Ἀδελφοί, Χριστός ἐστιν ἡ εἰρήνη ἡμῶν, ὁ ποιήσας τὰ ἀμφότερα ἓν καὶ τὸ μεσότοιχον τοῦ φραγμοῦ λύσας, τὴν ἔχθραν, ἐν τῇ σαρκὶ αὐτοῦ τὸν νόμον τῶν ἐντολῶν ἐν δόγμασι καταργήσας, ἵνα τοὺς δύο κτίσῃ ἐν ἑαυτῷ εἰς ἕνα καινὸν ἄνθρωπον ποιῶν εἰρήνην, καὶ ἀποκαταλλάξῃ τοὺς ἀμφοτέρους ἐν ἑνὶ σώματι τῷ Θεῷ διὰ τοῦ σταυροῦ, ἀποκτείνας τὴν ἔχθραν ἐν αὐτῷ· καὶ ἐλθὼν εὐηγγελίσατο εἰρήνην ὑμῖν τοῖς μακρὰν καὶ τοῖς ἐγγύς, ὅτι δι᾿ αὐτοῦ ἔχομεν τὴν προσαγωγὴν οἱ ἀμφότεροι ἐν ἑνὶ πνεύματι πρὸς τὸν πατέρα. ἄρα οὖν οὐκέτι ἐστὲ ξένοι καὶ πάροικοι, ἀλλὰ συμπολῖται τῶν ἁγίων καὶ οἰκεῖοι τοῦ Θεοῦ, ἐποικοδομηθέντες ἐπὶ τῷ θεμελίῳ τῶν ἀποστόλων καὶ προφητῶν, ὄντος ἀκρογωνιαίου αὐτοῦ ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ, ἐν ᾧ πᾶσα ἡ οἰκοδομὴ συναρμολογουμένη αὔξει εἰς ναὸν ἅγιον ἐν Κυρίῳ· ἐν ᾧ καὶ ὑμεῖς συνοικοδομεῖσθε εἰς κατοικητήριον τοῦ Θεοῦ ἐν Πνεύματι.
ΣΚΕΨΕΙΣ – ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ – ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ
1. Ὅλοι ἕνα
Σὲ μία ἐποχή, ὅπου πολὺς λόγος γίνεται γιὰ τὸ φαινόμενο τῆς παγκοσμιοποιήσεως, τὴν κατάργηση τῶν πολιτισμικῶν διαφορῶν καὶ τῶν συνόρων, τὴν ὑπέρβαση τῶν ἀποστάσεων καὶ τὴν υἱοθέτηση κοινῶν ἀντιλήψεων ἀπὸ τοὺς λαούς, ὁ λόγος τοῦ ἀποστόλου Παύλου, ποὺ ἀκούσαμε στὴ σημερινὴ ἀποστολικὴ περικοπή, ἀποδεικνύεται ἰδιαίτερα ἐπίκαιρος. Ὁ Χριστὸς εἶναι «ὁ ποιήσας τὰ ἀμφότερα ἕν». Ὁ Χριστὸς ἕνωσε σὲ ἕνα τοὺς δύο ἀπομακρυσμένους μεταξύ τους κόσμους: τὸν ἰουδαϊκὸ καὶ τὸν εἰδωλολατρικό. Αὐτὸς γκρέμισε τὸ μεσότοιχο τοῦ Μωσαϊκοῦ νόμου, ποὺ ὀρθωνόταν ἀνάμεσά τους καὶ τοὺς χώριζε.
Ὁ θεόπνευστος λόγος τοῦ Ἀποστόλου φανερώνει ὅτι ὁ Χριστὸς ἑνώνει τοὺς ἀνθρώπους. Χωρὶς Ἐκεῖνον μπορεῖ κάποτε νὰ ἐπιβληθεῖ μιὰ ἐξωτερικὴ ὁμοιομορφία στοὺς ἀνθρώπους, ὅμως δὲν θὰ ὑπάρχει βαθύτερη ἑνότητα μεταξύ τους. Χωρὶς τὸν Χριστὸ παραμένουν ἀποξενωμένοι. Ὁ Κύριος τοὺς ἑνώνει, χωρὶς νὰ καταργεῖ τὸ ἀνθρώπινο πρόσωπο καὶ τὶς ἰδιαιτερότητες τοῦ καθενός. Διὰ τοῦ Χριστοῦ δὲν γίνονται ὅλοι ἴδιοι. Γίνονται ὅλοι ἕνα· ἕνα μὲ τὸν Χριστό, ἕνα καὶ μεταξύ τους.
