Ὅταν ἔρχεται ἡ ἱερὴ στιγμὴ τῆς θείας Κοινωνίας τῶν πιστῶν, ὁ Λειτουργὸς ἐξέρχεται ἀπὸ τὴν Ὡραία Πύλη, κρατώντας στὰ χέρια του τὸ ἅγιο Ποτήριο, καὶ καλεῖ τοὺς πιστοὺς νὰ προσέλθουν στὰ Ἄχραντα Μυστήρια λέγοντας: «Μετὰ φόβου Θεοῦ, πίστεως καὶ ἀγάπης προσέλθετε»!
Τότε ὅσοι πιστοὶ Χριστιανοὶ εἶναι προετοιμασμένοι νὰ κοινωνήσουν, προσέρχονται μὲ εὐλάβεια. Προηγοῦνται οἱ νέες μητέρες μὲ τὰ μικρὰ παιδιὰ στὴν ἀγκαλιά, οἱ ἀνήμποροι ἡλικιωμένοι, καὶ ἀκολουθοῦν οἱ ὑπόλοιποι. Προσέρχονται ὅλοι μὲ πίστη, μὲ πόθο καὶ μὲ σφοδρὴ ἐπιθυμία νὰ κοινωνήσουν.
Ὁ Λειτουργὸς δανείζει τώρα τὸ χέρι του στὸν Χριστό. Κρατεῖ τὴν ἁγία Λαβίδα καί, καθὼς μεταδίδει στὸν κάθε πιστὸ τὸ πανάγιο Σῶμα καὶ Αἷμα τοῦ Κυρίου, λέει τοῦτα τὰ λόγια: «Μεταλαμβάνει ὁ δοῦλος (ἢ ἡ δούλη) τοῦ Θεοῦ… τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καὶ εἰς ζωὴν αἰώνιον».
Τί σημαίνει ὅμως ἡ τελευταία φράση τοῦ Λειτουργοῦ «εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καὶ εἰς ζωὴν αἰώνιον»;
Ἡ φράση αὐτὴ ἀντλεῖται ἀπὸ τοὺς συστατικοὺς λόγους τοῦ Μυστηρίου τῆς θείας Εὐχαριστίας. Ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός, ὅταν παρέδωσε στοὺς Μαθητές του τὸ βράδυ τῆς Μεγάλης Πέμπτης τὸ Μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας, τοὺς εἶπε : «Λάβετε φάγετε· τοῦτό ἐστι τὸ σῶμα μου·… πίετε ἐξ αὐτοῦ πάντες· τοῦτό ἐστι τὸ αἷμα μου τὸ τῆς καινῆς διαθήκης τὸ περὶ πολλῶν ἐκχυνόμενον εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν» (Ματθ. κς΄ [26] 26-28).
Ὁ θεῖος Λυτρωτὴς θυσιάσθηκε ἐπάνω στὸν Σταυρὸ γιὰ χάρη μας. Σταυρώθηκε γιὰ νὰ συγχωρηθοῦν οἱ ἁμαρτίες μας. Ἔχυσε τὸ τίμιο Αἷμα του γιὰ τὴ σωτηρία μας. Ἄρα τὸ «εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν» τῆς θείας Κοινωνίας ἀναφέρεται στὴ σταυρικὴ Θυσία τοῦ Κυρίου μας, ἀπὸ τὴν ὁποία ἐξαρτῶνται καὶ ἀντλοῦν τὴν ἐξαγιαστικὴ Χάρι τους τὸ Μυστήριο τῆς Μετάνοιας καὶ Ἐξομολογήσεως καὶ τὸ Μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας.
Τὸ Μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας δὲν καταργεῖ τὸ φιλάνθρωπο Μυστήριο τῆς Μετάνοιας καὶ Ἐξομολογήσεως, ἀλλὰ τὸ προϋποθέτει. Γι᾿ αὐτὸ γράφει ὁ ἀπόστολος Παῦλος στὴν Α΄ πρὸς Κορινθίους ἐπιστολή του: «Δοκιμαζέτω ἄνθρωπος ἑαυτόν, καὶ οὕτως ἐκ τοῦ ἄρτου ἐσθιέτω καὶ ἐκ τοῦ ποτηρίου πινέτω» (ια΄ 28). Διότι πρέπει, ὅσοι προσέρχονται στὸ Ποτήριο τῆς Ζωῆς, νὰ εἶναι καθαροὶ ἀπὸ σοβαρὰ καὶ βαριὰ ἁμαρτήματα, ἀπὸ τὰ ὁποῖα μᾶς καθαρίζει τὸ Μυστήριο τῆς Ἐξομολογήσεως.
