Τά ᾿χει μοιρασμένα μὲ δικαιοσύνη τὰ χαρίσματά του ὁ Χριστὸς στὴν Ἐκκλησία, Χρύσα μου. Ἄλλος τό ᾿χει στὴ διακονία τῶν φτωχῶν, ἄλλος στὴν παρηγοριὰ τῶν ἀσθενῶν, ἄλλος τό ᾿χει στὸν λόγο τῆς πίστεως, ἄλλος στὴν ἱεραποστολή, δηλαδὴ νὰ πείθει, νὰ ὁδηγεῖ στὸν Χριστὸ καὶ νὰ βαπτίζει. Τέτοια εἶναι ἡ Διαμάντω, γυναίκα μὲ ζῆλο ἱεραποστολικό. Τά ᾿χει περάσει τὰ 80, ἀλλά τὴ χαριτώνει ὁ Θεὸς νὰ ἀντέχει. Πόσους δὲν ἔχει βαπτίσει καὶ παντρέψει ὡς τώρα!
–Τί λές, Δήμητρα;
–Ἀλήθεια, σ’ τὸ λέω. Τό ᾿χει τὸ χάρισμα ἀπὸ τὸν Θεὸ δοσμένο, ἀλλὰ καὶ τὸ καλλιεργεῖ μὲ ἐνθουσιασμὸ καὶ πολλὴ ταπείνωση. Πρόσφατα βάπτισε καὶ πάντρεψε τὴ Γιέτα μὲ τὸν Ἀρτάν. Τί νὰ σοῦ λέω! Ἑβδομηντάρηδες αὐτοὶ μὲ ἄρρωστο παιδὶ 40 ἐτῶν, αὐτὸ ὅμως βαπτισμένο.
Θὰ σοῦ πῶ τὴν ἱστορία τους, γιὰ νὰ δοξάσεις τὸν Θεό. Πρόκειται γιὰ ἡλικιωμένο ζευγάρι ἀπὸ τὴν Ἀλβανία, μὲ ρίζες ἑλληνικὲς καὶ γονεῖς ποὺ ἄντεξαν στὰ βασανιστήρια τοῦ ἄθεου τότε καθεστῶτος τοῦ Ἐμβὲρ Χότζα.
Αὐτὴ τὴν πίστη τὴν ἀτόφια τὴν εἶχαν μέσα τους. Ὅμως ποῦ νὰ βαπτισθοῦν ἐκεῖ; Ξεριζωμένοι βρέθηκαν κάποτε στὴν Ἑλλάδα. Μὲ μικρὲς συντάξεις καὶ οἱ δυό τους καὶ μὲ τὸ ἄρρωστο παιδί τους, τὸν Βασίλη, πού ’χει μυαλὸ μικροῦ παιδιοῦ σὲ σῶμα μεγάλου ἄνδρα. Τί σταυρὸς καὶ αὐτός! Καὶ ὅμως τὸν βαστάζουν οἱ γονεῖς μὲ ὑπομονή. Βλαστάρι τους εἶναι, εὐτυχῶς βαπτισμένο, γι᾿ αὐτὸ καὶ εἶναι ἥσυχο, χωρὶς ἀπρόβλεπτες κινήσεις καὶ πράξεις ἐπιπόλαιες. Αὐτὸ τὸ ζευγάρι τὸ ἡλικιωμένο, ποὺ λές, Χρύσα μου, τὸ γνώρισα πρὶν ἀπὸ δύο χρόνια, τυχαῖα; Περίμεναν γιατροὺς στὸ νοσοκομεῖο «Εὐαγγελισμός», στὰ ἐξωτερικὰ ἰατρεῖα. Ὁ κ. Ἀρτὰν μὲ πάρκινσον, ἡ κα Γιέτα μὲ καρκίνο. Πονεμένοι καὶ οἱ δύο. Πιάσαμε κουβέντα. Μοῦ ᾿παν τὴν ἱστορία τους. Καταγωγή, δουλειές, περιπέτειες, ἀγωνίες, ὅλα. Μέχρι ποὺ ἤρθαμε στὸ θέμα τὸ καυτό. Μοῦ φανέρωσαν τὸν καημό τους, ὅτι ἤθελαν νὰ βαπτισθοῦν. Ἀντιλαμβάνεσαι τότε τὴ χαρά μου. Λαχεῖο ἀπὸ τὸν Θεὸ ἦταν γιὰ μένα, ποὺ ἔπρεπε νὰ ἐξαργυρώσω. Λαχεῖο σωτηρίας.
