Κακοποίηση παιδικῶν ψυχῶν
Στὶς 15 Φεβρουαρίου 2024 ἡ σημερινὴ Κυβέρνηση, μὲ τὴ σύμφωνη γνώμη καὶ ἄλλων κομμάτων, ἦλθε σὲ εὐθεία ἀντίθεση μὲ τὸν ἀκατάλυτο Νόμο τοῦ Θεοῦ ψηφίζοντας τὸν νόμο 5089/2024, μὲ τὸν ὁποῖο ἀναγνώρισε τὸν γάμο μεταξὺ ὁμοφύλων καὶ τὴν κατὰ συνέπεια δυνατότητα ἀπόκτησης τέκνων ἀπὸ ὁμόφυλα ζεύγη. Ἔγραψε ἔτσι μιὰ μαύρη σελίδα στὴν Ἑλληνικὴ ἱστορία, καθὼς μὲ τὴν ψήφιση τοῦ ἀντίθεου αὐτοῦ νομοσχεδίου ἡ Ἑλλάδα ἔγινε ἡ πρώτη ὀρθόδοξη χώρα στὸν κόσμο, ἡ ὁποία θέσπισε τὸν «γάμο» ὁμοφύλων ζευγαριῶν ὡς ἰσότιμο μὲ τὸν γάμο ποὺ ἀνέκαθεν ὁρίζεται ὡς «συνάφεια ἀνδρὸς καὶ γυναικὸς» (Μοδεστίνος 3ος αἰ. μ.Χ.). Ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς αὐτὸν μόνο τὸν γάμο εὐλόγησε ἤδη ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τῆς ἱστορίας τῆς ἀνθρωπότητος, καὶ μάλιστα στὴν ἐποχὴ τῆς Καινῆς Διαθήκης τὸν ἀναβίβασε σὲ ἱερὸ Μυστήριο μέσα στὴν ἁγία του Ἐκκλησία. Ἄλλωστε καὶ ἡ ἴδια ἡ φύση μαρτυρεῖ ὅτι δὲν ὑπάρχει ἄλλος τρόπος γιὰ ν᾿ ἀποκτήσουν οἱ ἄνθρωποι ἀπογόνους καὶ νὰ δημιουργήσουν οἰκογένεια, παρὰ μόνο ἡ ἕνωση ἄνδρα καὶ γυναίκας.
Αὐτὴ τὴ φυσικὴ τάξη ἀνέτρεψε ἡ Κυβέρνηση καὶ οἱ σύμμαχοί της. Πρόδωσαν τὴν μακραίωνη παράδοση τῆς οἰκογένειας. Καὶ δυστυχῶς, ὄχι μόνο δὲν μετανόησαν γιὰ τὸ φοβερὸ αὐτὸ ἔγκλημα, ἀλλὰ συνέχισαν τὴν λυσσαλέα ἐπίθεση κατὰ τοῦ ἱεροῦ καὶ θεοΐδρυτου θεσμοῦ σχεδιάζοντας ἕνα φρικτὸ ἀνοσιούργημα στὶς ψυχὲς τῶν ἀθώων παιδιῶν, τὸ ὁποῖο ἤδη λαμβάνει χώρα στὸν εὐαίσθητο τομέα τῆς Παιδείας, μὲ εὐθύνη τοῦ ἀντίστοιχου Ὑπουργείου.
Στὰ νέα σχολικὰ βιβλία, τὰ ὁποῖα ἤδη ἔχουν δημοσιευθεῖ στὸ διαδίκτυο (ebooksdl.cti.gr) καὶ πρόκειται νὰ διανεμηθοῦν σὲ ὅλους τους μαθητὲς ἀπὸ τὴ σχολικὴ χρονιὰ 2027-28, ὑπάρχουν πλῆθος ἀπὸ ἀναφορὲς σὲ «διαφορετικὲς μορφὲς οἰκογένειας», ὅπου γίνεται σαφὴς καὶ συστηματικὴ προπαγάνδα προκειμένου τὰ παιδιὰ νὰ μάθουν ὅτι ἡ οἰκογένεια δὲν συγκροτεῖται ἀπὸ ἕναν ἄνδρα, μία γυναίκα καὶ τὰ παιδιὰ ποὺ τυχὸν θ᾿ ἀποκτήσουν, ἀλλὰ μπορεῖ νὰ ἀποτελεῖται ἀπὸ «δύο μπαμπάδες» ἢ «δύο μαμάδες» μὲ παιδιὰ καὶ ζῶα συντροφιᾶς!
