Ὁ Τάφος! Μάτια δακρυσμένα, κυρτωμένες ὑπάρξεις, ψυχές ὀδυνώμενες. Παιδικά κεφαλάκια πού κρυώνουν δίχως φιλιά καί χάδι, συνοδοιπόροι τῆς ζωῆς πού ἔχασαν ὁ ἕνας τό χέρι τοῦ ἄλλου, ἀδέρφια πού ξεκληρίστηκε ἡ γενιά τους, κρινολούλουδα πού τούς κάλεσε ὁ θάνατος πρίν χαροῦν τή ζωή.
Σέ κάθε μῆκος καί πλάτος τῆς γῆς καί σέ κάθε πολιτισμό ὁ τάφος εἶναι τό σύμβολο τοῦ τέλους, μιᾶς ζωῆς πού ἔφυγε, μιᾶς ἐλπίδας πού χάθηκε. Ἡ σιωπή καί ἡ ἀπόλυτη φθαρτότητα. Τό τίμημα τῆς παρακοῆς. Ὁ ἄνθρωπος, ὁ μικρός καί μέγας, μπορεῖ νά δημιουργεῖ, νά μεγαλουργεῖ καί νά φαντασιώνεται ὅσο τά βήματά του κινοῦνται μακράν τοῦ τάφου. Ἐνώπιον τοῦ τάφου ἡ ὀδύνη τοῦ χωρισμοῦ ἤ ἡ συνειδητοποίηση τοῦ προσωπικοῦ τέλους τόν προσγειώνουν στήν ἐγκόσμια πραγματικότητα: ὁ τάφος εἶναι τό ἀπροσπέλαστο ὅριο. Πέρα ἀπό αὐτό, τίποτε δέν μπορεῖ νά ὁρίσει ὁ ἄνθρωπος.
Στόν πρό Χριστοῦ κόσμο τό τίμημα ἦταν βαρύ. Γιά τούς λαούς πού ἀνατρέφονταν μέ τούς μύθους τῆς πολυθεΐας ἤ πού λάτρευαν τά στοιχεῖα τῆς φύσεως καί τά φυσικά φαινόμενα, τό ἀδιέξοδο ἦταν ἀπόλυτο. Ἀκόμη καί ὁ περιούσιος λαός, πού γεννιόταν καί πέθαινε μέ τήν ἐλπίδα ὅτι ὁ Υἱός τῆς Παρθένου θά συντρίψει τήν κεφαλή τοῦ ὄφεως, περνοῦσε τό κατώφλι τοῦ τάφου μέ τήν πίκρα τοῦ θανάτου, δίχως νά γεύεται λύτρωση.
Τό ἀδιέξοδο τό ἀνέτρεψε ὁ Χριστός τήν αὐγή τῆς τρίτης ἡμέρας ἀπό τόν ἐπί τοῦ Σταυροῦ θάνατό Του. Ὁ τάφος Του τότε ὡράθη κενός, τά ὀθόνια κείμενα μόνα, δίχως νά περιβάλλουν πιά νεκρό σῶμα. Τό σουδάριο τυλιγμένο μέ τάξη χωριστά, ὁ λίθος πού ἔφραζε τήν εἴσοδο ἀποκεκυλισμένος ἀπό τό μνημεῖο, ἐνῶ λευχειμονοῦντες ἄγγελοι ἀνήγγελλαν θριαμβευτικά τήν Ἀνάσταση στίς Μυροφόρες καί στούς Μαθητές. Κενός ὁ τάφος!
Ὁ κενός τάφος δέν εἶναι ἁπλῶς ἕνα ἱστορικό γεγονός. Εἶναι ἡ ριζική ἀνατροπή τοῦ ἀδιεξόδου τῆς πτώσεως. Ἡ βυζαντινή εἰκόνα «Εἰς Ἅδου κάθοδος» εἰκονίζει τόν ἀναστάντα Κύριο νά πατᾶ θριαμβευτικά τίς πύλες τοῦ Ἅδη καί νά ἐλευθερώνει τούς ἀπ᾿ αἰῶνος νεκρούς. Νά κρατᾶ γερά καί νά τραβᾶ δυναμικά ἔξω ἀπό τόν Ἅδη τούς Πρωτοπλάστους καί μαζί τους ὅλο τό γένος τῶν ἀνθρώπων.
«Ποῦ σου θάνατε τό κέντρον; Ποῦ σου Ἅδη τό νεῖκος;». Τό βασίλειο τοῦ σκότους συνετρίβη! Ὁ θάνατος ἔχασε τήν ἐξουσία του, ἡ δύναμή του ἀπέμεινε πιά σάν πέπλο διάτρητο, ἡ ἀχλύς πού τόν περιέβαλλε μετεβλήθη σέ φῶς ἀπαστράπτον, φῶς πού ἀνέτειλε ἀνέσπερο, φῶς ζωαρχικότατο καί θεϊκό. Ὁ κενός τάφος ἔγινε ἡ ἀρχή τῆς νέας ἐν Χριστῷ ζωῆς, ἡ ἀρχή τῆς ἀνέσπερης βασιλείας, ἡ ἄχρονη αἰωνιότητα πού εἰσέβαλε στή φθαρτή ζωή μας ἀφθαρτίζοντάς την.
Τό πρωί ἐκεῖνο τῆς μιᾶς τῶν Σαββάτων, ὁ θάνατος ἔγινε ζωή καί ζωή ἐκ τοῦ τάφου ἀνέτειλε. Ὁ Ὡραῖος κάλλει παρά τούς υἱούς τῶν ἀνθρώπων, σκυλεύσας τόν θάνατο, καλεῖ τούς ἀδελφούς Του σέ νέα ζωή. Ζωή ἀνάστασης τῆς φύσεώς μας, διαρκοῦς ἐξαγιασμοῦ καί ἀνακαίνισης, ζωή ὁλοένα λαμπρότερη καί ὑπεροχότερη, ζωή συμμέτοχη στή δική Του ζωή.
Χριστός Ἀνέστη!