Σκέφθηκα ἀμέσως τὴ Διαμάντω, γιὰ νὰ ἀναλάβει αὐτὴ κυρίως τὴν ἱερὴ ὑπόθεση.
Δύο χρόνια δὲν τοὺς ἄφησε. Μὲ διάκριση ἀπὸ κοντά κι ἐγώ. Δὲν εἶναι εὔκολο νὰ βαπτισθεῖ κανεὶς στὰ ἑβδομήντα του χρόνια καὶ νὰ ἔχει καὶ ἐπίγνωση τοῦ Μυστηρίου. Βάλθηκε λοιπὸν ἡ Διαμάντω μὲ προσευχὴ πολλὴ καὶ ὕστερα μὲ κατήχηση συστηματικὴ νὰ τοὺς βοηθήσει. Τοὺς συνέδεσε καὶ μὲ καλὸ πνευματικὸ πατέρα. Ὅλα πήγαιναν καλά. Θερμοὶ καὶ οἱ δυό τους στὴν πίστη. Μὲ πόθο ὅλο καὶ βαθύτερο γιὰ τὸν Χριστὸ καὶ τὸ Μυστήριο τὸ μεγάλο, ποὺ ἤθελαν νὰ γίνει σὲ θάλασσα. Ὅλα τὰ εἴχαμε κανονίσει μιὰ χαρά. Σὲ θάλασσα προσβάσιμη κοντὰ στὸ Ὠρωπό. Ὅμως ἦρθε πειρασμός. Ἡ Γιέτα ἔσπασε τὸ πόδι της καὶ ὁ Ἀρτὰν ἐπιβαρύνθηκε ἀπὸ τὸ πάρκινσον. Τότε λοιπὸν μᾶς ζήτησαν ἐπίμονα νὰ ἀναβάλουν τὸ Μυστήριο.
Ὤ, τί δοκιμασία κι αὐτή! Ποῦ νὰ καταφύγουμε, Χρύσα μου; Στὴν προσευχὴ ἀσφαλῶς, ποὺ λύνει ὅλα τὰ ἀδιέξοδα. Ἔβαλα κι ἄλλες φίλες μου, τῆς Ἐκκλησίας, νὰ κάνουν προσευχή. Καὶ ἔγινε τὸ θαῦμα!
Κλείσαμε ἡμερομηνία γιὰ τὴ Βάπτιση: 23 Νοεμβρίου, Κυριακή, ὥρα μία τὸ μεσημέρι στὴν ἐνορία τους, ποὺ εἶχε εὐρύχωρο βαπτιστήριο, στὰ βόρεια προάστια τῶν Ἀθηνῶν. Ὅλα τὰ εἶχε ἕτοιμα ἡ Διαμάντω: τοὺς ὁλόλευκους χιτῶνες, τοὺς χρυσοὺς σταυρούς, τὶς ἁγνὲς λαμπάδες μὲ τὸ καθαρὸ ἔλαιο, τὸ ἁγιορείτικο θυμίαμα. Ἀλλὰ καὶ τὰ στέφανα καὶ τὶς βέρες γιὰ τὸν Γάμο ποὺ θὰ γινόταν ἀμέσως μετά.
