Ἕνας διαρκὴς καὶ χωρὶς τέλος κατήφορος. Μία τέλεια περιφρόνηση τοῦ Νόμου τοῦ Θεοῦ καὶ πορεία ἀντίθετη μὲ ὅ,τι Ἐκεῖνος προστάζει. Ἀποποινικοποίηση τῆς μοιχείας. Κατοχύρωση τοῦ δικαιώματος στὴν ἔκτρωση. Ἀμνήστευση τῆς βλασφημίας τῶν θείων. Ὑποτίμηση τοῦ θρησκευτικοῦ γάμου. Νομιμοποίηση κάθε μορφῆς συμβιώσεως. Ἡ ὁμοφυλοφιλία, ἁμάρτημα βδελυκτὸ καὶ θανάσιμο, ποὺ ἀντιτίθεται ὄχι μόνο στὸν θεῖο νόμο, ἀλλὰ καὶ στὴν ἴδια τὴ φύση, θεωρεῖται πλέον παραδεκτή, φυσιολογικὴ καὶ νόμιμη.
Καὶ τὸ χειρότερο, συστηματικὴ προσπάθεια, ἡ νέα ἀπαράδεκτη ἠθικὴ νὰ περάσει καὶ στὴ διδασκαλία τῶν μαθητῶν, ἀπὸ τὶς πρῶτες κιόλας τάξεις τοῦ Δημοτικοῦ Σχολείου. Νὰ δηλητηριασθοῦν οἱ ἀθῶες παιδικὲς ψυχὲς ἀπὸ τὰ πρῶτα τους βήματα μὲ τὶς «προοδευτικὲς» ἰδέες ἑνὸς κόσμου ποὺ ἀρνεῖται τὶς αἰωνόβιες παραδοσιακὲς ἀρχές του − ὅ,τι τὸν κράτησε ὄρθιο μέσα στοὺς αἰῶνες − καὶ ἐπιμένει ἀνυποχώρητα νὰ πορευθεῖ στὸ χάος.
Τὰ νέα «πολλαπλὰ» βιβλία, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν παραδοσιακὴ οἰκογένεια, θὰ παρουσιάζουν καὶ διάφορες ἄλλες, ἀπαράδεκτες μορφὲς συμβιώσεως, ποὺ θὰ τὶς ὀνομάζουν καὶ αὐτὲς «οἰκογένειες», καὶ θὰ καλοῦν καὶ τοὺς μικροὺς ἀκόμη μαθητὲς νὰ χωρισθοῦν σὲ ὁμάδες καὶ νὰ ἀναλάβουν νὰ ἀναπαραστήσουν ἕναν τύπο οἰκογένειας· νὰ σχολιάσουν, νὰ ζωγραφίσουν, δηλαδὴ νὰ ἐμπεδώνουν μὲ κάθε τρόπο τὴν αἴσθηση ὅτι κάθε εἴδους «οἰκογένεια» εἶναι ἀποδεκτή. Καὶ αὐτὴ ποὺ ἀποτελεῖται ἀπὸ δύο ἄνδρες καὶ παιδὶ ἢ ἀπὸ δύο γυναῖκες καὶ παιδί, καὶ αὐτὴ ποὺ ἔχει ὡς μέλη της ἀνθρώπους καὶ κατοικίδια ζῶα.
Δηλαδὴ τέλεια ἀνατροπὴ τῆς χριστιανικῆς ἠθικῆς, τοῦ νόμου τοῦ Θεοῦ, τοῦ ἁγίου Εὐαγγελίου.
