Τό κείμενο (ἀπόσπασμα) πού ἀκολουθεῖ γράφτηκε πρίν 14 χρόνια καί νομίζεις πώς γράφτηκε πρίν λίγες μόνο ἡμέρες. Γιατί αὐτός ἦταν ὁ Νικόλαος Βασιλειάδης, ὁ θεολόγος, ὁ συγγραφέας, ὁ βραβευμένος, ὁ πολυγραφότατος καί πολυμεταφρασμένος διδάσκαλος. Ἀπό λίγα ἀρχικά σημάδια ἔβλεπε τούς τελικούς στόχους. Ἀπό τά σημερινά καί τά σύγχρονα «ἤξερε» τά μελλοντικά καί τό τέλος, ἀκόμη κι ὅταν τίποτε δέν τό μηνοῦσε, ἀπό τό «μεσουράνημα» προέβλεπε τό «λυκόφως». Ἔβλεπε μπροστά, ὄχι μόνο 14 χρόνια, ἀλλά 30, 40, 50 χρόνια.
Πῶς ἔβλεπε τόσο μακριά τό βαθύ, καθαρό, ὡραῖο του βλέμμα;
Ὄσοι ἀξιωθήκαμε νά ζήσουμε κοντά του, ὅσους μᾶς τίμησε, ὅπως ἤξερε νά τιμᾶ τούς «μικρούς» συνεργάτες του, βλέπαμε τό ἀμείωτο ἐνδιαφέρον του γιά ὅλα μέ ὅσα καταπιάνεται ὁ νοῦς τοῦ ἀνθρώπου. Τόν ἐνδιέφερε ἡ «πρόοδος» σέ ὅλους τούς τομεῖς τῆς ἐπίγειας ζωῆς τῆς ἀνθρωπότητος, μέ στόχο νά μάθει, νά ξέρει, νά μπορεῖ καί «ἑτέρους διδάξαι», πάντα ἀναζητώντας τά ἴχνη τοῦ Θεοῦ, τίς κρυμμένες πνευματικές διαστάσεις αὐτοῦ τοῦ κόσμου, τό μυστικό σχέδιο τοῦ Θεοῦ γιά τήν ἀνθρωπότητα, γιά τόν κάθε ἄνθρωπο.
Κι ἀκόμη, ὁ Νικόλαος Βασιλειάδης, ὅπως σπούδαζε τά ἔργα τῶν ἀνθρώπων, τά ἐπιστημονικά, τά πολιτισμικά, τά φιλοσοφικά, τά καλλιτεχνικά, τά κοινωνικά, τά νεανικά, τά ἱστορικά, ἀλλά καί τά βαθύτατα θεολογικά, τά ἑρμηνευτικά τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ καί πλῆθος ἄλλα, σπούδαζε πάνω ἀπ᾿ ὅλα, χρόνο μέ χρόνο, τά τῆς ἐσωτερικῆς πνευματικῆς ζωῆς του. Ὅσο ὁ καιρός περνοῦσε, ἐσύ πού ἐπικοινωνοῦσες μαζί του τόν «ἔχανες» ἀπό κοντινό, ἀνθρώπινο, τόν ἔβλεπες ψηλότερα, πολύ ψηλότερα, ἐκεῖ πού μέ στοργή καί τιμητική ἐγγύτητα ἤθελε ν᾿ ἀνεβάσει κι ἐσένα, τόν συνομιλητή του.
Γιά ὅλα αὐτά βαθιά τόν εὐγνωμονοῦμε.
