Βρισκόμαστε στήν πιό προχωρημένη σφήνα τοῦ μετώπου.
Κατόπιν διαταγῆς τοῦ τάγματος μεταβαίνω γιά ἀναγνώριση στόν αὐχένα τοῦ λόφου. Μαζί μου ἕνας ἔφεδρος ὑπολοχαγός, ἕνας ἔφεδρος ἀνθυπολοχαγός καί ὁ γραμματέας τοῦ ταγματάρχη, ἔφεδρος ἀνθυπασπιστής.
Ἐπιστρέφουμε κατάκοποι, μουσκεμένοι ὥς τό κόκκαλο. Ὁ ἐπιλοχίας ἀναφέρει ὅτι σύμφωνα μέ τή διαταγή μου δέν ἔγινε διανομή συσσιτίου.
«Καθίστε νά στεγνώσετε, κ. λοχαγέ» μοῦ λέει, «καί κάνω ἐγώ τή διανομή».
«Ὄχι, θά τήν κάνω ἐγώ μέ τά χέρια μου», ἀπαντάω.
Στή διανομή χαλάει ὁ κόσμος! Κάνουν σάν μικρά παιδιά.
Ἀποφασίζω νά ἐπιθεωρήσω καί τίς δύο ἐφεδρικές διμοιρίες μου, γιά νά δῶ τίς ἐλλείψεις τους.
Παρόντες ὅλοι, ὁ ἐπιλοχίας, ὁ σιτιστής, ὁ συσσιτιάρχης, ὁ ἀρχηγός τῶν ἡμιονηγῶν, ὁ κουρέας, ὁ ράφτης, ὁ τσαγκάρης, ὁ νοσοκόμος, ὁ σαλπιγκτής, ὁ τηλεφωνητής, οἱ τραυματιοφορεῖς, ὅλο τό ἐπιτελεῖο τοῦ λόχου.
«Ἐπιλοχίας, χαρτί καί μολύβι καί νά γράφεις ὅ,τι σοῦ λέω. Ὅλες τίς ἐλλείψεις…»
Ὁ ἐπιλοχίας ξεροβήχει…
«Γιατί;» τόν ρωτάω αὐστηρά.
«Τί χαρτί μοῦ λέτε; Τόμοι χρειάζονται γιά νά γράψουμε ὅ,τι μᾶς λείπει…»
Ἕνας-ἕνας δηλώνει τίς ἐλλείψεις μας…
Κοιτάζω τούς ἄνδρες μας… Σχισμένα παντελόνια, κατεστραμμένα, τρύπια ἄρβυλα…
Ὁ ἐπιλοχίας γράφει, γράφει…
Κανένας μας δέν περιμένει πώς μπορεῖ κάποτε νά καλυφθοῦν αὐτές οἱ ἀνάγκες.
Σ᾿ αὐτή τήν κατάστασή μας τά ὁπλοπολυβόλα, τρία κατά διμοιρία, λαμποκοποῦν κι ἀστράφτουν!
Αὐτοί οἱ ρακένδυτοι, ξυπόλητοι, σιωπηλοί ἥρωες, πού ὁ λόχος δέν τούς ἔδωσε ποτέ λίπος καί ρακή γιά νά τά καθαρίσουν, ὁσάκις πήρανε μιά κουταλιά λάδι γιά τό συσσίτιό τους, τή διαθέσανε γιά τά ὁπλοπολυβόλα καί τή στερήθηκαν.
Κρύβοντας τή συγκίνησή μου φωνάζω: «Χίλιες φορές μπράβο, λεβέντες μου!».
Καί μυστικά λέω: Παναγιά μου, βάλε τό χέρι σου!
Ε. Βερονίκη
Διανομή – Ἐπιθεώρηση – Αὐθεντική διήγηση