Ἐδῶ τώρα εἶναι ἡ μεγάλη ἀπορία:
Πῶς τὰ προωθοῦν ὅλα αὐτά, τὰ ἀπαράδεκτα καὶ ἐλεεινά, αὐτοὶ ποὺ μᾶς κυβερνοῦν καὶ οἱ ὁποῖοι, προκειμένου νὰ ἀναλάβουν τὴ διακυβέρνηση τῆς πατρίδας μας, ἔβαλαν τὸ χέρι τους στὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο καὶ ὁρκίσθηκαν «στὸ ὄνομα τῆς Ἁγίας καὶ Ὁμοούσιας καὶ Ἀδιαίρετης Τριάδας» ὅτι θὰ τηροῦν τὸ Σύνταγμα;
Πῶς ἀγνοοῦν ὅτι τὸ Σύνταγμα παραδέχεται ὅτι «Ἐπικρατούσα θρησκεία στὴν Ἑλλάδα εἶναι ἡ θρησκεία τῆς Ἀνατολικῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ»; Ὅτι «Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδας, ποὺ γνωρίζει ὡς κεφαλή της τὸν Κύριο ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστό… τηρεῖ ἀπαρασάλευτα… τοὺς ἱεροὺς ἀποστολικοὺς καὶ συνοδικοὺς κανόνες καὶ τὶς ἱερὲς παραδόσεις»; (ἄρθρο 3, §1).
«Ἡ θρησκεία τῆς Ἀνατολικῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ», ποὺ ἐπικρατεῖ στὴν Ἑλλάδα, παραδέχεται τοὺς παράτολμους καὶ ὀλέθριους σχεδιασμούς τους;
Ἔχουν ποτὲ διαβάσει «τοὺς ἱεροὺς ἀποστολικοὺς καὶ συνοδικοὺς κανόνες», τοὺς ὁποίους παραδέχονται ὅτι ἡ Ἐκκλησία «τηρεῖ ἀπαρασάλευτα», νὰ δοῦν τί προβλέπουν γιὰ ὅλα αὐτὰ τὰ ἀπαράδεκτα ποὺ νομοθετοῦν;
Καὶ πῶς περιφρονοῦν «τὶς ἱερὲς παραδόσεις», ποὺ τὸ Σύνταγμα τὶς σέβεται, καὶ τὶς ἀντικαθιστοῦν μὲ νέες ξενόφερτες, ὀλέθριες τακτικές, ποὺ καταστρέφουν τὸ ἀνθρώπινο πρόσωπο καὶ τὸ παραδίδουν σὲ ἀνομολόγητα πάθη;
Πῶς τολμοῦν, μὲ τὰ νομοθετήματά τους καὶ τοὺς μοντέρνους σχεδιασμούς τους, νὰ περιφρονοῦν τὶς αἰώνιες ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ ποὺ περιέχονται στὴν Ἁγία Γραφή, τῆς ὁποίας τὸ κείμενο, σύμφωνα μὲ τὸ Σύνταγμα, «τηρεῖται ἀναλλοίωτο»; (ἄρθρο 3, §3).
Δὲν ἀντιλαμβάνονται ὅτι μὲ ὅσα κάνουν, ὄχι ἁπλῶς ἀλλοιώνουν τὸν αἰώνιο λόγο τοῦ Θεοῦ, ὄχι ἁπλῶς παραβαίνουν τὸν Νόμο του, ἀλλὰ βάναυσα τὸν καταπατοῦν;
Ἔχουν ποτὲ διαβάσει τὴν Ἁγία Γραφή, νὰ δοῦν τί περιμένει αὐτοὺς ποὺ πορεύονται κατὰ τὸ δικό τους μικρὸ καὶ ἁμαρτωλὸ ἀνθρώπινο θέλημα καὶ περιφρονοῦν τὸ ἅγιο καὶ σωτήριο θέλημα τοῦ Θεοῦ;