Ὑπάρχουν ὅμως καὶ ἁμαρτήματα ποὺ γίνονται παρὰ τὴ θέλησή μας, ἐκ συναρπαγῆς ἢ ἀπὸ ἄγνοια. Ἔρχεται κατόπιν ἡ Μετάληψη τοῦ θείου Σώματος καὶ Αἵματος τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ φέρνει αὐτὰ τὰ θαυμαστὰ ἀποτελέσματα: τὴν ἀπαλλαγή μας ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, τὴ λύτρωσή μας ἀπὸ τὸν θάνατο καὶ τὴν πρόγευση τῆς αἰώνιας ζωῆς. Μᾶς τὸ λέει σαφέστατα ὁ Κύριος: «ὁ τρώγων μου τὴν σάρκα καὶ πίνων μου τὸ αἷμα ἔχει ζωὴν αἰώνιον» (Ἰω. ς΄ 54). Οἱ πιστοὶ Χριστιανοὶ ποὺ κοινωνοῦν ἀκατακρίτως τὰ Ἄχραντα Μυστήρια, βιώνουν ἀπὸ τὴν παρούσα ζωὴ τὴν αἰώνια ζωή. Διότι ἑνώνονται διὰ τῆς θείας Κοινωνίας μὲ Αὐτὸν ποὺ εἶναι «ὁ ἀληθινὸς Θεὸς καὶ ζωὴ αἰώνιος» (Α΄ Ἰω. ε΄ 20).
Ὅταν κοινωνοῦν οἱ πιστοὶ τὰ Ἄχραντα Μυστήρια, ἔρχεται καὶ κατοικεῖ μέσα τους ὁ Χριστός, ὁ ἀρχηγὸς τῆς ζωῆς, ὁ Ὀποῖος νίκησε τὸν θάνατο καὶ χαρίζει διά τῶν φρικτῶν Μυστηρίων ζωὴ ἀληθινή, ἀνώτερη, πνευματική, ἁγία· ζωὴ αἰώνια.
Ὁ ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας λέει ὅτι «ἐν ἡμῖν ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς ὁ Χριστὸς διὰ τῆς ἰδίας σαρκὸς ἐναποκρύπτει τὴν ζωήν, καὶ ὥσπερ τι σπέρμα τῆς ἀθανασίας ἐντίθησιν, ὅλην τὴν ἐν ἡμῖν ἀφανίζον φθοράν» (PG 73, 581). Δηλαδή, μὲ τὴ θεία Κοινωνία ποὺ μᾶς προσφέρει ὁ Χριστός, κρύβει σὰν σπόρο στὴν καρδιά μας τὴ ζωὴ καὶ τὴν ἀθανασία καὶ ἐξαφανίζει ὅλη τὴ φθορὰ ποὺ ὑπάρχει στὸ ἐσωτερικό μας.
Αὐτὸς ὁ σπόρος τῆς ἀθανασίας ποὺ ἐναποθέτει μέσα μας, μᾶς ἀφθαρτοποιεῖ καὶ μᾶς χαρίζει ἀπὸ τὴν παρούσα ζωὴ ὡς πρόγευση τὴν αἰώνια ζωή. Πόσο ὡραῖα διατυπώνει τὴν ἀλήθεια αὐτὴ καὶ ὁ ὕμνος τῆς Ἐκκλησίας μας, ποὺ ψάλλεται στὸν κανόνα τῆς Ἀκολουθίας τῆς θείας Κοινωνίας: «Ὢ φρικτοῦ Μυστηρίου! ὢ εὐσπλαγχνίας Θεοῦ! πῶς θείου Σώματος καὶ Αἵματος ὁ πηλὸς μετέχω καὶ ἀφθαρτοποιοῦμαι;» (Θεοτοκίον ζ΄ ᾠδῆς). Ὅσοι προσέρχονται μὲ φόβο Θεοῦ, πίστη καὶ ἀγάπη καὶ κοινωνοῦν τὰ Ἄχραντα Μυστήρια, ἁγιάζονται καὶ ἀφθαρτοποιοῦνται. Κοινωνώντας παίρνουν ἁγιασμὸ καὶ «μετέχουν τῆς ἐν Χριστῷ ἀθανασίας».
Ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος ὁ Θεοφόρος ἐπίσης ἀναφέρει ὅτι ἡ θεία Κοινωνία, στὴν ὁποία μετέχουμε, προσφέρεται ὡς «φάρμακον ἀθανασίας, ἀντίδοτον τοῦ μὴ ἀποθανεῖν, ἀλλὰ ζῆν ἐν Ἰησοῦ Χριστῷ διὰ παντός» (Ἐπιστολὴ πρὸς Ἐφεσίους, κεφ. ΧΧ [20ό], ΕΠΕ 4, 90). Προσφέρεται ὡς φάρμακο ἀθανασίας, ἀντίδοτο γιὰ νὰ μὴν πεθάνουμε πνευματικά, ἀλλὰ νὰ ζοῦμε μὲ τὸν Χριστὸ γιὰ πάντα, αἰώνια.
Ἂς παρακαλοῦμε τὸν ἅγιο Θεὸ νὰ μᾶς ἀξιώνει, μέχρι τὴν τελευταία μας ἀναπνοή, νὰ προσερχόμαστε ἀκατακρίτως στὸ Ποτήριο τῆς Ζωῆς καὶ νὰ μεταλαμβάνουμε «Σῶμα καὶ Αἷμα Χριστοῦ, εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καὶ εἰς ζωὴν αἰώνιον».