Βαδίζω κι ἐγώ μέ τό πλῆθος.
Θαυμάζω τόν Διδάσκαλο!
Ἀκόμα καί σήμερα πού τόσοι ἄνθρωποι γύρω Του Τόν πιέζουν, δέν δυσανασχετεῖ. Πορεύεται πρός τό σπίτι πού πενθεῖ.
Τί μπορεῖ ἄραγε νά κάνει ἐκεῖ;
Τώρα, τυχαῖα βρίσκομαι σέ τέτοια θέση πού Τόν βλέπω.
Σταματάει.
Σταματᾶμε κι ἐμεῖς.
Μέ τό βλέμμα Του κάποιον ἀναζητεῖ.
Μά τί παράξενος λόγος βγαίνει ἀπό τά χείλη Του: Ποιός μέ ἄγγιξε;
Δίκιο ἔχουν οἱ μαθητές Του, πού τόσο λογικά Τόν ρωτοῦν: Διδάσκαλε, τόσο πλῆθος Σέ πιέζει καί ρωτᾶς ποιός Σέ ἄγγιξε;
Ὅμως Ἐκεῖνος, πού τόσες φορές διάβασε τούς λογισμούς αὐτῶν πού Τόν παρακολουθοῦσαν, βεβαιώνει ὅλους μας ὅτι κάποιος Τόν ἄγγιξε κι ἔνιωσε νά ρέει κάποια δύναμη ἀπό τή δύναμή Του.
Καί ξαφνικά γίνεται κάτι πρωτάκουστο καί φοβερό γιά μᾶς, τούς τηρητές τοῦ Νόμου: μιά γυναίκα, πού ξέρουμε πώς
ἡ δυστυχισμένη εἶναι δώδεκα χρόνια ἀκάθαρτη, αἱμορροοῦσα*, ὁμολογεῖ πώς αὐτή Τόν ἄγγιξε.
Πῶς δέν φοβήθηκε; Πῶς δέν σκέφτηκε ὅτι θά μολύνει τόν Διδάσκαλο;
Καί τί παράξενο! Ὁ Διδάσκαλος ἀκούει τήν ὁμολογία της καί δείχνει νά ξέρει τόν πόνο της, τήν εὐλάβειά της, τήν ταπείνωσή της, τήν ἐμπιστοσύνη της σ᾿ Αὐτόν.
Καί ἀκοῦμε ὅλοι ἐμεῖς, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀβραάμ, νά τή λέει θυγατέρα Του! Τήν ἄγνωστή Του, στά δικά μας μάτια, νά τή λέει κόρη Του, παιδί Του.
Καί τήν ἔχει κιόλας γιατρέψει γιά τήν πίστη της σ᾿ Ἐκεῖνον, λέει.
Τί νά σκεφτεῖ κανείς;
Ἕνα νόμο πού ξεπεράστηκε ἀπό τήν ἀγάπη; Μιά ἄφωνη πίστη πού ξεπέρασε τόν θόρυβο ἑνός ἀνώνυμου πλήθους; Ἕνα ἅγιο θάρρος πού γκρέμισε τήν κοινωνική ἀπομόνωση;
Στόν κόσμο μας κάτι μεγάλο γίνεται. Κάτι ἀλλάζει ριζικά!
Εἶναι φανερό πώς στήν ἀρρώστια τῶν ἀνθρώπων ἄλλη γιατρειά δέν ὑπάρχει. Μάταια κάποιοι τήν ἀναζητοῦν σέ ὅ,τι εἶναι φθαρτό κι ἐφήμερο.
Μονάχα Αὐτός, ὁ μοναδικός Διδάσκαλος, ὁ Ἰησοῦς Χριστός, γιατρεύει. Καί ἡ ἄφωνη πίστη σ᾿ Αὐτόν, τό μυστικό ἄγγιγμα στό Σῶμα Του, σέ κάνει παιδί τοῦ Ἀληθινοῦ, τοῦ αἰώνιου Θεοῦ!
Προσήλυτος
* Εἶναι ἡ ἁγία Βερονίκη, πού ἑορτάζει στίς 12 Ἰουλίου.