Μόνο ὁ Χριστός, λοιπόν, καταργεῖ τὶς ἀντιπαλότητες καὶ μᾶς δίνει δύναμη νὰ ξεπεράσουμε τοὺς ἐγωισμοὺς καὶ τὰ θελήματά μας. Μόνο ὅταν εἴμαστε ἑνωμένοι μ᾿ Ἐκεῖνον, εἴμαστε ἑνωμένοι καὶ μεταξύ μας. «Πάντες ὑμεῖς εἷς ἐστε ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ» (Γαλ. γ΄ 28), γράφει ἀλλοῦ ὁ θεῖος Ἀπόστολος. Ὅλοι ἐσεῖς οἱ πιστοὶ ἔχετε γίνει ἕνα· ἕνας νέος ἄνθρωπος χάρη στὴν ἕνωσή σας μὲ τὸν Ἰησοῦ Χριστό.
2. Πολιτεία οὐράνια
Ὁ Χριστὸς μᾶς κάνει ὅλους μέλη μιᾶς ἀλλιώτικης κοινωνίας, μιᾶς πολιτείας οὐράνιας, μέλη τῆς ἴδιας πνευματικῆς οἰκογένειας, ὅπως γράφει στὴ συνέχεια ὁ Ἀπόστολος: «Οὐκέτι ἐστὲ ξένοι καὶ πάροικοι, ἀλλὰ συμπολῖται τῶν ἁγίων καὶ οἰκεῖοι τοῦ Θεοῦ». Δὲν εἶσθε πλέον ξένοι καὶ προσωρινοὶ κάτοικοι στὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ συμπολίτες τῶν Ἁγίων καὶ μέλη τῆς οἰκογένειας τοῦ Θεοῦ. Σὲ ἄλλη ἐπιστολή του ὁ ἴδιος ἐπισημαίνει ὅτι «ἡμῶν τὸ πολίτευμα ἐν οὐρανοῖς ὑπάρχει» (Φιλιπ. γ΄ 20). Ἡ δική μας πατρίδα, τὰ δικά μας πολιτικὰ δικαιώματα εἶναι στοὺς οὐρανούς.
Συνεπῶς ὁ Χριστιανὸς πορεύεται στὴ γῆ ὡς ξένος καὶ πάροικος· προσωρινὸς κάτοικος, περαστικὸς ταξιδιώτης τῆς ζωῆς. Ἡ πατρίδα του δὲν εἶναι ἐπίγεια, ἀλλὰ οὐράνια. Ἀνήκει στὴν οὐράνια πολιτεία τῆς Ἐκκλησίας. Ἐκεῖ δὲν εἶναι ξένος, οὔτε πάροικος, ὅπως ἀκούσαμε. Εἶναι πολίτης. Καὶ μάλιστα συμπολίτης τῶν Ἁγίων. Μὲ αὐτοὺς συνδέεται στενότερα. Αὐτοὶ τὸν περιβάλλουν. Εἶναι ἐπιπλέον οἰκεῖος τοῦ Θεοῦ. Ἀνήκει στὸν πνευματικὸ οἶκο τῆς Ἐκκλησίας. Τόσο κοντὰ στὸν Θεό, τόσο ἑνωμένος μαζί Του, ὅπως ἕνας πατέρας μὲ τὸ ἀγαπημένο του παιδί. Τί τιμὴ μᾶς ἔχει κάνει, ἀλήθεια, ὁ Θεός! Μὲ πόση παρρησία μποροῦμε νὰ Τὸν προσεγγίζουμε! Ἀρκεῖ νὰ ζοῦμε ὡς μέλη τῆς δικῆς του οἰκογένειας. Ἡ ζωή μας νὰ βεβαιώνει ὅτι ἀνήκουμε σ’ Ἐκεῖνον.
