Κάθε Φεβρουάριο, μές στό καταχείμωνο καί κόντρα στή λογική τῶν ἐποχῶν, ἐκεῖ πού ὅλα μοιάζουν μουντά καί σιωπηλά, ἕνα δέντρο ἔχει ἤδη ἀνθίσει! Ἡ ἀμυγδαλιά. Μέ τόν τρόπο της προαναγγέλλει ὅτι ἡ ἄνοιξη δέν εἶναι μακριά. Τό ἄνθισμά της εἶναι μιά βεβαιότητα ὅτι ἀκόμη καί στόν πιό βαρύ χειμώνα ὑπάρχει ἐλπίδα, ὑπάρχει ζωή.
2 Φεβρουαρίου. Κάθε χρόνο τέτοια μέρα –τῆς Ὑπαπαντῆς– πού ἡ Ἐκκλησία μας γιορτάζει τίς μητέρες, μοῦ ἔρχεται στόν νοῦ ἡ ἀνθισμένη ἀμυγδαλιά. Αὐτό εἶναι καί ἡ ΜΑΝΑ στή ζωή μας. Μέσα στίς δυσκολίες, στό ἄγχος, στή μοναξιά, ἡ παρουσία της γίνεται τό πρῶτο ἄνθος στόν χειμώνα πού κάθε φορά πλησιάζει τή ζωή μας. Μιά κουβέντα της, μιά ἀγκαλιά, ἕνα βλέμμα της, φέρνουν τή βεβαιότητα πώς δέν εἴμαστε μόνοι. Πώς ἔχουμε κοντά μας ἕνα στήριγμα. Κάποιον πού μᾶς ἀγαπᾶ.
Μά πάνω ἀπό ὅλα, κάθε 2 Φεβρουαρίου, ἡ σκέψη μας στρέφεται στήν Παναγία μας.
Τήν παρηγοριά κάθε μάνας.
Τή Μάνα γιά κάθε ἄνθρωπο.
Τή Μεσίτριά μας πρός τόν Υἱό Της.
Τήν ἐλπίδα.
Τήν καταφυγή.
Τό ἄνθος μέσα στόν χειμώνα τῆς ἁμαρτίας μας.
Τή γέφυρά μας πρός τόν ΟΥΡΑΝΟ.
Ἄς Τήν τιμήσουμε… κι ἄς προσευχόμαστε γιά τίς μάνες, ὅπου κι ἄν βρίσκονται, νά εἶναι πάντα κάτω ἀπό τήν προστασία τῆς Παναγίας μας, τῆς Βασίλισσας τῶν Οὐρανῶν καί Μάνας ὅλου τοῦ κόσμου.