10 Μαρτίου 2026. Περνώντας τήν εἴσοδο στόν σταθμό τοῦ μετρό τῆς Μόσχας γιά νά πάω στό μάθημα τοῦ ἑλληνικοῦ σχολείου, καί ἀφοῦ προηγουμένως τοποθέτησα τή μικρή κάρτα στό μηχάνημα τῶν εἰσιτηρίων, ἀκούω πίσω μου μιά φωνή: «Κυρία, μαζί μέ τό εἰσιτήριο πού βγάλατε ἀπό τήν τσέπη σας, σᾶς ἔπεσε καί αὐτή ἡ πλαστική καρτούλα. Γράφει κάτι ἑλληνικά, πάρτε την».
Ἕνας ἡλικιωμένος κύριος κρατοῦσε τήν πλαστική καρτούλα μέ τήν προσευχή «Κύριε, Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με», δῶρο τοῦ ἀειμνήστου Νικολάου Βασιλειάδη, τήν ὁποία εἶχα πάντοτε μαζί μου. Τόν εὐχαρίστησα καί τοῦ ἐξήγησα ὅτι γράφει μιά μικρή προσευχή. «Γνωρίζετε, κύριε, ἑλληνικά;» «Ναί, γνωρίζω λίγα», ἀπάντησε. Καί ἄρχισε ἐν συντομίᾳ νά μοῦ λέει τήν ἱστορία τῆς ζωῆς του.
«Μεγάλωσα στό ἀθεϊστικό καθεστώς. Οἱ γονεῖς μου, φανατικοί κομμουνιστές, μᾶς ἔδωσαν τό ὄνομα τοῦ ἀρχηγοῦ. Μέ ὀνόμασαν Βλαδιλέν (Βλαδίμηρος Λένιν) καί τήν ἀδελφή μου Βλαδιλένα. Ὅταν ἔπεσε ὁ κομμουνισμός κι ἔγιναν ἀλλαγές, δυσκόλεψαν τά πράγματα. Πολλές ὑπηρεσίες διαλύθηκαν, ἐργοστάσια ἔκλεισαν κ.ἄ. Ἔμεινα ἄνεργος. Τότε ἄνοιξαν πολλά μοναστήρια καί ἐκκλησίες. Περνώντας ἔξω ἀπό μιά ἐκκλησία, εἶδα στό προαύλιο ἕνα μικρό βιβλιοπωλείο. Τούς ρώτησα ἐάν ἤθελαν κάποιον ἐργάτη. Μοῦ ἀπάντησαν ὅτι ἤθελαν ὑπάλληλο στήν ἀποθήκη. Ἔτσι βρέθηκα στόν χῶρο τῶν χριστιανῶν καί γνώρισα τή χριστιανική πίστη. Μέ βάπτισε ὁ ἱερεύς τοῦ ναοῦ. Μοῦ ἔδωσε τό ὄνομα Βλαδισλάβ πρός τιμήν χριστιανοῦ ἡγεμόνος τῆς Σερβίας. Ἄρχισα νά διαβάζω πολλά χριστιανικά βιβλία, ἀλλά ἡ πραγματική μεταμόρφωσή μου ἔγινε σ᾿ ἕνα προσκυνηματικό ταξίδι στήν Ἑλλάδα, πού ὀργάνωσε ἡ ἐνορία μου. Ἦταν μιά πραγματική ἀποκάλυψη γιά μᾶς. Ἐκεῖ θυμήθηκα τά λόγια τοῦ ἐθνικοῦ μας ποιητῆ Ἀλεξάντερ Πούσκιν “Ἡ ἑλληνική γλώσσα εἶναι ἡ γλώσσα τοῦ Θεοῦ”».
Τόν διέκοψα. Ἔπρεπε νά κατεβῶ. Κατεβήκαμε στήν ἴδια στάση.
Τότε ἐκεῖνος συνέχισε τή διήγησή του: «Βρεθήκαμε σέ μιά χώρα μέ διαφορετικούς ἀνθρώπους ἀπό αὐτούς πού γνώρισα στή ζωή μου. Μεγαλύτερη ἐντύπωση ἀπό τά μνημεῖα τους μοῦ ἔκαναν τό χαμόγελό τους, ἡ καλοσύνη καί ἡ ἀγάπη τους. Ἐπισκεφθήκαμε μοναστήρια. Παρακολούθησα τούς Ἕλληνες, πῶς προσεύχονται. Μέ τήν ἁπλότητα παιδιοῦ πού στέκεται δίπλα στόν πατέρα του, πού τό ἀγαπάει. Ξέρετε, κυρία, στήν Ἑλλάδα κατάλαβα ὅτι στή Ρωσία βαπτίστηκα ἀπό ἀντίδραση στή σκληρή κομμουνιστική ἰδεολογία. Οὐσιαστικά, μόνο ἰδέα ἄλλαξα. Ἤθελα νά γίνω καλύτερος. Στήν Ἑλλάδα γνώρισα χριστιανούς πού ἀπό μικρά παιδιά εἶχαν ἀσπαστεῖ τή χριστιανική πίστη. Ἡ προσευχή τους δέν βασιζόταν στά συναισθήματά τους – ὅπως ἡ δική μου τότε – ἀλλά ἀνάβλυζε ἀπό ἕναν ἐσωτερικό κόσμο πλημμυρισμένο ἀπό τή Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἡ ὁποία τούς διαβεβαίωνε ὅτι ὁ Θεός εἶναι δίπλα τους, τούς ἀκουμπάει.