Ἐνδεικτικὰ ἀναφέρουμε ὅτι στὴν Α΄ Δημοτικοῦ καὶ στὸ μάθημα «Μελέτη Περιβάλλοντος» προτείνεται στοὺς ἐκπαιδευτικοὺς νὰ ὑλοποιήσουν τὴν ψηφιακὴ δραστηριότητα «Ἡ δική μου οἰκογένεια» μὲ σκοπὸ νὰ ἐξοικειωθοῦν οἱ μαθητές-τριες μὲ «διαφορετικοῦ τύπου οἰκογενειακὰ σχήματα μέσα ἀπὸ ἀφηγήσεις μικρῶν ζώων». Ἔτσι παρουσιάζονται διάφορα ζῶα νὰ ἀντιπροσωπεύουν διαφορετικὲς «οἰκογένειες» μὲ «τὸ ἐλεφαντάκι νὰ ἀντιστοιχεῖ στὶς οἰκογένειες ἑνὸς φύλου» (Ὁδηγὸς Ἐκπαιδευτικοῦ, σελ.16).
Στὴ Γλώσσα τῆς Β΄ Δημοτικοῦ (Βιβλίο μαθητή, ἐκδ. «Νῆσος», σελ. 12-13) τὰ παιδιὰ καλοῦνται νὰ παρατηρήσουν καὶ νὰ σχολιάσουν διάφορες εἰκόνες «οἰκογενειῶν», μεταξὺ τῶν ὁποίων εἶναι ἕνα σκίτσο μὲ δύο γυναῖκες, ἕνα ἀγόρι κι ἕνα κουνέλι, κι ἕνα ἄλλο μὲ δύο ἄνδρες ποὺ ἔχουν στὴν ἀγκαλιά τους ἕνα κοριτσάκι. Ἐπιπλέον καὶ ἄλλες εἰκόνες «οἰκογενειῶν» περιλαμβάνουν ζῶα μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων καὶ τὰ παιδιὰ καλοῦνται νὰ ἀπαντήσουν στὴν ἐρώτηση: «Εἶναι μόνο οἱ ἄνθρωποι γύρω μας σημαντικοί; Μήπως ὑπάρχουν καὶ ἄλλα μέλη στὴν οἰκογένεια ποὺ εἶναι σημαντικὰ γιὰ ἐμᾶς;»
Στὴν ΣΤ΄ Δημοτικοῦ, στὸ βιβλίο «Κοινωνικὴ καὶ Πολιτικὴ Ἀγωγή» (ἐκδ. «Πεδίο», σελ.12-14), οἱ μαθητές-τριες διδάσκονται ὅτι «σήμερα, στὸν 21ο αἰώνα, τὰ νέα ζευγάρια ἀποφασίζουν νὰ κάνουν παραδοσιακὸ θρησκευτικὸ γάμο ἢ πολιτικὸ γάμο, νὰ συνάψουν σύμφωνο συμβίωσης ἢ ἁπλῶς νὰ συγκατοικήσουν, νὰ ἀποκτήσουν ἢ ὄχι παιδιά. Ὑπάρχει ἕνα πλῆθος ἐπιλογῶν καὶ πολλὰ καὶ διαφορετικὰ οἰκογενειακὰ σχήματα», μεταξὺ τῶν ὁποίων ἀναφέρεται καὶ ἡ «οἰκογένεια ὁμοφύλων ζευγαριῶν».
Ἡ προπαγάνδα συνεχίζεται καὶ στὸ Γυμνάσιο, ὅπου στὸ μάθημα «Οἰκιακὴ Οἰκονομία» τῆς Α΄ Γυμνασίου (Βιβλίο μαθητή, ἐκδ. «Ἑλληνικὴ Γραφή», σελ.11) οἱ μαθητές-τριες διδάσκονται ὅτι «ἡ οἰκογένεια χωρὶς γάμο, ἡ ὁμόφυλη οἰκογένεια καὶ ἡ πολυπολιτισμικὴ οἰκογένεια» ἀποτελοῦν «νέες μορφὲς οἰκογένειας». Ὡς πρὸς τὸ τί ὁρίζεται ἀντικειμενικὰ ὡς οἰκογένεια, τὸ πλαίσιο ποὺ τίθεται εἶναι ἐντελῶς σχετικὸ καὶ ὑποκειμενικό, ἀφοῦ κάθε μαθητὴς καλεῖται νὰ ἀποδεχθεῖ ὅτι «τίποτα πιὰ δὲν θὰ μοῦ φαίνεται παράξενο ἢ λάθος μόνο καὶ μόνο ἐπειδὴ δὲν μοιάζει μὲ ὅσες οἰκογένειες ξέρω προσωπικά».
Στὴν Γ΄ Γυμνασίου, στὸ μάθημα Κοινωνικῆς καὶ Πολιτικῆς Ἀγωγῆς (ἐκδ. Π. Μαράντου, σελ. 26) τὰ παιδιὰ μαθαίνουν ὡς «ἐξέλιξη τῆς οἰκογένειας» τὴν παρουσία νέων μορφῶν ὅπως ἡ «ἐλεύθερη συμβίωση», ἡ ὁποία γιὰ τὸ ζευγάρι «συνήθως ἀποτελεῖ μία “δοκιμασία” πρὶν ἀπὸ τὸν γάμο» καὶ τὸ «σύμφωνο συμβίωσης, μιὰ συμφωνία δύο ἐνήλικων προσώπων, ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὸ φύλο τους, ἡ ὁποία καταρτίζεται αὐτοπροσώπως μὲ συμβολαιογραφικὸ ἔγγραφο καὶ ρυθμίζει τὴ συμβίωσή τους».
Τὰ στοιχεῖα ποὺ παραθέσαμε εἶναι ἐνδεικτικά, καθὼς παρόμοιες ἀναφορὲς γίνονται καὶ σὲ ἀρκετὲς ἄλλες τάξεις σὲ ὅλες τὶς βαθμίδες μέχρι καὶ τὸ Λύκειο, σὲ διάφορα μαθήματα. Ὅλα αὐτὰ δὲν εἶναι τυχαῖες ἐπιλογὲς ἢ ἀπόψεις τῶν ἐκδοτῶν τοῦ κάθε βιβλίου. Ἀποτελοῦν ὑλοποίηση τῶν στόχων τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας, ὅπως ἀναφέρεται ρητὰ σὲ κείμενο τοῦ Ἰνστιτούτου Ἐκπαιδευτικῆς Πολιτικῆς (ΙΕΠ) μὲ τίτλο «Ὁδηγὸς γιὰ τὴν ἔνταξη τῆς ὀπτικῆς τοῦ φύλου στὰ Προγράμματα Σπουδῶν καὶ στὰ Διδακτικὰ Βιβλία καὶ Ὑλικὰ» καὶ συγκεκριμένα στὴν ἑνότητα «Οἰκογένεια», ὅπου συστήνει σαφῶς: «ἡ παρουσίαση τῆς οἰκογένειας νὰ μὴν πραγματοποιεῖται μὲ ἰδεατὸ καὶ παραδοσιακὸ τρόπο», ἀλλὰ νὰ προβάλλονται καὶ «διαφορετικὲς μορφὲς τῆς οἰκογένειας, ὅπως ὁμόφυλα ζευγάρια, μονογονεϊκὲς οἰκογένειες, πολυμελεῖς, ἐκτεταμένες οἰκογένειες ἢ οἰκογένειες μὲ ἕνα παιδί (πού) ἀντιστοιχοῦν στὴ σημερινὴ πραγματικότητα τῆς κοινωνίας μας» (σελ. 13).
Ὥστε λοιπὸν ἡ οἰκογένεια δὲν πρέπει νὰ διδάσκεται «μὲ ἰδεατὸ καὶ παραδοσιακὸ τρόπο»! Γιατὶ ἄραγε; Μήπως τυχὸν κάποιο παιδὶ ἐμπνευσθεῖ καὶ ἐπιθυμήσει νὰ δημιουργήσει μία φυσιολογικὴ οἰκογένεια, ὅπως τὴ θέλει ὁ Θεός… Τὰ παιδιὰ ἔχουν ἀνάγκη ἀπὸ ἀγωγή, παιδεία, ὅραμα καὶ ὄχι ἀπὸ τὴν περιγραφὴ τοῦ χάους, στὸ ὁποῖο ἔχετε κατακρημνίσει τὴν οἰκογένεια. Ἐπιτέλους, κύριοι! Σταματῆστε νὰ προωθεῖτε τὴν προπαγάνδα τῆς διαστροφῆς καὶ τὶς ἀλλότριες ἰδέες τῆς woke ἀτζέντας. Λυπηθῆτε τὶς ἄπλαστες παιδικὲς ψυχὲς καὶ μὴν τὶς κακοποιεῖτε βάναυσα τραυματίζοντας τὴν ἁγνότητα καὶ ἀθωότητά τους!
Αὐτὸ εἶναι τὸ φρικτὸ ἀνοσιούργημα ποὺ ἔχει προαναγγελθεῖ γιὰ νὰ ἐφαρμοσθεῖ στὰ σχολεῖα μας. Ἀναμένουμε λοιπὸν τὶς ἀντιδράσεις ἀπὸ τοὺς Συλλόγους Γονέων καὶ τοὺς ἐκπαιδευτικοὺς φορεῖς, ποὺ ἀγωνίζονται γιὰ νὰ διατηρήσουν τὶς ἀξίες καὶ τὰ ἰδανικὰ καὶ νὰ τὰ μεταδώσουν στὰ παιδιὰ ὡς πολύτιμη κληρονομιά. Ἀναμένουμε κυρίως τὴν κρίσιμη παρέμβαση τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, τῆς Μητέρας μας Ἐκκλησίας, ὥστε νὰ ἀποτραπεῖ αὐτὸ τὸ ἔγκλημα καὶ νὰ μὴν φθάσουν ποτὲ τὰ βιβλία αὐτὰ στὰ χέρια τῶν μαθητῶν. Σὲ κάθε περίπτωση κακοποιήσεως ἡ σιωπὴ σημαίνει συνενοχή. Μπροστὰ στὴν κακοποίηση αὐτὴ τῶν παιδιῶν, ποιὸς τολμᾶ νά μείνει σιωπηλός;
Μαραμένη Ἤπειρος
Ἡ παρακάτω εἴδηση κραυγάζει γιὰ μιὰ δραματικὴ ἐξέλιξη στὸν πληθυσμὸ τῆς Ἠπείρου.
«Ἤπειρος: ἡ μεγαλύτερη μείωση γεννήσεων στὴν Ἑλλάδα τὸ 2025 – Πτώση 10,8%.
Τὰ στοιχεῖα τῆς ΕΛΣΤΑΤ γιὰ τὸ 2025 ἀποκαλύπτουν ὅτι ἡ Ἤπειρος… καταγράφει γιὰ τὸ 2025 τὴ μεγαλύτερη ποσοστιαία μείωση γεννήσεων σὲ ὁλόκληρη τὴν ἑλληνικὴ ἐπικράτεια. Ἐνῷ σὲ πανελλαδικὸ ἐπίπεδο ἡ μείωση τῶν γεννήσεων ζώντων ἔκλεισε στὸ -4,2% (65.594 γεννήσεις τὸ 2025 ἔναντι 68.467 τὸ 2024), στὴν Ἤπειρο ἡ πτώση ἄγγιξε τὸ -10,8%.
Σὲ ἀπόλυτους ἀριθμούς, τὸ 2024 εἶχαν γεννηθεῖ στὴν Ἤπειρο 1.790 παιδιά, ἐνῷ τὸ 2025 ὁ ἀριθμὸς ἔπεσε στὰ μόλις 1.596 – μείωση κατὰ 194 νεογνά.
