Ὁ ἄνθρωπος, ὁ πιστὸς ἄνθρωπος, ὁ Ὀρθόδοξος πιστὸς ἄνθρωπος, σὲ κάθε ἐποχὴ καὶ κάθε τόπο καὶ μὲ ὁποιεσδήποτε συνθῆκες, πάντοτε βρισκόταν μπροστὰ στὴ μεγάλη πρόκληση: τὴν πρόκληση νὰ ὑποταχθεῖ στὸ περιβάλλον καὶ στὴ χωρὶς Θεὸ νοοτροπία, ἢ νὰ μείνει πιστός, μὴ ὑπολογίζοντας τὶς συνέπειες.
Κάποτε – γιὰ τοὺς Χριστιανοὺς ἐκείνης τῆς ἐποχῆς – ἡ πρόκληση σήμαινε ὅτι ἔπρεπε νὰ ἐπιλέξουν ἂν θὰ θυσιάσουν σὲ ψεύτικους θεοὺς ἢ ἂν θὰ ἀντιμετωπίσουν τὰ λιοντάρια.
Κάποιοι θυσίαζαν καὶ ἀκολουθοῦσαν τὸν δρόμο τῆς προδοσίας. Οἱ Μάρτυρες φώναζαν: «Φέρτε τὰ λιοντάρια»! Μικρὰ κορίτσια, ἁπαλὰ καὶ ἀδύναμα, στάθηκαν ἄφοβα μπροστὰ στοὺς τυράννους, τοὺς κοίταξαν κατὰ πρόσωπο καὶ τοὺς εἶπαν: «Ἐμπρός, λοιπόν! Βγάλτε τὰ μαστίγια, τὰ πυρωμένα σίδερα, τοὺς τροχούς, τὰ ξίφη… Ἑτοιμάστε τὰ καμίνια, τοὺς σκορπιούς, τὰ φίδια, τὰ βάραθρα. Ἀκονίστε τὰ μαχαίρια σας. Δὲν σᾶς φοβόμαστε! Δὲν ὑποκύπτουμε. Οὔτε οἱ ἀπειλές σας μᾶς τρομάζουν οὔτε οἱ ὑποσχέσεις σας μᾶς δελεάζουν»!
Νίκησαν!
Ἀκόμη καὶ σὲ περιόδους ἐκκλησιαστικῆς εἰρήνης ἡ ἀναμέτρηση μὲ τὸ κακὸ ἦταν ἀναπόφευκτη. Εἴτε αὐτὸ παρουσιαζόταν ἐξωτερικὰ μὲ αἱρέσεις, εἴτε πολιορκοῦσε τὸ ἐσωτερικὸ τοῦ ἀνθρώπου, ἐπιδιώκοντας νὰ τὸ κυριεύσει μέσῳ τῶν ψυχοφθόρων παθῶν. Σὲ κάθε περίπτωση ὁ πραγματικὸς ἀντίπαλος ἦταν ἕνας: ὁ διάβολος, ὁ ὁποῖος ἐπιχειροῦσε νὰ ἀπομακρύνει τὸν πιστὸ ἄνθρωπο ἀπὸ τὸν Δημιουργό του.
Στὰ χρόνια τῆς Τουρκικῆς τυραννίας οἱ Νεομάρτυρες ἀναζωπύρωσαν τὴν ἡρωικὴ φλόγα τῶν Κατακομβῶν, ἐνῶ τὸν περασμένο αἰώνα ἀναμετρήθηκαν μὲ τὸ τέρας τοῦ κακοῦ στὸ Νταχάου τῶν δολοφόνων καὶ στὸ «Ἀρχιπέλαγος Γκουλὰγκ» τῆς Σοβιετικῆς παραφροσύνης.
Ἔτσι ἔγινε τότε, στὸ Κολοσσαῖο, ἔτσι σὲ κάθε ἐποχή, ἔτσι χθές, ἔτσι σήμερα, ἔτσι καὶ αὔριο. Ἔτσι μάλιστα στὶς ἐποχὲς τῆς μεγάλης πνευματικῆς καταπτώσεως, σὰν καὶ τούτη ποὺ διανύουμε. Εἰδικὰ γι᾿ αὐτὲς τὰ λόγια τοῦ μεγάλου Ρώσου ποιητῆ Πούσκιν παραμένουν πάντοτε, καὶ βέβαια σήμερα πολὺ περισσότερο, ἐπίκαιρα καὶ ἀληθινά:
«Στὸν αἰώνα τῆς ἐξαθλίωσης,
παντοῦ σ᾿ ὅλες τὶς τάξεις,
ὁ ἄνθρωπος εἶναι
τύραννος, δεσμώτης ἢ προδότης».
