Τή σκηνή τοῦ Φεβρουαρίου τήν ἀνοίγει μιά ἀγκαλιά. Μιά ἀγκαλιά, δυό πάναγνα χέρια μητρός Παρθένου· δυό χέρια πού εἰσάγουν στόν Ναό Αὐτόν πού λατρευόταν αἰῶνες ἐκεῖ. Μιά ἀγκαλιά, δυό ἄλλα χέρια τρεμάμενα γεροντικά, πού ἁπλώνονται μέ δέος νά λάβουν Αὐτόν πού ἐπιπόθησε νά δεῖ κάθε ἀνθρώπινη ψυχή πρίν ἀφήσει τόν φθαρτό κόσμο.
Δύο Φεβρουαρίου, Ὑπαπαντή τοῦ Κυρίου, καί ἡ συγκατάβαση τοῦ Θεοῦ πληροῖ τά πάντα. Ὁ κατέχων καί συνέχων τά πάντα Θεός συγκαταβαίνει νά παρουσιάζεται βρέφος πτωχό στήν ἀγκαλιά τῆς Παρθένου μητρός Του. Ὁ μόνος ἅγιος καί ἐν ἁγίοις ἀναπαυόμενος παρίσταται ν᾿ ἁγιασθεῖ στό Ναό τῶν Ἱεροσολύμων καί ἀναπαύεται στά χέρια τοῦ γέροντος Συμεών. Ὁ Θεός ὁ εὐλογῶν τά πάντα δέχεται τήν εὐλογία τοῦ δικαίου γέροντος, πού εἶχε χρηματισθεῖ ὅτι δέν θά ἀπέθνησκε προτοῦ νά δεῖ τόν κεχρισμένο βασιλέα καί Σωτήρα τοῦ κόσμου.
Καί συναγάλλεται ὁ οὐρανός μετά τῶν ἀνθρώπων. Δοξολογεῖ ὁ ἀγγελικός κόσμος καί ἐπιθυμεῖ παρακῦψαι στό σωτήριον τοῦ Θεοῦ. Ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ μέ τή θεία Του κένωση προσέλαβε ἀπό ἀγάπη τήν ἀνθρωπότητα γιά νά τή σώσει. Καί οἱ υἱοί τῶν ἀνθρώπων γνώρισαν μέ τή συγκατάβαση τοῦ Υἱοῦ τήν ἀγάπη τοῦ Πατέρα. Καί στρέφονται πρός τόν Θεό μέ θεῖο πόθο κι ἁπλώνουν μέ δέος τά χέρια, γιά νά ὑποδεχτοῦν τόν Κύριο ἐντός τους, στῆς ψυχῆς τήν ἀγκάλη.
Κι ὅσο ὑποδέχονται τόν Κύριο ἐντός τους, τόσο κατέρχονται συγκλονισμένες οἱ γενεές τῶν ἀνθρώπων τά σκαλοπάτια τῆς μετανοίας κραυγάζοντας «ἐλέησόν με τόν παραπεσόντα, ὁ Θεός». Ἀκοῦν τόν πρεσβύτη Συμεών νά προφητεύει πρός τήν πάναγνη Θεοτόκο «σοῦ δέ αὐτῆς τήν ψυχήν διελεύσεται ρομφαία», βλέπουν τόν Κύριο νά πορεύεται ἑκουσίως πρός τό θεῖο Πάθος καί τύπτουν σάν τόν τελώνη τά στήθη· «ἐλέησόν με, ὁ Θεός, ἐλέησόν με». Κι εἶναι τά δικά τους χέρια πιό τρεμάμενα κι ἀπό τοῦ πρεσβύτου τά χέρια.
Καί πλαταίνει τήν καρδιά τους τό βίωμα τῆς μετανοίας, νά χωρᾶ δικούς καί ξένους, ἐχθρούς καί φίλους. Τήν πλαταίνει, νά μή διακρίνει τόν πλούσιο καί τόν φτωχό, τόν ἰσχυρό καί τόν φυλακισμένο. Νά λέει τόν κόσμο ὅλο ἀδελφούς ἐν Χριστῷ καί ἀδελφές ἐν Χριστῷ, καί νά χαίρεται σάν παιδί ἄδολο ἡ καρδιά. Νά εἶναι ἡ καρδιά τους μιά ἀγκαλιά ἀνέγγιχτη ἀπό τήν ἁμαρτία.
Νά χωρᾶ καί τούς ἀδελφούς ὡς ὁμοτίμους, νά χωρᾶ καί τήν κτίση ὅλη ὡς βασιλιάς της· τά δέντρα καί τούς καρπούς τῆς γῆς, τά πουλιά καί τά ἑρπετά, τά βουνά καί τίς λίμνες. Νά ἐργάζεται εὐχαριστιακά, νά τήν συντηρεῖ καί νά τήν προσάγει προσφορά μέ τά χέρια του στόν Κτίστη.
Καί μαζί νά ἀντιπροσφέρει στόν Θεό τά χαρίσματα πού τοῦ ἔχει δώσει· νά κυριαρχεῖ καί μέ σοφία νά διαχειρίζεται τόν ὑλικό κόσμο, νά δημιουργεῖ καί νά τεχνολογεῖ, νά σκέφτεται καί νά διακρίνει τό ὀρθό, νά ἐπιλέγει ἐλεύθερα τό ἀγαθό, νά διψᾶ ἡ ψυχή του τόν Θεό καί νά Τόν βρίσκει.
Να ἀντιπροσφέρει μιά ἀγκαλιά ὁ κτιστός ὅλη τήν κτίση
στόν πάντων Κτίστη, Αὐτόν πού καταδέχτηκε
νά ἀγκαλοφορεῖται ἀπό μητέρα Παρθένο.