Λευκορωσία. Ὅπως κάθε χρόνο, γίνεται λιτανεία τῆς εἰκόνας τῆς Παναγίας. Δώδεκα χιλιόμετρα πορεία. Μέ τούς στρατιῶτες νά κρατοῦν εὐλαβικά τή μεγάλη Μάνα καί τούς πιστούς νά ἀκολουθοῦν μέ ἀναμμένο τό λιβάνι στό θυμιατό τῆς ψυχῆς ἀλλά καί μέ τήν ἀκλόνητη σιγουριά πώς «πᾶσαν τήν ζωήν ἡμῶν Χριστῷ τῷ Θεῷ παραθώμεθα».
Ἔχουν διανύσει περισσότερο ἀπό τή μισή διαδρομή. Τά πόδια κουράζονται, μά εἶναι ἡ ψυχή πού συνεχίζει. Ὁ ψίθυρος βγαίνει ἀπό τά χείλη καί ὁ ἀέρας τόν δυναμώνει καί τόν φέρνει κραυγή στά πόδια της: «Διάσωσον ἀπό κινδύνους τούς δούλους σου, Θεοτόκε». Καί συνεχίζει ὁ πιστός λαός τοῦ Θεοῦ ἔχοντας ἀκλόνητη τήν πεποίθηση πώς ὅλα εἶναι στό σχέδιό Του. Καί ἡ ἀρρώστια… Ἀκόμα κι ὁ θάνατος! Μά, ἐλπίζουν κι ἀναθαρρεύουν, γιατί Христос воскрес!
Ἀπομένουν τέσσερα χιλιόμετρα γιά τό τέρμα. Κι ἄξαφνα ἀκάλεστος ἐπισκέπτης ἔρχεται νά προστεθεῖ συνοδοιπόρος τους ἕνας πελαργός! Τυχαῖο συναπάντημα ἤ ὑπόμνηση τῆς ἀλήθειας πού ἔψαλλαν λίγες μέρες πρίν, στό ξόδι τοῦ Θεανθρώπου: «ὥσπερ πελεκάν1, τετρωμένος τήν πλευράν Σου, Λόγε, σούς θανόντας παῖδας ἐζώωσας ἐπιστάξας ζωτικούς αὐτοῖς κρουνούς»;
Τό ἄκακο πουλί τριγυρνᾶ μιά δεξιά καί μιά ἀριστερά τους, χωρίς νά τούς ἐμποδίζει, χωρίς νά ἐνοχλεῖται ἀπό τήν παρουσία τους. Κι ὅταν τοῦ δίνεται ἡ εὐκαιρία προπορεύεται, σημαιοφόρος θαρρεῖς τῆς λιτανείας.
Ἡ ὥρα περνᾶ. Τώρα ἀπέχουν δυό χιλιόμετρα ἀπό τόν τελικό προορισμό. Σταματοῦν γιά τήν τελευταία δέηση. Γονατίζουν «κάτω ἀπό τό φῶς τοῦ ἥλιου καί τοῦ οὐρανίου θόλου, ὑπό τό φῶς τοῦ ἱεροῦ τοῦ σύμπαντος»2, θερμοπαρακαλοῦν καί δέονται διά στόματος τοῦ σεμνοῦ ἱερέα «ὑπέρ τοῦ σύμπαντος κόσμου, … , ὑπέρ τοῦ ρυσθῆναι ἡμᾶς ἀπό πάσης θλίψεως, ὀργῆς, κινδύνου καί ἀνάγκης», γιά νά γίνει ὁ κόσμος Ἐκκλησία, νά μεταμορφωθεῖ ἀπό τήν ἀσχήμια τῆς ἁμαρτίας σέ κόσμημα, ὅπως τόν ἔφτιαξε ὁ «ὡραῖος κάλλει παρά πάντας βρωτούς».
Ἡ δέηση τελειώνει. Οἱ στρατιῶτες ἑτοιμάζονται νά σηκώσουν τήν εἰκόνα, ὅταν ὁ παράξενος συνοδοιπόρος μέ γοργό βηματισμό κατευθύνεται μπροστά, πρός τήν θαυματουργή εἰκόνα. Σταματᾶ μπροστά της. Κανείς δέν κινήθηκε γιά νά τόν ἐμποδίσει. Μόνο ἀποροῦν γιά τό τί θά κάνει στή συνέχεια.
Τό πουλί φτάνει σέ ἀπόσταση ἀναπνοῆς ἀπό τήν εἰκόνα πού ᾿ναι ἀκουμπισμένη στή γῆ. Σκύβει καί τό ράμφος ἀκουμπᾶ τήν Παναγιά. Κι εἶναι τοῦτο τό ἀκούμπισμα τό πιό εὐλαβικό προσκύνημα τῆς ἄλογης φύσης στή μεγάλη Μάνα.
Νίκη Κατσιάπη
1. Ἡ ὁμοιότητα τοῦ πελαργοῦ μέ τόν πελεκάνο εἶναι τόσο μεγάλη, ὥστε ἡ πλειονότητα τῶν ἀνθρώπων τούς ταυτίζει.
2. Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς.