1.400 χρόνια Ἀκαθίστου Ὕμνου!
Τὴν Πέμπτη, 26 Μαρτίου 2026, παραμονὴ τῆς ψαλμωδίας στοὺς ναούς μας τοῦ Ἀκαθίστου Ὕμνου, πραγματοποιήθηκε στὴν Κωνσταντινούπολη ἡμερίδα μὲ θέμα «Ὁ Ἀκάθιστος Ὕμνος: Δεκατέσσαρες αἰῶνες ζώσης παραδόσεως». Τὴν ἡμερίδα διοργάνωσε τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο μὲ ἀφορμὴ τὴ συμπλήρωση 1.400 ἐτῶν ἀπὸ τὴν ἡμέρα ἐκείνη ποὺ ἐψάλη μὲ ὁλονύκτια ἀκάθιστη ἀγρυπνία ὁ Ὕμνος στὴν Κωνσταντινούπολη. Ἡ ἡμερίδα πραγματοποιήθηκε στὴν Πατριαρχικὴ Ἀστικὴ Σχολὴ Μαρασλῆ.
Ἡ ἱστορία τοῦ Ἀκαθίστου Ὕμνου συνδέθηκε μὲ μοναδικὸ τρόπο μὲ τὴν ἱστορία τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ὅταν κατὰ τὸ ἔτος 626 μ.Χ. συμμαχία Ἀβάρων, Σλάβων καὶ Περσῶν πολιόρκησε ἀσφυκτικὰ τὴν Πόλη, ἡ ὁποία ἦταν ἀπροστάτευτη, διότι ὁ Αὐτοκράτορας Ἡράκλειος μὲ τὸν στρατὸ ἔλειπε σὲ ἐκστρατεία κατὰ τῶν Περσῶν.
Τότε ὁ Πατριάρχης Σέργιος, κρατώντας τὴν εἰκόνα τῆς Παναγίας, περιερχόταν τὰ τείχη μαζὶ μὲ τοὺς ἱερεῖς καὶ τὸν λαό, ἱκετεύοντας τὴν Παναγία νὰ σώσει τὴν Πόλη. Καὶ πραγματικὰ ἡ Ὑπέρμαχος Στρατηγὸς δημιούργησε βίαιη τρικυμία καὶ καταβύθισε τὰ πλοιάρια τῶν ἐχθρῶν.
Γεμάτοι εὐγνωμοσύνη ὅλοι ἔψαλαν ἐκείνη τὴ νύχτα ὄρθιοι στὴ Μονὴ τῆς Βλαχέρνας τὸν ὑπέροχο Ὕμνο, ποὺ γι᾿ αὐτὸ τὸν λόγο ὀνομάσθηκε «Ἀκάθιστος». Μάλιστα τότε συνετέθη καὶ ἐψάλη γιὰ πρώτη φορὰ ὁ ὑπέροχος Ὕμνος «Τῇ Ὑπερμάχῳ Στρατηγῷ τὰ νικητήρια», ποὺ ἀπὸ τότε ἔγινε διαρκὴς «Ἐθνικὸς Ὕμνος» τοῦ γένους μας.
Καθηγητὲς Πανεπιστημίου διαφόρων εἰδικοτήτων μὲ εἰσηγήσεις τους φώτισαν ἀπὸ πολλὲς πλευρὲς τὰ νοήματα τοῦ ποιητικοῦ αὐτοῦ ἀριστουργήματος, ποὺ ἐπὶ δεκατέσσερις αἰῶνες ψάλλεται ἀπὸ τοὺς πιστοὺς μὲ τὴν ἴδια ἐκείνη εὐγνωμοσύνη τοῦ 626, ὄχι μόνο στοὺς ἱεροὺς ναοὺς κατὰ τὸ διάστημα τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, ἀλλὰ καὶ καθημερινὰ στὶς προσωπικές προσευχές τους.
