«Τά πρῶτα μου χρόνια τ᾿ ἀξέχαστα τά ᾿ζησα κοντά στ᾿ ἀκρογιάλι…»
Δανειζόμενος τά λόγια τοῦ συντοπίτη του ποιητῆ Κωστῆ Παλαμᾶ, ὁ συγγραφέας Νικόλαος Γαλέτας ξεκινάει τήν ἀναδρομή στ᾿ ἀξέχαστα χρόνια κοντά στ᾿ ἀκρογιάλι. Καί σελίδα τή σελίδα, θύμηση πάνω στή θύμηση καταλαβαίνουμε κι ἐμεῖς γιατί ἦταν ὄντως ἀξέχαστα τά χρόνια στό Μεσολόγγι.
Χρόνια γεμάτα παιδικά ποδοβολητά, περήφανα ἐμβατήρια καί ἀγαπημένα πρόσωπα. Στό νέο βιβλίο τῶν Ἐκδόσεων Ἔαρ μέ τίτλο «Στό Μεσολόγγι μιά φορά…», ὁ συγγραφέας ξεδιπλώνει ἀληθινές ἱστορίες ἀπό τή ζωή του μέ τρόπο πού σέ κάνει νά συγκινηθεῖς καί νά γελάσεις, νά θυμηθεῖς ἀλλά καί νά μάθεις. Μᾶς βάζει νοερά σέ μιά μεσολογγίτικη γαΐτα καί σαλπάρουμε γιά τά παιδικά του χρόνια. Τά χρόνια ὅπου δέν ξεχώριζες τό παιδί τοῦ γείτονα ἀπό τό δικό σου, πού τά ξαδέλφια ζοῦσαν σάν ἀδέλφια καί τό «τίνος εἶσαι σύ» περίσσευε, γιατί ἦταν ὅλοι μιά ἀγκαλιά.
Πῶς νά μήν εἶναι ἄραγε ἀξέχαστα τά χρόνια πού ἔζησε κάποιος στό Μεσολόγγι; Τό νά εἶσαι Μεσολογγιτόπουλο σημαίνει ὅτι μπορεῖ ἡ γιαγιά σου νά εἶναι «Ἐξοδίτισσα», ὅπως ἡ γιαγιά Λένκω τοῦ συγγραφέα. Καί νά σέ παίρνει ἀπό τό χέρι νά πᾶτε νά θυμιατίσετε πάνω στίς ντάπιες καί νά ποτίσετε τά λουλούδια στά «Ἡρῶα» μέ τά δάκρυά σας. Σημαίνει ὅτι μπορεῖ στή λιτανεία πού γίνεται στή μνήμη τῶν ἀγωνιστῶν ἐσύ νά ζώνεσαι τ᾿ ἄρματα τοῦ παπποῦ σου. Κι ἄς σοῦ πέφτουν μεγάλα, κι ἄς ἀκουμποῦν ἄλλες φορές κάτω στό νοτισμένο χώμα. Ἐκείνη τή μέρα πάντα εἶσαι λίγο πιό ψηλός, ἐκείνη τή μέρα ἡ περηφάνεια πού νιώθεις σοῦ δίνει καί λίγο μπόι.
Σκέψου λέει νά ζεῖς στό Μεσολόγγι καί νά ἔχεις κατηχητή τόν… κυρ Μῆτσο! Κι ἄς μήν τόν ξέρουν ὅλοι μέ αὐτό τό ὄνομα, κι ἄς ἔχει γραφτεῖ στό ἁγιολόγιο τῆς Ἐκκλησίας μας ὡς «Ἅγιος Καλλίνικος, Μητροπολίτης Ἐδέσσης, Πέλλης καί Ἀλμωπίας». Γιά σένα θά εἶναι πάντα ὁ «κυρ Μῆτσος», ὁ ἀγαπημένος κατηχητής, ὁ συμβουλάτορας, τό ἄγρυπνο μάτι τοῦ Θεοῦ κοντά σας.
Ἄν ἔχεις ζήσει κι ἐσύ στό Μεσολόγγι, τότε γεμίζεις ἕνα βιβλίο μέ ἥρωες καί ἁγίους καί κάνεις ὅποιον τό διαβάσει νά συμφωνεῖ μαζί σου καί μαζί μέ τόν ἐθνικό μας ποιητή πώς ὄντως, «τά μάτια μας δέν εἶδαν τόπον ἐνδοξότερον ἀπό τοῦτο τό ἀλωνάκι!»