Μιά σκιά εἶναι ἁπλωμένη στό πρόσωπό σου, μιά ἀδιόρατη ἀνησυχία. Δέν θέλω νά διακόψω τίς σκέψεις σου.
Κάθομαι δίπλα σου καί καθώς περιμένω, κοιτάζω ἔξω ἀπό τό παράθυρο. Βλέπω τά πουλάκια πάνω στόν φράχτη μέσα στό χιόνι.
Κατάλαβα ποῦ τριγυρνᾶ ἡ σκέψη σου.
–Τελειώνει τό πετρέλαιο; ρωτάω μέ νόημα.
–Αὔριο, ἀπαντᾶς χωρίς νά κουνήσεις τά μάτια σου.
Σιωπή ἁπλώνεται στό δωμάτιο… Νιώθω τήν ἴδια σκιά νά ἁπλώνεται καί στό δικό μου πρόσωπο.
Ὁ ἦχος τῆς μακρᾶς σιωπῆς σέ ταρακούνησε. Σηκώνεσαι ἀπότομα καί μέχρι νά ἀνοίξω τά μάτια μου, σέ βλέπω στό ἀνοιχτό πατάρι. Κατεβαίνεις μέ φωτεινά μάτια, ὅλο ἐλπίδα, καί σκουπίζοντας μέ τό μανίκι σου τό παλιό κάδρο τῆς γιαγιᾶς, τό κρεμᾶς μέ εὐλάβεια στόν τοῖχο.
–Τό θυμᾶσαι; λές μέ τρεμάμενη φωνή.
«Ἔχει ὁ Θεός», μέ καλλιτεχνικά γράμματα κεντημένο ἀπό τά χέρια τῆς ἀγαπημένης μου γιαγιᾶς.
Σηκώνομαι καί μέ δάκρυα χαρᾶς στά μάτια, σέ ἀγκαλιάζω, ἀδελφέ μου!
Μελιτίνη