Ὁ ἴδιος ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαῖος χαιρέτησε συγκινημένος τοὺς συντελεστὲς τῆς τόσο ταιριαστῆς, ἐπίκαιρης καὶ ἐπιτυχημένης ἡμερίδας, καλωσορίζοντας τοὺς Συνέδρους «εἰς τὴν Πόλιν τοῦ Κωνσταντίνου, τὴν Θεοτοκούπολιν, ποὺ ἐγέννησε, ποὺ ἔψαλε τὸ πρῶτον καὶ ποὺ ἐβίωσε τὸν Ἀκάθιστον Ὕμνον».
Ὁ Πατριάρχης ἐπεσήμανε ἰδιαίτερα ὅτι «ὁ Ἀκάθιστος Ὕμνος εἶναι μεγαλειώδης ᾠδὴ εἰς τὴν ἐλευθερίαν. Τὴν ἐλευθερίαν τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία ἐκφράζεται ὡς ἀγάπη πρὸς τὸν ἄνθρωπον, καὶ τὴν ἐλευθερίαν τῆς Παναγίας, ἡ ὁποία ἀπαντᾷ μὲ τὸ ‘‘Γενηθήτω’’ εἰς τὸν εὐαγγελιζόμενον τὴν Σάρκωσιν τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ Ἄγγελον».
«Εἰς τὸ πρόσωπoν τῆς Θεοτόκου ‘‘συγκεφαλαιοῦται ἡ ἀνθρωπότης’’», τόνισε ὁ Πατριάρχης.
Τὴν ἡμερίδα χαιρέτησε καὶ ὁ Ἁγιορείτης μοναχὸς Νικόλαος Διονυσιάτης, ὁ ὁποῖος μετέφερε πολύτιμο ἀκριβὲς ἀντίγραφο τῆς ἱερᾶς εἰκόνας τῆς Παναγίας, τὴν ὁποία ἔφερε ἐπὶ τοῦ στήθους του ὁ Πατριάρχης Σέργιος κατὰ τὴν πολιορκία, ἐνώπιον τῆς ὁποίας ἐψάλη τὴν ἡμέρα ἐκείνη ὁ Ὕμνος καὶ ἡ ὁποία φυλάσσεται στὴν Ἱερὰ Μονὴ Διονυσίου τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Τὴν εἰκόνα πρόσφερε ὁ Ἁγιορείτης μοναχὸς στὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη συνοδευόμενη ἀπὸ τὶς προσευχὲς τῶν Ἁγιορειτῶν μοναχῶν.
Ἐπὶ 1.400 χρόνια ὁ Ἀκάθιστος Ὕμνος δονεῖ τὶς καρδιὲς τῶν Ὀρθοδόξων καὶ ἀναμένει τὴν ἡμέρα ἐκείνη, ποὺ θὰ ψαλεῖ καὶ πάλι μὲ συγκλονισμὸ ψυχῆς ἀπὸ πλήθη πιστῶν στὴν ἐλεύθερη Βασιλεύουσα!
Αἶσχος!
Ὅταν, πρὶν ἀπὸ δύο χρόνια, ἐτίθετο πρὸς ψήφιση στὴ Βουλὴ τῶν Ἑλλήνων τὸ ἐπαίσχυντο νομοσχέδιο γιὰ τὴν ἀναγνώριση τοῦ γάμου τῶν ὁμοφυλοφίλων, ἡ Κυβέρνηση διαβεβαίωνε ὅτι δὲν θὰ παραχωροῦσε τὸ δικαίωμα υἱοθετήσεως παιδιῶν στὰ ὁμόφυλα ζευγάρια. Βέβαια ἤδη ἀπὸ τότε δὲν ὑπῆρξαν πολλοὶ αὐτοὶ ποὺ πίστεψαν ὅτι θὰ συμβεῖ κάτι τέτοιο, ἀφοῦ ἄμεσα θὰ προέκυπτε ζήτημα ἄνισης μεταχειρίσεως ἀπὸ τὸν νόμο μεταξὺ ἑτερόφυλων καὶ ὁμόφυλων ζευγαριῶν.