Ἢ τύραννος μαζὶ μὲ τοὺς ἀδίστακτους φονιάδες, ἢ δεσμώτης σὲ κάποια φυλακὴ γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, ἢ μιμητὴς τοῦ τρισάθλιου Ἰούδα.
Ὅμως…
Στὰ πολὺ τελευταῖα χρόνια δείχνει νὰ ἀλλάζει κάτι δραματικά. Ἐνῶ μέχρι καὶ χθὲς ὁ πιστὸς ἐρχόταν ἀντιμέτωπος μὲ ἀνθρώπους, ἄθεους, ἀντίχριστους, αἱρετικούς, ἀλλόθρησκους, παράφρονες… ἢ μὲ ὀργανωμένα ἀνθρώπινα συστήματα, πλέον, στὸ ἄμεσο μᾶλλον μέλλον, γιὰ πρώτη φορὰ θὰ χρειασθεῖ νὰ ἀντιπαρατεθεῖ μὲ μηχανές.
Τὸ τελευταῖο γιγαντιαῖο δημιούργημα ὀνομάζεται Τεχνητὴ Νοημοσύνη. Εἶναι ἐκπληκτικὸ ἐργαλεῖο. Προσφέρει στὸν ἄνθρωπο ἀσύλληπτες δυνατότητες. Ταυτόχρονα δείχνει καὶ τὴ σκοτεινή του πλευρά· ἀπειλεῖ σχεδὸν τὰ πάντα. Διαστρέφει τὴ σκέψη, κατακλύζει μὲ ψεύδη τὸν κόσμο, δημιουργεῖ ψεύτικες (ἀληθοφανεῖς ὅμως) εἰκόνες καὶ βίντεο, παρακολουθεῖ ὅλες τὶς ἐνέργειες τῶν πολιτῶν, τὰ πάντα.
Μὲ τὴν Τεχνητὴ Νοημοσύνη πλέον αὐτὴ ἡ παρακολούθηση δὲν ἀπαιτεῖ στρατιὲς ἀνθρώπων. Τὰ συστήματα ἀναλύουν σὲ πραγματικὸ χρόνο τὰ πρόσωπα, τὶς κινήσεις, τὶς ἀγορές, ἀκόμα καὶ τὰ συναισθήματα δισεκατομμυρίων ἀνθρώπων ταυτόχρονα.
Οἱ ἴδιοι οἱ δημιουργοὶ τῆς Τεχνητῆς Νοημοσύνης ἔχουν τρομάξει ἀπὸ τὸ δημιούργημά τους, ποὺ τοὺς δίνει τὴν ἐντύπωση ὅτι εἶναι ἕνα τέρας ἐκτὸς ἐλέγχου.
Σὲ κάθε περίπτωση, καὶ χθὲς καὶ σήμερα καὶ αὔριο, ὁ πιστὸς γνωρίζει ὅτι ὁ πραγματικὸς ἀντίπαλός του εἶναι μόνο ἕνας, καὶ πάντα ὁ ἴδιος: ὁ διάβολος.
Γι᾿ αὐτὸ καὶ ἡ μάχη κερδίζεται πάντα στὸ ἐσωτερικὸ τῆς καρδιᾶς μὲ τὰ πνευματικὰ ὅπλα· τὴν πίστη, τὴν προσευχή, τὴν ἐλπίδα, καὶ ὅλα, ὅπως τὰ περιγράφει ὁ θεῖος Ἀπόστολος (Ἐφ. ϛ΄ 13-18).
Στὴν καρδιά. Ἂν ὁ πιστὸς κερδίσει τὴ μάχη στὴν καρδιά, εἶναι ἀνίκητος. Καὶ μπορεῖ νὰ τὴν κερδίσει μὲ τὴ Χάρι τοῦ Θεοῦ. Θὰ τὴν κερδίσει καὶ θὰ ὑποτάξει ὅλους τοὺς ἐχθροὺς καὶ τὶς μηχανές τους.