«Ἡ παιδεία ἀποτελεῖ βασικὴ ἀποστολὴ τοῦ Κράτους» καὶ ἔχει σκοπὸ μεταξὺ ἄλλων «τὴν ἠθικὴ καὶ πνευματικὴ ἀγωγὴ τῶν Ἑλλήνων, καὶ τὴν ἀνάπτυξη τῆς ἐθνικῆς καὶ θρησκευτικῆς συνείδησης», ὁρίζει τὸ Σύνταγμα (ἄρθρο 16, §2). Ὅλα αὐτὰ ὅμως, ποὺ σχεδιάζει τὸ Ἰνστιτοῦτο Ἐκπαιδευτικῆς Πολιτικῆς γιὰ τὰ παιδιά μας, συντελοῦν στὴν «ἠθικὴ καὶ πνευματικὴ ἀγωγή» τους καὶ στὴν «ἀνάπτυξη τῆς θρησκευτικῆς συνείδησής» τους;
Ὁ Πρωθυπουργός μας, κατὰ τὴ διάρκεια τῆς συνεντεύξεως Τύπου στὴν 90ὴ ΔΕΘ, ἄφησε ἀνοιχτὸ τὸ ἐνδεχόμενο νὰ γίνουν διορθώσεις στὰ σχεδιαζόμενα νέα σχολικὰ βιβλία, δηλώνοντας χαρακτηριστικὰ ὅτι, «ἂν ὑπάρχει κάποιο σφάλμα ἢ κάτι ποὺ θεωροῦμε ὅτι δημιουργεῖ ἀδικαιολόγητη ἀντίδραση, θὰ τὸ διορθώσουμε». Ὥστε ἀμφισβητεῖ ὅτι ὑπάρχει κάποιο σφάλμα καὶ ἑπομένως ἡ ἀντίδραση εἶναι ἀδικαιολόγητη; Καὶ ἐδῶ πρόκειται ἁπλῶς γιὰ κάποιο σφάλμα, ἢ γιὰ φρικτὸ ἀνοσιούργημα, ποὺ ἐπιτελεῖται στὶς ἀθῶες ψυχὲς τῶν παιδιῶν μας; Θὰ φοβοῦνται πλέον οἱ γονεῖς νὰ στέλνουν τὰ παιδιά τους στὸ σχολεῖο!
Ἂς μὴ ζοῦμε μὲ αὐταπάτες. Ἔχουμε ξεφύγει τελείως…
Ἡ ὁρκωμοσία τῶν ἀρχόντων μας, ὅταν ἀναλαμβάνουν τὴν εἰδικὴ ὑπεύθυνη ἀποστολή τους, γίνεται μὲ ἰδιαίτερη ἐπισημότητα. Ἂς σκεφθοῦν τὶς εὐθύνες, τὶς ὁποῖες ἀναλαμβάνουν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καὶ ἐνώπιον τοῦ λαοῦ, τὸν ὁποῖο κλήθηκαν νὰ ὑπηρετήσουν.
Στὸ Σύνταγμα τῆς Ἑλλάδος ὑπάρχει ὡς προμετωπίδα ἡ ἐπίκληση τοῦ ἁγίου καὶ φοβεροῦ ὀνόματος τῆς Ἁγίας Τριάδος ἀπὸ τὸ 1822, δηλαδὴ ἀπὸ τὸ πρῶτο κιόλας συνταγματικὸ κείμενο τῆς Ἑλλάδος, ποὺ ἀγωνιζόταν μὲ ἀπερίγραπτες θυσίες γιὰ τὴν ἐλευθερία της.
Αὐτοὶ ποὺ μᾶς κυβερνοῦν, ἂν δὲν σέβονται τὸν Θεό, ἂς σεβασθοῦν τὸ Σύνταγμα. Ἂν δὲν φοβοῦνται τὴν κρίση τοῦ Θεοῦ, ἂς φοβηθοῦν τὴν κρίση τῶν ἀνθρώπων. Αὐτῶν ποὺ ζοῦν καὶ ἐκείνων ποὺ ἔδωσαν τὴ ζωή τους γιὰ νὰ ζοῦμε ἐλεύθεροι ἐμεῖς, προπαντὸς ἀπὸ ποταπὰ καὶ κατώτερα πάθη, ποὺ ἐξαχρειώνουν τὸν ἄνθρωπο καὶ καταστρέφουν τὴν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ στὴν ἀθάνατη ψυχή του.
Ἡ ἀντίθεη Παιδεία καὶ τὸ Σύνταγμα
