Ὁ Ξένος πῆγε καλεσμένος σέ ἕναν γάμο, ὅπου, τό κοινό ποτήρι τοῦ ζευγαριοῦ εἶχε χάσει τό πρῶτο του μεθυστικό ἄρωμα.
Τό ζευγάρι δέν εἶχε ὑπολογίσει τόν μεγάλο ἀριθμό τῶν καλεσμένων θλίψεων πού πίνουν καί δέν χορταίνουν.
Νόμισε ἔπειτα πώς τά κρασιά καί οἱ ἄνθρωποι δέν θέλουν φροντίδα, μετά ἀπό τό πρῶτο ἀπαστράπτον γέμισμα.
Ὁ Ξένος τά ἤξερε ὅλα αὐτά. Τίς καλεσμένες θλίψεις καί τό νερωμένο κρασί. Τήν ὑπέροχη γεύση τοῦ κοινοῦ ποτηριοῦ καί τήν πίκρα τῆς ἀπουσίας του.
Κυρίως, ὅμως, ἤξερε πώς οἱ ἄνθρωποι δέν εἶναι πλασμένοι γιά μόνοι.
Καί χειρότερη μοναξιά ἀπό ἐκείνη τῶν δύο μόνων δέν ὑπάρχει.
Τότε, μέ ἕναν Του λόγο ἔγιναν πάλι τό ποτήρι καί τό κρασί καινούργια στά χέρια τους.
Τό ζευγάρι πού ἔγινε πάλι ζευγάρι, Τόν εὐχαρίστησε καί Τόν ρώτησε πῶς ἔγινε αὐτό.
«Ἔγινε», ἀπάντησε ὁ Ξένος,
«ὅταν Mέ καλέσατε.
Γιατί, ὅταν Μέ πλησιάζετε,
πλησιάζετε μοιραῖα
καί ἀναμεταξύ σας».
Ὀρφέας