Καὶ νά ποὺ ἡ ἐξέλιξη τῶν γεγονότων ἐπιβεβαίωσε τὶς σοβαρὲς ἐκεῖνες ἀντιρρήσεις: Ἤδη τὸ Συμβούλιο τῆς Ἐπικρατείας μὲ πρόσφατη ἀπόφασή του νομιμοποιεῖ τὴν υἱοθεσία παιδιῶν ἀπὸ ὁμόφυλα ζευγάρια. Μεταφέρουμε κάποια παραθέματα ἀπὸ τὸ σκεπτικὸ τῆς ἀποφάσεως αὐτῆς:
«Ἡ Ὁλομέλεια ἔκρινε ὅτι οἱ ρυθμίσεις τοῦ ν. 5089/2024 εἶναι συνταγματικὲς καὶ μάλιστα εἶναι σὲ συμφωνία πρὸς τὶς συνταγματικὲς ἀρχὲς τοῦ σεβασμοῦ καὶ τῆς προστασίας τῆς ἀξίας τοῦ ἀνθρώπου, τῆς ἐλεύθερης ἀνάπτυξης τῆς προσωπικότητας καὶ τῆς ἰσότητας ἐνώπιον τοῦ νόμου (…) καὶ ἀπηχοῦν τὴν ἐξέλιξη, κατὰ τὶς τελευταῖες δεκαετίες, τόσο τῶν κοινωνικοηθικῶν ἀντιλήψεων σχετικὰ μὲ τὶς ὁμοερωτικὲς σχέσεις, ὅσο καὶ τῆς ἀντιμετώπισης ἀπὸ τὴν ἔννομη τάξη τῶν σχέσεων συμβίωσης καὶ γονεϊκότητας ὁμοφύλων (…). Οἱ θεσμοὶ τοῦ γάμου καὶ τῆς οἰκογένειας δὲν παραμένουν στατικοὶ καὶ ἀναλλοίωτοι στὴ διαδρομὴ τοῦ χρόνου, ἀλλὰ ὑπόκεινται σὲ ἐξέλιξη καὶ ἀναπροσδιορισμούς».
Παρακάτω ἡ ἀπόφαση τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας ἀναφέρει ὅτι μὲ τὴ ρύθμιση αὐτή, μὲ κανέναν τρόπο δὲν περιορίζεται ἢ ἐπηρεάζεται ἡ δημιουργία παραδοσιακῆς οἰκογένειας ἀπὸ ἑτερόφυλα ζευγάρια, συμφώνως πρὸς τοὺς κανόνες καὶ τὶς «παραδόσεις τῆς Ὀρθόδοξης Χριστιανικῆς Ἐκκλησίας», καὶ συνεχίζει:
«Ἐξ ἄλλου, ἀπὸ τὴν ἀναφορὰ τοῦ ἄρθρου 21 §1 τοῦ Συντάγματος στὴν οἰκογένεια ὡς θεμέλιο τῆς συντήρησης καὶ προαγωγῆς τοῦ Ἔθνους δὲν δύναται νὰ συναχθεῖ ὅτι μόνον ὁ γάμος μεταξὺ ἑτεροφύλων καὶ ἡ δι᾿ αὐτοῦ δημιουργούμενη, μὲ τὴν ἀπόκτηση κοινῶν βιολογικῶν τέκνων, οἰκογένεια εἶναι νοητοὶ ὡς θεσμοὶ προστατευόμενοι ἀπὸ τὴν Πολιτεία, δεδομένου ὅτι ἡ τεκνοποιία δὲν ἀποτελεῖ ὑποχρεωτικὸ σκοπὸ τοῦ γάμου, ἡ δὲ ἀπόκτηση καὶ ἀνατροφὴ παιδιῶν λαμβάνει χώρα ἐν τοῖς πράγμασι στὸ πλαίσιο καὶ ἄλλων σχημάτων, ἐκτὸς τῆς ἱδρυόμενης μὲ γάμο μεταξὺ ἑτεροφύλων οἰκογένειας (…). Μὲ τὰ δεδομένα αὐτά, δὲν τίθεται ζήτημα δυσμενοῦς διάκρισης εἰς βάρος παιδιῶν ποὺ θὰ υἱοθετηθοῦν ἀπὸ ἔγγαμα ὁμόφυλα ζευγάρια (…) σὲ σχέση μὲ τὰ ἀνατρεφόμενα ἀπὸ δύο ἑτερόφυλους γονεῖς».