«Προοδευτικός» ταλιμπανισμός
Φαίνεται σχῆμα ὀξύμωρο ὁ τίτλος τοῦ παρόντος σημειώματος. Διότι πρόοδος καί ταλιμπανισμός εἶναι ἄντικρυς ἀντίθετα. Ταλιμπανισμός εἶναι νεολογισμός πού ἐπικράτησε τά τελευταῖα χρόνια καί σημαίνει βίαιη καί φανατική ἀντίδραση σέ ὅ,τι τό προοδευτικό, τό ἀληθινό, τό γεμάτο ἐλπίδα, φῶς, ζωή καί δράση. Ὅμως τή λέξη ἤ τόν ὅρο «προοδευτικός» στόν τίτλο τοῦ παρόντος σημειώματος τόν ἔχουμε ἐντός εἰσαγωγικῶν. Καί βέβαια ὄχι χωρίς λόγο. Διότι τό ὀξύμωρο σχῆμα, ὅπως διατυπώνεται στόν τίτλο, εἶναι φαινόμενο πού τό συναντοῦμε ἐδῶ καί λίγα χρόνια στήν «ἑλληνίδα» χώρα, ὅπου «ἀνθεῖ φαιδρά πορτοκαλέα καί κοκκινίζ᾿ ἡ σταφυλή καί θάλλει ἡ ἐλαία», γιά νά θυμηθοῦμε τόν στίχο τοῦ Ἄγγελου Βλάχου (1838-1920). Καί ἀπό τότε γίνεται ἀναφορά στή φράση αὐτή γιά νά δείξουμε ὅτι τό πιό παράδοξο, τό πιό ἀπίθανο πράγμα μπορεῖς νά τό δεῖς στήν Ἑλλάδα, στή χώρα τῆς ὑπερβολῆς καί τῆς λάμψης τῶν κενῶν ἀνθρώπων. Αὐτῶν πού προβάλλουν ὡς πνευματικοί καί προοδευτικοί, ἐνῶ εἶναι κύμβαλα ἀλαλάζοντα καί ὄχι λίγες φορές κραυγαλέες μετριότητες.
Ἀπό αὐτές τίς μετριότητες, πού ἐπιμένουν νά αὐτοπροσδιορίζονται ὡς «προοδευτικοί», μαστίζεται δυστυχῶς ἡ χώρα μας. Στό ὄνομα τῆς κατ᾿ αὐτούς «προόδου», ζητοῦν μέ μεθόδους ταλιμπανισμοῦ νά ἀποχριστιανίσουν καί νά ἀφελληνίσουν τόν λαό μας (…).
Οἱ πλεῖστοι ἀπό αὐτούς τούς ἐγχώριους «προοδευτικούς», πού ἐργάζονται μέ ταλιμπανικό ζῆλο γιά τό… «ἀνέβασμα» τοῦ λαοῦ μας, χωμένοι σέ ὑπουργεῖα, ἐπιτροπές, συνδέσμους κ.τ.ὅ., ἀπομυζοῦν τόν κρατικό κορβανά, κι οὔτε πού νοιάζονται γιά τήν ἀφάνταστη ταλαιπωρία τοῦ λαοῦ μας. Αὐτούς τούς ἐνδιαφέρει ἡ ἀποδόμηση κάθε τι Χριστιανικοῦ, Ὀρθόδοξου, Ἑλληνικοῦ. Καί ἡ ἀντικατάστασή του μέ ὅ,τι μή ἑλληνικό. Γι᾿ αὐτό καί τά παιδιά μας βάλθηκαν ἀπό τό Δημοτικό νά τά κάνουν νά ξεχάσουν τήν πίστη τῶν πατέρων τους καί νά γαλουχηθοῦν μέ τά «προοδευτικά» διδάγματα τοῦ ἀντίχριστου Ἰσλάμ, τοῦ Κομφούκιου, τοῦ Κρίσνα, τοῦ Βούδα, τῶν σατανικῶν ἀνατολικῶν θρησκειῶν. Διότι ἔτσι θά κτίσουμε τή νέα Ἑλλάδα, στήν ὁποία τά σημερινά Ἑλληνόπουλα, ἡ γενιά πού ἀνεβαίνει, δέν πρέπει αὔριο νά λένε ὅτι εἶναι Ἕλληνες Ὀρθόδοξοι.
Εἶχε δίκαιο ὁ ἀθάνατος Μακρυγιάννης, πού ἐπειδή εἶχε στήν καρδιά του τήν Ὀρθοδοξία καί τήν Ἑλλάδα, κλαίγοντας γιά τόν ἄκομψο καί ἄτεχνο ἐξευρωπαϊσμό τῆς Ἑλλάδος ἔγραψε: «Ὁ Θεός ἄς κάμη τό ἔλεός Του νά μᾶς γλυτώσῃ ἀπό τόν μεγάλον γκρεμνόν ὅπου τρέχομεν νά τζακιστοῦμεν»[*].
Ὅσοι πονοῦμε αὐτό τόν τόπο ἄς κάνουμε ὅ,τι μποροῦμε σήμερα, γιά νά γλυτώσουμε ἀπό τόν «προοδευτικό» ταλιμπανισμό.
Ἄς μή τό ἀφήσουμε γιά αὔριο.
Ἡ σύνταξη
[*] Ἀπομνημονεύματα Μακρυγιάννη, ἐκδ. Μέρμηγκα, Ἀθήνα 1980, σελ. 545.