Σὲ ἐθνικὸ ἐπίπεδο, ἡ ΕΛΣΤΑΤ ἀναδεικνύει ἐπίσης ὅτι οἱ Ἑλληνίδες μητέρες γεννοῦν πλέον σὲ ὅλο καὶ μεγαλύτερη ἡλικία. Στὴν Ἤπειρο, ὡστόσο, ἡ τάση αὐτὴ ἐντείνεται σὲ βαθμὸ ποὺ καθιστᾶ τὴν περιοχὴ παράδειγμα πρὸς ἀποφυγὴ γιὰ ὁλόκληρη τὴ χώρα» («eeod.gr» 19-6-2026).
Ἡ κατάσταση στὴν Ἤπειρο εἶναι πραγματικὰ τραγική. Τὰ Σχολεῖα κλείνουν τὸ ἕνα μετὰ τὸ ἄλλο. Τὰ χωριὰ ἐρημώνουν. Τὸν χειμώνα πάρα πολλὰ εἶναι σχεδὸν νεκρά.
Μιὰ περιοχὴ μὲ ζωντανὴ ἱστορία αἰώνων, μὲ μεγάλη παράδοση πολιτιστικὴ καὶ ἐκκλησιαστική, μὲ ἥρωες, ἁγίους, μάρτυρες καὶ λαμπροὺς νεομάρτυρες, παραδίδεται σταδιακὰ στὴ φθορά.
Ἡ κατάρρευση ἔχει ἀρχίσει πρὶν ἀπὸ δεκαετίες. Οἱ λόγοι πολλοί. Μέχρι πρότινος ἡ περιοχὴ ἦταν παντελῶς ἀπομονωμένη. Μὲ τὴν κατασκευὴ τῆς Ἐγνατίας, πρόσφατα δὲ καὶ τῆς Ἰονίας ὁδοῦ, σὲ κάποιο βαθμὸ ἡ ἀπομόνωση ἔπαυσε. Ἀλλὰ ἴσως εἶναι πιὰ πολὺ ἀργά.
Ἄλλωστε ἡ ἀπομόνωση δὲν εἶναι ὁ μόνος λόγος τῆς φθορᾶς. Ἡ περιοχὴ θεωρεῖται ἡ φτωχότερη σὲ ὅλη τὴν Εὐρώπη. Ἡ ζωὴ δύσκολη, συχνὰ μαρτυρική. Οἱ τελευταῖοι πόλεμοι ἄφησαν παντοῦ ἐρείπια. Ἡ Ἤπειρος δὲν ἀνέκαμψε ποτὲ ἔπειτα ἀπὸ αὐτούς. Ἡ ξενιτιὰ μαράζωσε τὸν τόπο.
Ποιὰ εἶναι ἡ λύση; Ὑπάρχει; Εἶναι θέμα τῆς Κυβερνήσεως; Τῆς Ἐκκλησίας; Γενικότερα τοῦ λεγόμενου πνευματικοῦ κόσμου;
Πάντως τὸ τελευταῖο Σχολεῖο ποὺ ἔκλεισε, ἦταν σὲ ἕνα ἄλλοτε ὁλοζώντανο χωριό. Καὶ ἔκλεισε γιὰ πρώτη φορὰ μετὰ τὸ 1854, ἐλλείψει μαθητῶν. Τὸν περασμένο Ἰούνιο ἀποφοίτησε ἡ τελευταία Μαθήτρια.