Ἀπαράδεκτη ἡ ἀπόφαση τῆς Ὁλομέλειας τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας! Τὸ Σύνταγμα τῆς Ἑλλάδος δὲν προστατεύει τὴν ὀρθόδοξη πίστη καὶ τοὺς ἱεροὺς Κανόνες τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας; Αὐτοὶ λοιπὸν οἱ Κανόνες δὲν δίνουν περιθώριο γιὰ δημιουργία ἄλλου τύπου οἰκογένειας, ἐκτὸς ἀπὸ αὐτὴν ποὺ προκύπτει μὲ τὸν γάμο ἀνδρὸς καὶ γυναικός. Πῶς λοιπὸν μπορεῖ νὰ ὑπάρξει – ὅπως διαλαμβάνεται στὴν ἀπόφαση – ἐξέλιξη καὶ ἀναπροσδιορισμὸς στοὺς θεσμοὺς τοῦ γάμου καὶ τῆς οἰκογένειας; Κάτι τέτοιο ἀντιβαίνει στὸ Σύνταγμα.
Δυστυχῶς – καὶ μὲ τὴν εὐθύνη νὰ βαραίνει πρωτίστως καὶ κυρίως τὸν Πρωθυπουργὸ τῆς χώρας, ὁ ὁποῖος ἔφερε τέτοιο νομοσχέδιο γιὰ ψήφιση – ἐδῶ πρόκειται γιὰ καταστροφὴ τοῦ πυρήνα τοῦ πρωταρχικοῦ κυττάρου τῆς κοινωνίας: τοῦ θεσμοῦ τῆς οἰκογένειας. Καὶ ἐπιπλέον γιὰ ἀσέλγεια ἐπάνω στὶς τρυφερότερες ὑπάρξεις: τὰ παιδιά. Αἶσχος, κύριοι!
Ἡ Ἑλλάδα πεθαίνει…
Σὲ ὁλόκληρα χωριὰ καὶ πόλεις τῆς Ἠπείρου δὲν ἔγινε οὔτε μία γέννηση κατὰ τὸ πρῶτο δίμηνο τοῦ τρέχοντος ἔτους! Οὔτε μία! Ἡ κατάσταση εἶναι ἀποκαρδιωτικὴ καὶ τὰ στοιχεῖα ποὺ δημοσίευσε τὸ Ὑπουργεῖο Ἐσωτερικῶν ἀποτελοῦν μία – δυστυχῶς τραγική – φωτογραφία τῆς στιγμῆς. Σὲ ὁλόκληρο τὸ Ζαγόρι, στὴν Κόνιτσα, στὸ Πωγώνι, στὰ Τζουμέρκα οἱ γεννήσεις εἶναι στὸ ἀπόλυτο μηδέν. Στοὺς δήμους τῆς Ἄρτας εἴχαμε μία γέννηση. Στὴν Ἡγουμενίτσα καμία, ἐνῶ στὴν Πρέβεζα μόνο 2 γεννήσεις ἔναντι 40 θανάτων. Τὸ δημογραφικὸ ἀπειλεῖ τὴν ἴδια τὴ χώρα. Ἀπαιτεῖται μία ἐθνικὴ στρατηγικὴ γιὰ τὸ δημογραφικό. Ὄχι αὔριο, χθές!
