμώρητα ἑκατοντάδες χιλιάδες ἀθῶες ὑπάρξεις στή χώρα μας κάθε χρόνο, τήν ὥρα πού τό δημογραφικό πρόβλημα εἶναι ὀξύτατο. Γερνοῦμε καί τό «γηράσκον ἐγγύς ἀφανισμοῦ» (Ἑβρ. η΄ 13).
Νά ἀκούσουμε τή φωνή τοῦ Θεοῦ. Νά ἀκούσουμε τή φωνή τῆς συνειδήσεώς μας, πού τήν ἔχουμε φιμώσει τελευταῖα. Νά ἀκούσουμε ἐπιτέλους τή σιωπηλή κραυγή τῶν ἀθώων ἐμβρύων. Ἔχουν δικαίωμα στή ζωή, τουλάχιστον ὅσο κι ἐμεῖς. Καί αὐτοί πού δείχνουν ὅτι δέν τό καταλαβαίνουν, ἔχουν δικαίωμα στήν αἰώνια ζωή, ἄν εἰλικρινά μετανοήσουν.
(Ἀναδημοσίευση ἀπό τό περιοδικό «Ὁ Σωτήρ»)