Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ὁ Πρῶτος καὶ ὁ Ἔσχατος

Ο Σωτήρ · Τεύχος 1 Οκτωβρίου 2025

Ἦταν ἡμέρα Κυριακή. Ἔτος 95 μ.Χ. περίπου. Ὁ ἀπόστολος καὶ εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης βρίσκεται στὴν Πάτμο, ἐξόριστος διὰ «τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν μαρτυρίαν Ἰησοῦ Χριστοῦ» (Ἀποκ. α΄ 2). Οἱ φοβεροὶ διωγμοὶ τῶν Χριστιανῶν ἀπὸ τὴ Ρωμαϊκὴ αὐτοκρατορία εἶχαν ἀρχίσει.
Σὲ βαθὺ γῆρας ὁ ἱερὸς Εὐαγγελιστὴς ἐπέσυρε τὴν ὀργὴ τοῦ αὐτοκράτορος Δομετιανοῦ, γιὰ τὸν λόγο ὅτι κήρυττε τὴν πίστη στὸν Χριστό, καὶ τιμωρήθηκε μὲ ἐξορία. Ἐπιεικὴς ἡ ποινὴ σὲ σχέση μὲ τὰ πρῶτα ἐπὶ Νέρωνος καὶ τὰ μετέπειτα φριχτὰ μαρτύρια τῶν πιστῶν. Ἦταν προφανῶς πρόνοια Θεοῦ, ὥστε ἐκεῖ, στὸ ἀπόμερο τότε νησὶ τῆς Πάτμου, νὰ δεχθεῖ ὁ Ἀπόστολος τὶς μεγάλες ἀποκαλύψεις καὶ τὰ φοβερὰ ὁράματα, ποὺ περιέγραψε μὲ ἱερὸ τρόμο στὰ εἰκοσιδύο κεφάλαια τοῦ μυστηριώδους βιβλίου τῆς Ἀποκαλύψεως.
Τὸ πρῶτο ὅραμα ποὺ ἀντίκρισε, ἦταν ὁ ἴδιος ὁ Κύριος. Ἀλλὰ ὄχι μὲ τὴ μορφὴ ποὺ Τὸν εἶχε γνωρίσει στὰ τρία χρόνια ποὺ Τὸν ἀκολουθοῦσε στὴν Ἰουδαία. Τώρα, ὅπως ἀφηγεῖται, περιῆλθε σὲ πνευματικὴ ἔκσταση.
Ἀρχικὰ ἄκουσε μιὰ δυνατὴ φωνὴ πίσω του, ποὺ ἀντηχοῦσε σὰν σάλπιγγα καὶ τὸν παρότρυνε νὰ καταγράψει σὲ βιβλίο τὰ ὁράματα ποὺ θὰ τοῦ ἀπο­καλυφθοῦν, ὥστε νὰ τὰ στείλει στὶς ἑπτὰ Ἐκκλησίες τῆς Μικρᾶς Ἀσίας.
Ἔκπληκτος ὁ Εὐαγγελιστὴς στράφηκε νὰ δεῖ ἀπὸ ποῦ προερχόταν ἡ μυστηριώδης φωνή. Τότε εἶδε τὸν Κύριο. Ἦταν ἀνάμεσα σὲ ἑπτὰ χρυσὲς λυχνίες. Φοροῦσε ποδήρη (=μέχρι τὰ πόδια) χιτώνα, ζώνη χρυσὴ ψηλά, τὰ μαλλιά του ὁλόλευκα, τὰ μάτια του φλόγες φωτιᾶς, τὰ πόδια του ἀργυρόχρυσα καὶ ἡ φωνή του σὰν καταρράκτης, «ὡς φωνὴ ὑδάτων πολλῶν» (ιδ΄ 2). Εἶχε στὸ δεξί του χέρι ἑπτὰ ἀστέρια, ἀπὸ τὸ στόμα του ἔβγαινε δίκοπο σπαθὶ καὶ ἡ ὄψη του ἀστραποβολοῦσε πέρα ἀπὸ κάθε μέτρο, «ὡς ὁ ἥλιος φαίνει ἐν τῇ δυνάμει αὐτοῦ», ὅπως λάμπει ὁ ἥλιος στὴ μέγιστη λαμπρότητά του (α΄ 16).
Φόβος καὶ τρόμος στὴν καρδιὰ τοῦ Εὐαγγελιστῆ· ἔπεσε κάτω σχεδὸν νεκρός. Τότε ὁ Κύριος ἀκούμπησε τὸ δεξί του χέρι ἐπάνω του καὶ τοῦ εἶπε: «μὴ φοβοῦ· ἐγώ εἰμι ὁ πρῶτος καὶ ὁ ἔσχατος καὶ ὁ ζῶν, καὶ ἐγενόμην νεκρός, καὶ ἰδοὺ ζῶν εἰμι εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων, καὶ ἔχω τὰς κλεῖς τοῦ θανάτου καὶ τοῦ ᾅδου» (α΄ 17-18). Μὴ φοβᾶσαι! Ἐγὼ εἶμαι ὁ πρῶτος καὶ ὁ τελευταῖος. Εἶμαι Αὐτὸς ποὺ ἔχει ζωὴ ἀπὸ τὸν Ἑαυτό του. Ἀπέθανα καὶ νά, ζῶ στοὺς αἰῶνες τῶν αἰώνων, καὶ ἔχω στὰ χέρια μου τὰ κλειδιὰ τοῦ θανάτου καὶ τοῦ ἅδη.
