Τὸ ἄστρο τοῦ Ἰακὼβ

1.400 χρόνια ἀνέμεναν οἱ σοφοὶ μάν­τεις καὶ ἀστρολόγοι στὰ βάθη τῆς Ἀνατολῆς τὴν ἐμφάνιση τοῦ ἀστέρα, ποὺ θὰ σήμαινε τὴ γέννηση τοῦ Βασιλιᾶ τῶν Ἰουδαίων. 1.400 χρόνια πρὶν ἀπὸ τὴ γέννηση τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἡ προφητεία τοῦ ξακουσμένου μάντη ἀπὸ τὴ Μεσοποταμία περνοῦσε ἀπὸ γενιὰ σὲ γενιὰ καὶ γέμιζε μὲ προσδοκία τὶς ψυχὲς ἐκείνων ποὺ μὲ δέος τὶς νύχτες ἐρευνοῦσαν τὸν οὐρανό, προκειμένου νὰ λαμβάνουν θεϊκὰ μηνύματα. Διότι στὴν ἀρχαία Μεσοποταμία ἀστρονομία καὶ ἀστρολογία ἦταν ἀναμεμιγμένες.
Στὴ Μωάβ· ἐκεῖ ξεστομίσθηκε ἡ προφητεία τοῦ μάντη Βαλαάμ. Τότε ποὺ ὁ Ἰσραήλ, ἕνα καραβάνι δύο περίπου ἑκατομμυρίων λαοῦ μὲ ἀρχηγὸ τὸν Μωυσῆ πλησίαζαν νὰ μποῦν στὴ Γῆ τῆς Ἐπαγγελίας ἔπειτα ἀπὸ σαραντάχρονη πορεία στὴν ἔρημο. Εἶχαν φθάσει στὶς ἀνατολικὲς ὄχθες τοῦ Ἰορδάνη ποταμοῦ, ἀπέν­αντι ἀπὸ τὴν Ἱεριχώ. Ἐκεῖ ὅμως θὰ εἶχαν νὰ ἀντιμετωπίσουν ἀκόμη ἕνα ἐχθρικό, εἰδωλολατρικὸ ἔθνος, τοὺς Μωαβίτες, καὶ τὸν βασιλιά τους Βαλάκ.
Εἶδε ὁ Βαλὰκ τὴ στρατοπέδευσή τους καὶ φοβήθηκε. Εἶχε ἀκούσει καὶ γιὰ τὴν ἐξολόθρευση τῶν ἄλλων ἐθνῶν, ποὺ μὲ τὴ δύναμη τοῦ Θεοῦ εἶχε πετύχει ὁ ἰσραηλιτικὸς λαός, καὶ θορυβήθηκε. Σκέφθηκε λοιπὸν σχέδιο μοχθηρὸ γιὰ νὰ τοὺς κατατροπώσει. Ἂν κατόρθωνε νὰ πάρει μὲ τὸ μέρος του τὸν φημισμένο σὲ ὅλο τὸν ἀρχαῖο κόσμο τῆς Ἀνατολῆς μάντη Βαλαάμ, ἂν κατόρθωνε νὰ τὸν πιέσει νὰ βγάλει κατάρα ἀπὸ τὸ στόμα του γιὰ τὸν λαὸ αὐτὸ ποὺ εἶχε τώρα μπροστά του, σίγουρα θὰ τοὺς ἐξολόθρευε.
Παίρνει λοιπὸν καὶ ἀμέσως στέλνει – ἑκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά – ἄρχον­τες πρέσβεις του μὲ δῶρα στὰ χέρια, γιὰ νὰ τὸν δελεάσει νὰ ἔρθει καὶ νὰ ρίξει κατάρες στὸν Ἰσραήλ. Γιατὶ «ὅποιους ἐσὺ εὐλογήσεις, εἶναι εὐλογημένοι, καὶ ὅποιους καταρασθεῖς, εἶναι καταραμένοι». Τέτοια ἦταν ἡ φήμη τοῦ Βαλαάμ, τέτοια λόγια τοῦ εἶπε καὶ ὁ Βαλάκ (Ἀριθ. κβ΄ 6).
Ἀκολούθησε καὶ δεύτερη πρεσβεία, ἀκόμη πιὸ ἐπίσημη, μὲ περισσότερα δῶρα καὶ ὑποσχέσεις, ἀφοῦ τὴν πρώτη τὴν ἀπέρριψε ὁ μάντης ἔπειτα ἀπὸ παρέμβαση τοῦ ἴδιου τοῦ Θεοῦ. Τώρα οἱ προτάσεις ἦταν πολύ-πολὺ δελεαστικές, καὶ ὁ μάντης ὑπέκυψε. Δέχθηκε.
Ἐπακολούθησε τὸ ταξίδι του πρὸς τὴ Μωάβ, ἕνα ταξίδι ποὺ ἔκρυβε πολλὰ ἀπρόοπτα γιὰ ἐκεῖνον, καθότι εἶχε ὑποχωρήσει σὲ κάτι ποὺ δὲν ἦταν θέλημα Θεοῦ (βλ. Ἀριθ. κβ΄ 22-35). Καὶ ὅταν ἔφθασε, ὁ Βαλὰκ τὸν ὑποδέχθηκε μὲ χαρὰ καὶ τὸν ὁδήγησε σὲ τρία διαδοχικὰ ὑψώματα, προκειμένου ἀπὸ ἐκεῖ νὰ ἀτενίσει τὸν ἰσραηλιτικὸ λαὸ στρατοπεδευμένο κάτω στὴν πεδιάδα καὶ νὰ τὸν καταρασθεῖ.