»Ἄκουγα τήν ἑλληνική γλώσσα στήν ἐκκλησία καί νόμιζα ὅτι ἄκουγα μουσική, παρόλο πού δέν καταλάβαινα τίποτα. Ὁ μεταφραστής τοῦ γκρούπ μᾶς ἔλεγε: “Σᾶς μεταφράζω τά βασικά, καλύτερα νά βλέπετε καί νά ἀκοῦτε. Θά καταλάβετε πολλά χωρίς μετάφραση”. Μᾶς φαινόταν ὅτι βρεθήκαμε σέ ἄλλον κόσμο, ἄγνωστο στούς νεοφώτιστους χριστιανούς τῆς πρώην Σοβιετικῆς Ἕνωσης. Ἔζησα, ἔνιωσα ὄχι μόνο τό μεγαλεῖο τῆς ὀρθόδοξης πίστης, ὅπως ἔλεγε ὁ ὅσιος Σεραφείμ τοῦ Σάρωφ, ἀλλά καί τό μεγαλεῖο τῆς ἑλληνικῆς ψυχῆς καί γλώσσας. Εἶδα πόσο ἁπλόχερα μοίραζαν οἱ Ἕλληνες αὐτόν τόν πλοῦτο, τόν ὀρθόδοξο πλοῦτο, σ᾿ ἐμᾶς. Εὐχαριστῶ τόν Θεό πού μέ ἀξίωσε νά γνωρίσω καί νά ἀποταμιεύσω μέσα μου αὐτόν τόν θησαυρό.
»Ὅταν ἐπιστρέψαμε στή Ρωσία, πῆγα σ᾿ ἕνα φροντιστήριο γιά νά μάθω τήν ἑλληνική γλώσσα, ἀλλά λόγοι ὑγείας μέ ὑποχρέωσαν νά σταματήσω. Εὐχαριστῶ, κυρία. Τό θεωρῶ θαῦμα ὅτι συνάντησα ἐσᾶς πού μιλᾶτε ἑλληνικά, τή γλώσσα πού κρύβει τόση ὀμορφιά, τόση δύναμη. Ἡ ψυχή μου γέμισε μέ φῶς. Χθές σκέφτηκα νά βρῶ τή δύναμη καί τόν χρόνο νά συνεχίσω τήν ἐκμάθηση τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας, τῆς γλώσσας τοῦ Εὐαγγελίου. Προσευχήθηκα. Καί νά, σήμερα, ἡ ἀπάντηση τοῦ Θεοῦ».
Τόν ἐνημέρωσα γιά τή λειτουργία τοῦ ἑλληνικοῦ σχολείου. Ἀνταλλάξαμε τηλέφωνα. Ἕνας ἀκόμη μαθητής! Ἕνας ἄνθρωπος στά ἑκατομμύρια τῆς Μόσχας, ἕνας ἄγνωστος σ᾿ ἐμᾶς καί στοῦ Θεοῦ τήν ἀγάπη ὁ ἐγγύτερος, ὁ ἕνας.
Ἀμφιβάλλουμε; Γιατί δέν μᾶς ἀγγίζει πολλές φορές αὐτή ἡ ἀγάπη τοῦ «ἑνός»; Ὁ πλοῦτος τῆς γλώσσας, τό ποτάμι τῶν Πατέρων καί τῶν Ἁγίων γιατί δέν μᾶς δροσίζει;
Μιά πλαστική καρτούλα στά χέρια τοῦ Ἁγίου Θεοῦ ἄνοιξε τόν δρόμο. Δέν χρειάζονται πολλά. Μιά προσευχή χωρίς ἀμφιβολίες, ἀμφιταλαντεύξεις, ἀγωνίες, ἕνα χεράκι μικροῦ παιδιοῦ, πού θά σφίξει τό ἁπλωμένο χέρι τοῦ Πατέρα πού ἀγαπᾶ καί τόν «ἕναν».
Τόν θησαυρό τῆς ὀρθόδοξης πίστης καί τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας κρατῆστε, ἀδελφοί μας Ἕλληνες, στῆς καρδιᾶς σας τό θησαυροφυλάκιο.
Ναταλία Νικολάου
Δ/ντρια Σχολείου Ἑλληνικῆς Γλώσσας
Ἑλληνικῆς Κοινότητας Μόσχας