Ὅμως τὴν τελευταία στιγμὴ παρουσιάσθηκε νέο ἐμπόδιο σὲ ἕναν ἀπὸ τοὺς ἀναδόχους. Ξέρεις, Χρύσα μου, χωρὶς ἀνάδοχο, ποιός θὰ ἐγγυηθεῖ γιὰ τὸν νεοφώτιστο; Ἀγωνία πάλι ἐγώ, ἀλλὰ ἡ καλή φίλη μου μὲ τὴν πίστη της μοῦ ἔδινε θάρρος. Καὶ πράγματι, ὁ ἅγιος Θεὸς τὰ φρόντισε ὅλα. Βρέθηκε νέος ἀνάδοχος μὲ ἐπίγνωση, ὁ Στέλιος, ὥριμος ἄνδρας, παπαδοπαίδι, εὐλαβοῦς ἱερέα παιδί. Ἀλλὰ ὁ πειρασμὸς δὲν ἔλεγε νὰ σταματήσει. Σάββατο, παραμονὴ τῶν Μυστηρίων, κάποιοι συγγενεῖς τους πῆγαν καὶ τοὺς τάραξαν στὶς ἀμφιβολίες:
–Ποῦ πᾶτε τώρα, μεγάλοι καὶ ἄρρωστοι, γιὰ βαπτίσεις καὶ γάμους;
Ὤ! Μίσος ἦταν τοῦ πονηροῦ διαβόλου γιὰ νὰ ματαιώσει τὸ σχέδιο τῆς σωτηρίας. Πάλι ὅλοι στὰ γόνατα. Προπαντός, βέβαια, ὁ πνευματικὸς πατέρας καὶ ὁ ἱερέας ποὺ θὰ τελοῦσε τὰ Μυστήρια.
Νίκησε τελικὰ ὁ Χριστός! Διαλύθηκε ἡ ὁμίχλη καὶ ἔγιναν τὰ ἱερὰ Μυστήρια. Τί οὐράνιο πανηγύρι ἦταν αὐτό! Ἄπλετο φῶς! Ἀνείπωτη χαρά, βαθιὰ εἰρήνη. Ὅλα πρωτόγνωρα, εὐφρόσυνα μέσα στὸν ναό, ποὺ ἔμοιαζε μὲ ἐπίγειο Παράδεισο. Βαπτίσθηκαν καὶ οἱ δύο. Τὰ νέα ὀνόματά τους; Πορφύριος καὶ Ἀνθούλα. Στὴ συνέχεια μὲ τὸ Μυστήριο τοῦ ἱεροῦ Χρίσματος χρίσθηκαν μὲ τὸ ἅγιο Μύρο. Κατόπιν οἱ νεοφώτιστοι δοῦλοι τοῦ Θεοῦ μὲ τοὺς ὁλόλευκους χιτῶνες καὶ τὶς ἀναμμένες λαμπάδες, καθισμένοι πλάι-πλάι πανευτυχεῖς – δὲν μποροῦσαν ὄρθιοι λόγῳ τῆς ἀσθένειάς τους – δέχθηκαν καὶ τοῦ ἱεροῦ Μυστηρίου τοῦ Γάμου τὴ θεία Χάρι. Καὶ ὁ Βασίλης, τὸ 40χρονο ἄρρωστο παιδί τους, παρατηροῦσε μὲ ἀπερίγραπτη ἠρεμία γύρω του τὸ θαῦμα κι ἔνιωθε μέσα του ὅσα τὸ Πανάγιο Πνεῦμα τοῦ ἀποκάλυπτε…
Ὅσα ζήσαμε τὴν ὥρα ἐκείνη δὲν περιγράφονται. Τὰ πρόσωπα τῶν δύο βαπτισμένων γερόντων ἐξέπεμπαν φῶς οὐράνιο, γαλήνη ἀπερίγραπτη. Ἄλλαξε ἡ φύση τους, μεταμορφώθηκε ὁ νοῦς τους καὶ τὰ μάτια τους φεγγοβολοῦσαν ἀπὸ λάμψη ἀστραπόμορφη. –Δήμητρα, δὲν ὑπάρχουν λόγια! Μόνο δοξολογία στὸν Χριστὸ μεγάλη. Ὅλα δικά του εἶναι τὰ θαύματα ποὺ ζοῦμε. Ζωὴ νά ᾿χετε καὶ ὑγεία νὰ ὁδηγεῖτε στὸν Οὐρανὸ κι ἄλλες ψυχές. Δίπλα σας ἕτοιμη κι ἐγώ, σὲ ὅτι χρειασθεῖτε. Νὰ γίνω, ὅπου καὶ ὅποτε θέλετε, κουμπάρα καὶ νουνά.