Ὁ κόσμος μας, ἀφοῦ ἐπὶ χιλιάδες χρόνια ἀκολούθησε τοὺς βηματισμοὺς τῆς Ἱστορίας μὲ συνήθεις ρυθμούς, ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον ἀργούς, αὔξησε τὴν ταχύτητά του τοὺς τελευταίους αἰῶνες καὶ ἤδη διασχίζει τὸν 21ο μὲ ταχύτητα ἀστραπῆς.
Στοὺς ἀρχαίους χρόνους ὁ ταχύτερος τρόπος, μὲ τὸν ὁποῖο μεταδίδονταν ἐπιγραμματικὰ οἱ σημαντικὲς εἰδήσεις, ἦταν οἱ λεγόμενες «φρυκτωρίες» − ἕνα σύστημα εἰδοποιήσεων μὲ φωτιές. Αὐτὲς ἄναβαν διαδοχικὰ σὲ συγκεκριμένα σημεῖα, ποὺ εἶχαν μεταξύ τους ὀπτικὴ ἐπαφὴ καὶ μετέδιδαν συνθηματικὰ τὸ σπουδαῖο γεγονός.
Ὑπῆρχαν βέβαια καὶ οἱ ἀγγελιαφόροι, συνήθως ἱππεῖς, ἀλλὰ καὶ πεζοπόροι, ὅπως ὁ περίφημος Φειδιππίδης, ποὺ ἔφερε τρέχοντας στὴν Ἀθήνα τὸ μήνυμα τῆς νίκης κατὰ τῶν Περσῶν στὸν Μαραθώνα μὲ μία μόνο λέξη («νενικήκαμεν!») καὶ πέθανε ἀπὸ τὴν ὑπερπροσπάθεια.
Ἔπειτα ἀπὸ χιλιάδες χρόνια ἐφευρέθηκε ὁ τηλέγραφος μὲ τὰ σήματα «μὸρς» καὶ ἔφερε ἐπανάσταση στὶς ἐπικοινωνίες. Ἀκολούθησε τὸ τηλέφωνο καὶ τὸ ραδιόφωνο, μέχρι τὴ σημερινὴ ἔκρηξη τῆς τηλεοράσεως, τῶν κινητῶν τηλεφώνων καὶ τοῦ διαδικτύου.
Ὁ κόσμος μας κατακλύζεται πλέον ἀπὸ ὑπερπληροφόρηση. Ὁ σημερινὸς ἄνθρωπος δέχεται καθημερινὰ καταιγισμὸ εἰδήσεων καὶ πνίγεται μέσα σ᾿ αὐτὸ τὸν ἀπέραντο ὠκεανὸ τῶν βασικῶς ἀσήμαντων πληροφοριῶν.
Ἡ πρόσκαιρη ἐντύπωση τῶν ἐφήμερων αὐτῶν εἰδήσεων ἀπομυζᾶ τὸ ἐνδιαφέρον ὅλων σχεδόν, μικρῶν καὶ μεγάλων. Στὸ τέλος τῆς ἡμέρας ὁ ταλαίπωρος ἄνθρωπος μένει ἐξουθενωμένος ἀπὸ τὸν ἀνελέητο βομβαρδισμὸ τοῦ τίποτα.
Μὲ ὅρους εὐαγγελικούς, καταλήγει νὰ μοιάζει μὲ τὸν δρόμο τῆς παραβολῆς τοῦ σπορέως. Τὸ ἔδαφος τῆς ψυχῆς του μένει ἀκαλλιέργητο, ἐκτεθειμένο στὴ σαρωτικὴ ἐπέλαση τῆς ματαιότητας καὶ τελικῶς τοῦ κακοῦ.
Σ᾿ αὐτὸ τὸν κόσμο ζοῦμε.
Ὅμως, ἐνῶ οἱ συνθῆκες εἶναι διαφορετικὲς σὲ κάθε ἐποχὴ καὶ ἐνῶ φαίνεται ἰδιαίτερα δύσκολο στὴν ἐποχή μας, εἶναι ἐντούτοις κατορθωτὸ νὰ ξεφύγουμε ἀπὸ τὸν κόσμο τῆς ἀσημαντότητας, ἂν προσπαθοῦμε νὰ ζοῦμε μέσα στὴν ἐπικαιρότητα, ὄχι τὴν κοσμική, ἀλλὰ τοῦ Θεοῦ.
Ὅταν ὁ Χριστός μας σταυρώθηκε καὶ ἐτάφη, δύο ἀπὸ τὸν εὐρύτερο κύκλο τῶν Μαθητῶν του, ὁ Λουκᾶς καὶ ὁ Κλεόπας, πορεύονταν πρὸς τὴν κωμόπολη Ἐμμαούς. Αὐτοί, ὅπως μᾶς πληροφορεῖ ὁ ἴδιος ὁ εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς, μιλοῦσαν μεταξύ τους γιὰ ὅλα αὐτὰ ποὺ εἶχαν συμβεῖ: «Ὡμίλουν πρὸς ἀλλήλους περὶ πάντων τῶν συμβεβηκότων τούτων» (Λουκ. κδ΄ 14). Ἐκείνη τὴ στιγμὴ τοὺς πλησίασε ὁ Κύριος, χωρὶς νὰ Τὸν ἀναγνωρίσουν, καὶ τοὺς ρώτησε ποιό ἦταν τὸ περιεχόμενο τῆς στενόχωρης συζητήσεώς τους. Αὐτοὶ τοῦ ἀνέφεραν τὰ πρόσφατα γεγονότα, τὰ σχετικὰ μὲ τὸ Πρόσωπό του.