Ὁ Καθηγητὴς Κοινωνιολογίας τοῦ Πανεπιστημίου Αἰγαίου κ. Μανοῦσος Μαραγκουδάκης σχολιάζει σχετικά:
«Ἡ “σιωπὴ” τῆς ὑπαίθρου δὲν εἶναι μόνο δημογραφική· εἶναι θεσμικὴ καὶ μορφολογική. Πρῶτον, τὰ χαμηλὰ εἰσοδήματα καὶ ἡ καθυστερημένη ἐπαγγελματικὴ ἀποκατάσταση μεταθέτουν τὴ γονιμότητα σὲ ἡλικίες ὅπου βιολογικὰ καὶ κοινωνικὰ περιορίζεται. Δεύτερον, τὸ κόστος κατοικίας λειτουργεῖ ὡς βασικὸς φραγμός. Τρίτον, ἡ ἀπουσία βρεφονηπιακῶν σταθμῶν γιὰ ὅλα τὰ βρέφη καὶ ἡ ἀνεπάρκεια εὐέλικτων μορφῶν ἐργασίας καθιστοῦν τὸ παιδὶ ἀσύμφορη ἐπιλογή, ἰδίως γιὰ τὶς γυναῖκες. Τέταρτον, ἡ στήριξη πρέπει νὰ εἶναι διαρκὴς καὶ προβλέψιμη, ὄχι ἐφάπαξ. Τέλος, ἡ τεκνοποίηση δὲν μπορεῖ νὰ παραμένει ἰδιωτικὸ βάρος, ἀλλὰ πρέπει νὰ ἀναγνωριστεῖ ὡς συλλογικὸ ἀγαθὸ ποὺ στηρίζεται θεσμικά» («liberal.gr» 1-4-2026).
Ἡ ὑπογεννητικότητα στὴν Ἑλλάδα εἶναι μία πραγματικότητα, ποὺ ἔχει ξεκινήσει ἐδῶ καὶ πολλὲς δεκαετίες. Κι ἂν οἱ ἑλληνικὲς κυβερνήσεις δὲν πάρουν ἄμεσα μέτρα γιὰ νὰ καταπολεμήσουν τὴν πληγὴ αὐτή, βοηθώντας μὲ κάθε τρόπο τὶς ἑλληνικὲς οἰκογένειες νὰ ἀποκτοῦν παιδιά, τότε μὲ μαθηματικὴ ἀκρίβεια σὲ λίγα μόλις χρόνια, οἱ Ἕλληνες θὰ ἀποτελοῦμε μειονότητα στὴν ἴδια μας τὴν πατρίδα.
Τὸ βασικότερο ὅμως πρόβλημα, ποὺ ἀποκαλύπτει ἡ ὑπογεννητικότητα τῆς Ἠπείρου καὶ γενικότερα τῆς Ἑλλάδος, εἶναι τὸ ὅτι ἔχουμε ξεφύγει οἱ ἄνθρωποι ἀπὸ τὸν νόμο τοῦ Θεοῦ. Γι’ αὐτὸ ἔχει διαλυθεῖ ὁ γάμος καὶ ἡ οἰκογένεια. Γι’ αὐτὸ οἱ Ἕλληνες δὲν θέλουν ν᾿ ἀποκτήσουν παιδιά. Γι’ αὐτὸ καὶ τὰ ἐλάχιστα παιδιὰ ποὺ γεννιοῦνται, μεγαλώνουν μέσα σὲ προβληματικὲς οἰκογενειακὲς συνθῆκες.
Εἶναι ἀσφαλῶς ἀπαραίτητες οἱ θεσμικὲς παρεμβάσεις, ἀλλὰ αὐτὸ ποὺ χρειάζεται περισσότερο εἶναι ἡ ἐπιστροφή μας σὲ μιὰ ζωὴ πίστεως, ἀγάπης καὶ θυσίας. Νὰ ξαναβροῦμε τὴν ἀξία τῆς ζωῆς· νὰ ξαναβροῦμε τὴν ἐμπιστοσύνη μας στὸν Θεό. Καὶ νὰ δοῦμε τὸ παιδὶ ὄχι ὡς «κόστος», ἀλλὰ ὡς εὐλογία καὶ διακονία. Μόνο ἔτσι μπορεῖ νὰ καρποφορήσει ξανὰ ἡ ζωὴ στὸν τόπο μας.