Στὴν ἀρχὴ τοῦ ἱεροῦ βιβλίου, στὸ πρῶτο κεφάλαιο, ὁ Κύριος βεβαιώνει ὅτι Αὐτὸς εἶναι ὁ Ἐξουσιαστὴς τῶν πάν­των. Εἶναι «ὁ πρῶτος καὶ ὁ ἔσχατος». Ὁ πρῶτος, διότι ὑπάρχει προαιώνια, ἀλλὰ καὶ ὁ τελευταῖος, διότι θὰ ὑπάρχει πάν­τοτε.
Ποιά σημασία ἔχει ἡ βεβαίωση αὐτὴ τοῦ Κυρίου στὸ πρῶτο κεφάλαιο τοῦ ἱεροῦ βιβλίου; Εἶναι ἰδιαίτερα σημαν­τική, διότι στὰ ἑπόμενα κεφάλαια ἀκολουθοῦν παράδοξες ἀποκαλύψεις ἀπὸ τὴν ἀρχὴ μέχρι τὸ τέλος τῆς δημιουργίας. Οἱ περισσότερες ἀπ᾿ αὐτὲς περιγράφουν τὴ μανιακὴ θύελλα ποὺ θὰ ξεσπάσει κατὰ τὴν περίοδο τῆς μεγάλης ἀποστασίας καὶ τῆς κυριαρχίας τοῦ Ἀντιχρίστου. Συνταρακτικὰ γεγονότα, πρωτοφανεῖς συμφορὲς καὶ παγκόσμιες ἀναστατώσεις περιγράφονται σ᾿ αὐτὲς τὶς σελίδες καὶ γεμίζουν μὲ τρόμο τὶς ψυχές. Γι᾿ αὐτὸ ὁ Κύριος προλαμβάνει νὰ βεβαιώσει τοὺς πιστοὺς ὅτι καὶ κατὰ τὶς πλέον δύσκολες καὶ βασανιστικὲς ἐκεῖνες περιόδους, Αὐτὸς θὰ κυβερνᾶ τὸν κόσμο.
Γι᾿ αὐτὸ βεβαιώνει: Μὴ φοβάστε! Ἐγὼ εἶμαι ὁ Πρῶτος καὶ ὁ Ἔσχατος. Ἐγὼ ἔχω ὑπὸ τὴν ἀπόλυτη ἐξουσία μου τὰ πάντα. Ἐγὼ εἶμαι ὁ Κύριος τοῦ κόσμου. Ἐγὼ κατευθύνω τὴν ἱστορία.
Θὰ ἔρθει καιρὸς ποὺ θὰ γίνει κατάμαυρος ὁ οὐρανός. Τότε ἕνα ὄργανο τοῦ σατανᾶ, ὁ Ἀντίχριστος, θὰ σφετερισθεῖ τὸ ὄνομά μου, θὰ παρουσιασθεῖ μὲ μορφὴ ἀπατηλή, ἰσχυριζόμενος ὅτι αὐτὸς εἶναι ὁ Χριστὸς καὶ ὁ μόνος θεός, καὶ γιὰ περιορισμένο διάστημα τριάμισι ἐτῶν θὰ ἐπιβάλει παγκόσμια τυραννία.
Μὴν τὰ χάσετε, εἰδικὰ σ᾿ ἐκείνη τὴ φρι­χτὴ περίοδο. Ἐγὼ θὰ τοῦ ἔχω παρα­χωρήσει αὐτὴ τὴν ἐξουσία, διότι μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ θὰ πραγματοποιηθεῖ τὸ σχέδιό μου γιὰ τὴ σωτηρία τοῦ κόσμου. Ἐκεῖνος, χωρὶς νὰ τὸ θέλει καὶ χωρὶς νὰ τὸ ἀντιλαμβάνεται, θὰ ὑπηρετήσει τὴ θέλησή μου. Στὴν κατάλληλη στιγμὴ μὲ ἕνα φύσημα τοῦ στόματός μου θὰ τὸν ἐξαφανίσω, καὶ τὸ Εὐαγγέλιό μου θὰ λάμψει σὲ ὅλο τὸν κόσμο.
Συγκλονιστικὴ ἡ βεβαίωση τοῦ Κυρίου: «Ἐγώ εἰμι ὁ πρῶτος καὶ ὁ ἔσχατος»! Τὸ ἴδιο ἐπαναλαμβάνει καὶ στὸ τέλος τοῦ ἱεροῦ βιβλίου: «Ἐγὼ τὸ Α καὶ τὸ Ω, ὁ πρῶτος καὶ ὁ ἔσχατος, ἀρχὴ καὶ τέλος» (κβ΄ 13).
Αὐτός! Ὁ Κύριος τῶν πάντων!
Ὁ Πρῶτος καὶ ὁ Ἔσχατος!
Ὁ Χριστός!