Τὸ χωριὸ ποὺ ἀντιστέκεται στὴν ὑπογεννητικότητα
Μέσα στὴν ἀπογοητευτικὴ εἰκόνα ποὺ δημιουργεῖται σχετικὰ μὲ τὸ μέλλον τῆς πατρίδας μας λόγῳ τοῦ μεγάλου δημογραφικοῦ προβλήματος, μὲ τοὺς δεῖκτες τῶν γεννήσεων νὰ βαίνουν ἀνησυχητικὰ καθοδικὰ σὲ ὅλη τὴν ἐπικράτεια, μία ἀκτίνα φωτὸς διαφαίνεται σὲ ὀρεινὸ χωριὸ τῆς Θεσσαλίας. Μεταφέρουμε τὴ σχετικὴ εἴδηση:
«Τὴν ὥρα ποὺ σὲ πολλὲς περιοχὲς τῆς ἑλληνικῆς περιφέρειας τὰ σχολεῖα ἀδειάζουν, οἱ γεννήσεις μειώνονται καὶ ὁ πληθυσμὸς γερνᾷ, ἕνα ὀρεινὸ χωριὸ τῆς Πίνδου φαίνεται νὰ κινεῖται στὴν ἀκριβῶς ἀντίθετη κατεύθυνση. Στὴ Χρυσομηλιὰ τοῦ Δήμου Μετεώρων, περίπου 50 χιλιόμετρα ἀπὸ τὰ Τρίκαλα καὶ σὲ ὑψόμετρο 900 μέτρων, οἱ οἰκογένειες μὲ τρία, τέσσερα ἢ καὶ περισσότερα παιδιὰ δὲν ἀποτελοῦν ἐξαίρεση, ἀλλὰ σχεδὸν τὸν κανόνα. Σὲ μιὰ περίοδο κατὰ τὴν ὁποία ἡ ὑπογεννητικότητα ἐξελίσσεται σὲ ἕνα ἀπὸ τὰ μεγαλύτερα προβλήματα τῆς χώρας καὶ πολλὰ χωριὰ βλέπουν τοὺς νεότερους κατοίκους τους νὰ φεύγουν πρὸς τὰ ἀστικὰ κέντρα ἢ τὸ ἐξωτερικό, στὴ Χρυσομηλιὰ οἱ νέοι ἐπιλέγουν νὰ μείνουν. “Τὸ 70% τῶν ζευγαριῶν στὸ χωριό μας εἶναι πολύτεκνα ἢ τρίτεκνα”, ἀναφέρει (…) ὁ πρόεδρος τῆς Δημοτικῆς Ἑνότητας Χρυσομηλιᾶς, Νίκος Στεφόπουλος. Καὶ αὐτὸ εἶναι ἴσως τὸ στοιχεῖο ποὺ κάνει τὸ συγκεκριμένο χωριὸ νὰ ξεχωρίζει περισσότερο: ἡ πολυτεκνία δὲν ἀποτελεῖ ἕνα πρόσκαιρο φαινόμενο, ἀλλὰ μιὰ τάση ποὺ περνᾶ ἀπὸ γενιὰ σὲ γενιά. (…)
Ὁ μόνιμος πληθυσμὸς τῆς Χρυσομηλιᾶς ὑπολογίζεται σὲ περίπου 500 κατοίκους, ἐνῶ κατὰ τοὺς θερινοὺς μῆνες αὐξάνεται σημαντικά. Τὸ χωριὸ διαθέτει δημοτικὸ σχολεῖο καὶ βρεφονηπιακὸ σταθμό, δύο ὑποδομὲς ποὺ σὲ πολλὲς ἄλλες περιοχὲς τῆς περιφέρειας ἔχουν ἀρχίσει νὰ ἀντιμετωπίζουν προβλήματα ἐξαιτίας τῆς μείωσης τοῦ μαθητικοῦ πληθυσμοῦ. (…) Ὁ δήμαρχος Μετεώρων, Λευτέρης Ἀβραμόπουλος, χαρακτηρίζει τὴ Χρυσομηλιὰ “ἕνα ξεχωριστὸ παράδειγμα ζωντανοῦ χωριοῦ ποὺ κρατᾶ τοὺς ἀνθρώπους του καὶ κυρίως τὶς νέες οἰκογένειες”» («Kathimerini.gr» 19-8-2026).
Πραγματικά, παράδειγμα πρὸς μίμηση τὸ ἐν λόγῳ χωριό. Καὶ παρακίνηση στὴν Πολιτεία νὰ δημιουργεῖ τὶς κατάλληλες ὑποδομές, προκειμένου οἱ νέες οἰκογένειες νὰ μὴν ἀποφασίζουν ἀναγκαστικὰ μετακίνηση πρὸς τὰ ἀστικὰ κέντρα, ἀλλὰ καὶ ὑπόμνηση πρὸς ὅλους ὅτι στὰ χέρια μας εἶναι νὰ κρατήσουμε τὴ βιωσιμότητα τῆς πατρίδας μας, στηρίζοντὰς την παράλληλα στὰ ἤθη καὶ τὶς παραδόσεις, μὲ τὰ ὁποῖα ζήσαμε καὶ μεγαλουργήσαμε ὡς ἔθνος.