Ὁ Βαλαὰμ ἀνοίγει τὸ στόμα του, ὅμως τὴ στιγμὴ ἐκείνη ἐμφορεῖται ἀπὸ Πνεῦμα Θεοῦ καὶ μένει καὶ ὁ ἴδιος ἔκπληκτος. «Πῶς νὰ καταρασθῶ ἐκεῖνον ποὺ δὲν καταρᾶται ὁ Κύριος; Πῶς νὰ ἀναθεματίσω ἐκεῖνον ποὺ δὲν ἀναθεματίζει ὁ Θεός;» (κγ΄ 8), ξεστομίζει μὲ φόβο. Τότε, ἀντὶ γιὰ κατάρες, ἀρχίζει νὰ βγάζει ἀπὸ τὸ στόμα του εὐλογίες γιὰ τὸν Ἰσραήλ, γιὰ αἰώνια εὐτυχία.
Λίγο ἀργότερα, καὶ ἀπὸ τὴν κορυφὴ τοῦ ὑψηλότερου ὄρους τῆς Μωάβ, τοῦ Φογώρ, ὁ μάντης μὲ νέα ἔμπνευση τοῦ Θεοῦ θὰ προφητεύσει μὲ θαυμασμό: «Ἐξελεύσεται ἄνθρωπος ἐκ τοῦ σπέρματος αὐτοῦ»· ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ λαοῦ τούτου θὰ προέλθει ἕνας ἄνθρωπος, ὁ Ὁποῖος θὰ κυριεύσει ἔθνη πολλά, καὶ ἡ Βασιλεία του θὰ ὑψωθεῖ πολύ· ὅλο καὶ περισσότερο θὰ αὐξάνει σὲ ἔκταση καὶ δύναμη (κδ΄ 7).
«Δείξω αὐτῷ, καὶ οὐχὶ νῦν». Τὸν βλέπω, παρατηρῶ τὸν ἐρχομό του, ὅμως δὲν θὰ εἶναι τώρα. «Μακαρίζω, καὶ οὐκ ἐγγίζει». Τὸν μακαρίζω, ἀλλὰ ἀκόμη δὲν εἶναι κον­τά (κδ΄ 17). Βλέπεις, 14 αἰῶνες Τὸν χώριζαν ἀπὸ τὴν ἔλευσή του!
Καὶ ἀμέσως ἡ ἐκπληκτικὴ προφητεία: «Ἀνατελεῖ ἄστρον ἐξ Ἰακώβ, ἀναστήσεται ἄνθρωπος ἐξ Ἰσραήλ», ὁ Ὁποῖος θὰ συντρίψει «τοὺς ἀρχηγοὺς Μωὰβ» καὶ θὰ κατακτήσει «πάντας υἱοὺς Σήθ» (ὅ.π.).
Νά ἡ προφητεία, ἡ ἀκούσια προφητεία τοῦ μάντη Βαλαὰμ ἀπὸ τὴ Μεσοποταμία! Αὐτὴ ποὺ γιὰ 1.400 ὁλόκληρα χρόνια κρατοῦσαν οἱ ἀπόγονοί του, μέχρι νὰ φθάσει νὰ δοῦν τὸ ἀστέρι τὸ παράδοξο καὶ νὰ ξεκινήσουν οἱ τρεῖς Μάγοι τὸ ἐπίπονο ταξίδι τους γιὰ τὴν Παλαιστίνη, καὶ στὴν ἄφιξή τους νὰ ρωτοῦν: «ποῦ ἐστιν ὁ τεχθεὶς βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων; εἴδομεν γὰρ αὐτοῦ τὸν ἀστέρα ἐν τῇ ἀνατολῇ καὶ ἤλθομεν προσκυνῆσαι αὐτῷ» (Ματθ. β΄ 2).
Ἀνέτειλε τὸ ἄστρο τοῦ Ἰακώβ. Ἦλθε ὁ «ἄνθρωπος ἐξ Ἰσραήλ», ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, καὶ συνέτριψε «τοὺς ἀρχηγοὺς Μωάβ», τοὺς δαίμονες καὶ τὴ λατρεία τους, καὶ κατέκτησε «πάντας υἱοὺς Σήθ», ὅλη τὴν ἀνθρωπότητα. «Ἄνθρωπος» καὶ «ἄστρον» ταυτίζονται στὴν προφητεία. Ὁ «ἄνθρωπος» αὐτὸς εἶναι γεμάτος ἀπὸ δόξα καὶ μεγαλεῖο ἀκατάλυτο. Ἕνα ἄδυτο ἀστέρι…
Ἀστέρι! «Ἐγώ εἰμι… ὁ ἀστὴρ ὁ λαμπρὸς ὁ πρωϊνός», θὰ δηλώσει ὁ Ἴδιος, ἐμφανίζοντας στὴν Ἀποκάλυψη τὴν ἀπαστράπτουσα δόξα καὶ τὸ αἰώνιο μεγαλεῖο του (κβ΄ 16). Αὐτὸς ποὺ κι ἐφέτος τὰ Χριστούγεννα θὰ προσφερθεῖ στὸ ταπεινὸ ἀνάκλιντρο τῆς Βηθλεέμ, προκειμένου νὰ Τὸν βάλουμε ἀστέρι στὸ μέτωπό μας, νὰ λάμπει στὸν νοῦ, νὰ ἀστράφτει στὴ συν­είδησή μας, νὰ καθαρίζει τὴν καρδιά, νὰ φωτίζει τὶς στράτες μας, νὰ ὁδηγεῖ τὴ ζωή μας.
Τὸ ἄστρο τοῦ Ἰακώβ!