3. Ἀκρογωνιαῖος λίθος ὁ Χριστὸς
Στὸ τέλος τῆς περικοπῆς ὁ θεόπνευστος Ἀπόστολος παρομοιάζει τὴν Ἐκκλησία μὲ ἕνα πνευματικὸ οἰκοδόμημα καὶ γράφει στοὺς πιστοὺς ὅτι εἶναι ζωντανοὶ λίθοι, τοποθετημένοι ἐπάνω στὸ οἰκοδόμημα αὐτό. «Ἐποικοδομηθέντες ἐπὶ τῷ θεμελίῳ τῶν ἀποστόλων καὶ προφητῶν, ὄντος ἀκρογωνιαίου αὐτοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ». Τὸ θεμέλιο τοῦ οἰκοδομήματος τῆς Ἐκκλησίας εἶναι οἱ Ἀπόστολοι καὶ οἱ Προφῆτες, ἐνῶ ὁ ἀκρογωνιαῖος λίθος, τὸ ἀγκωνάρι, ποὺ ἑνώνει ἁρμονικὰ ὅλο τὸ πνευματικὸ οἰκοδόμημα καὶ τὸ βαστάζει, εἶναι ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός. «Θεμέλιον ἄλλον οὐδεὶς δύναται θεῖναι παρὰ τὸν κείμενον, ὅς ἐστιν Ἰησοῦς Χριστός», ἐπισημαίνει σὲ ἄλλη Ἐπιστολὴ ὁ Ἀπόστολος (Α΄ Κορ. γ΄ 11). Κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ βάλει ἄλλο θεμέλιο λίθο, ἐκτὸς ἀπὸ ἐκεῖνον ποὺ βρίσκεται ἀμετακίνητος στὴ βάση τῆς οἰκοδομῆς. Ὁ θεμέλιος αὐτὸς λίθος εἶναι ὁ Χριστός. Ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι ὁ ἀκρογωνιαῖος λίθος τῆς Ἐκκλησίας. Ἐκεῖνος τὴν ἑνώνει καὶ τὴ συγκρατεῖ.
Ἐκεῖνος ἐπιπλέον στηρίζει τὸν κάθε ζωντανὸ λίθο τοῦ οἰκοδομήματος, τὸν κάθε πιστὸ ποὺ ἀκουμπᾶ τὴ ζωή του στὴν Ἐκκλησία. Αἰῶνες νωρίτερα ὁ Θεὸς εἶχε πεῖ προφητικὰ ὅτι θὰ τοποθετήσει ἕναν ἀκρογωνιαῖο λίθο, ποὺ θὰ σηκώνει ὅλο τὸ πνευματικὸ οἰκοδόμημα τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ λίθος αὐτὸς θὰ εἶναι διαλεχτὸς καὶ πολύτιμος. «Ὁ πιστεύων ἐπ᾿ αὐτῷ οὐ μὴ καταισχυνθῇ» (Ἡσ. κη΄ [28] 16): Ὅποιος στηρίζει τὴν πεποίθησή του σ᾿ Αὐτόν, δὲν θὰ ντροπιασθεῖ. Ὁ Κύριος εἶναι ὁ ἀκλόνητος καὶ αἰώνιος θεμέλιος λίθος, ἐπάνω στὸν ὁποῖο μπορεῖ κανεὶς νὰ ἀκουμπήσει μὲ ἀσφάλεια, χωρὶς νὰ τὸν σαλεύουν οἱ δυσκολίες καὶ τὰ προβλήματα, χωρὶς νὰ τὸν κλονίζουν οἱ πειρασμοί. Μένει ὄρθιος καὶ σταθερός, ὅπως ἕνα οἰκοδόμημα ποὺ ἔχει κτισθεῖ ἐπάνω σὲ πέτρα. Ἂς εἴμαστε ζωντανοὶ λίθοι, τοποθετημένοι στὸ πνευματικὸ οἰκοδόμημα τῆς Ἐκκλησίας· θεμελιωμένοι ἐπάνω στὸν ἀκρογωνιαῖο λίθο, τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό. Σ᾿ Ἐκεῖνον ἂς στηρίξουμε τὶς ἐλπίδες μας, τὶς ἀγωνίες, τὶς προσπάθειές μας· ὥστε, ὅσα χτίζουμε, νὰ μὴν γκρεμισθοῦν μὲ τὸ πρῶτο φύσημα τοῦ ἀνέμου, ἀλλὰ νὰ σταθοῦν ὄρθια, γερά, αἰωνόβια.