Τότε ὁ Κύριος, παίρνοντας ἀφορμὴ ἀπὸ αὐτό, τοὺς ἐξήγησε πῶς ἐκπληρώθηκαν μὲ τὰ γεγονότα αὐτὰ ὅλες οἱ σχετικὲς προφητεῖες τῆς Ἁγίας Γραφῆς, στὸ τέλος δὲ τοὺς φανερώθηκε τὴν ὥρα τοῦ δείπνου: «ἐν τῇ κλάσει τοῦ ἄρτου» (Λουκ. κδ΄ 35).
Εἶναι φανερὸ ὅτι, ἂν τὸ περιεχόμενο τῆς συζητήσεώς τους ἦταν κάτι ἄλλο, ὁ Κύριος δὲν θὰ μποροῦσε νὰ τοὺς πλησιάσει καὶ ἐν τέλει νὰ τοὺς φανερωθεῖ.
Νά τὸ μυστικό!
Τὰ γεγονότα τοῦ Σταυροῦ καὶ τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ μας εἶναι σήμερα τόσο πρόσφατα, ὅσο ἦταν καὶ γιὰ τοὺς δύο Μαθητὲς ποὺ πήγαιναν πρὸς τὴν Ἐμμαούς. Διότι δὲν εἶναι γεγονότα ἐφήμερα καὶ ἀσήμαντα, ἀλλὰ διαρκῶς παρόντα καὶ τὰ μόνα ποὺ ἔχουν καίρια σημασία γιὰ τὴ ζωή μας.
Εἶναι τὰ «πρόσφατα γεγονότα», ποὺ ὀφείλουμε νὰ ἔχουμε στὸ κέντρο τῶν συζητήσεων καὶ τῶν ἐνασχολήσεών μας. Ἂν αὐτὸ συμβεῖ, ἂν ἐπιδιώκουμε αὐτὰ νὰ μελετοῦμε, ἂν μετέχουμε στὶς συνάξεις τῆς Ἐκκλησίας μας συνειδητά, τότε καὶ πάλι ὁ Ἰησοῦς, μυστικὰ καὶ ἀφανῶς θὰ μᾶς προσεγγίζει καὶ θὰ συμπορεύεται μ᾿ ἐμᾶς. Τελικῶς δὲ θὰ μᾶς ἀποκαλύπτεται στὸν Μυστικὸ Δεῖπνο, «ἐν τῇ κλάσει τοῦ ἄρτου». Ἔτσι ἡ συμμετοχή μας στὸ Ποτήριο τῆς Ζωῆς δὲν θὰ εἶναι ἁπλὰ μιὰ εὐσεβὴς συνήθεια, ἀλλὰ θὰ γίνεται μετάγγιση θείας Ζωῆς καὶ ἀποκαλύψεως τῆς παρουσίας τοῦ Δημιουργοῦ μας.
Ὁ ἴδιος ὁ Κύριος συνέστησε νὰ βρισκόμαστε σὲ ἐγρήγορση πνευματική, ἀναμένοντας τὴν παρουσία του, τὴν ὥρα δηλαδὴ τῆς ἀναχωρήσεώς μας ἀπὸ τὸν κόσμο τοῦτο: «Βλέπετε, ἀγρυπνεῖτε καὶ προσεύχεσθε», συνέστησε, «οὐκ οἴδατε γὰρ πότε ὁ καιρός ἐστι»· διότι δὲν ξέρετε πότε θὰ ἔλθει ἡ ὥρα αὐτή (Μάρκ. ιγ΄ 33). Σὲ ἄλλο σημεῖο συνιστᾶ ἔντονα: «προσέχετε ἑαυτοῖς μήποτε βαρηθῶσιν ὑμῶν αἱ καρδίαι»· προσέξτε μήπως γίνουν βαριὲς οἱ καρδιές σας ἀπὸ τὴν ἐνασχόλησή σας μὲ τὰ μάταια πράγματα τοῦ κόσμου αὐτοῦ (Λουκ. κα΄ 34).
Φεύγει ὁ καιρός! Τὰ χρόνια τρέχουν ταχύτατα. Οἱ κοσμικὲς εἰδήσεις χθὲς ἦταν σημαντικές, σήμερα ἀδιάφορες, αὔριο ἀνύπαρκτες. Ὅμως τὰ μεγάλα σωτηριώδη γεγονότα εἶναι πάντοτε ἐπίκαιρα, πρόσφατα, συναρπαστικά.
Μακάριοι οἱ συζητοῦντες πάντοτε «περὶ πάντων τῶν συμβεβηκότων τούτων». Συμπορεύονται μὲ τὸν Ἰησοῦ Χριστό, Τὸν γνωρίζουν, ζοῦν ἤδη στὴν αἰωνιότητα.