Μεσάνυχτα τῆς 28ης Ὀκτωβρίου 1940. Ὁ Ἰταλός πρεσβευτής Γκράτσι χτυπάει τήν πόρτα τοῦ Ἕλληνα πρωθυπουργοῦ Ἰωάννη Μεταξᾶ. Καί τό ρολόι τῆς Ἱστορίας ἀρχίζει νά χτυπάει σέ τόνους ἡρωισμοῦ.
Ὁ Ἕλληνας πρωθυπουργός βλέπει πίσω ἀπό τήν ἐπίσκεψη αὐτή τήν ἰταλική πρόκληση. Τήν εἶχε δεῖ ἕνας ὁλόκληρος λαός καί δύο μῆνες πρίν, ἀνήμερα τῆς γιορτῆς τῆς Παναγίας στήν Τῆνο. Τότε δέν χτύπησε ἡ πόρτα, χτυπήθηκε ἄνανδρα τό ἑλληνικό καταδρομικό «Ἕλλη» στό λιμάνι τοῦ νησιοῦ, ὅπου βρισκόταν γιά νά ἀποδώσει τιμές στήν Θεοτόκο. Ποιός ξεχνάει αὐτή τήν προσβολή στή Μητέρα τοῦ Θεοῦ;
«Λοιπόν ἔχουμε πόλεμο». Τήν κρίσιμη στιγμή ἡ ἀπάντηση τοῦ Μεταξᾶ ἐξέφρασε τό γνήσιο ἑλληνικό συναίσθημα, τήν ἄρνηση τῆς ὑποταγῆς καί συνάμα τήν ἀπόφαση ἀντίστασης καί θυσίας. Ὁ κόμης Γκράτσι θά σημειώσει ἀργότερα στά ἀπομνημονεύματά του γιά τόν Μεταξᾶ: «…Ὁ ἄνδρας αὐτός κατά τήν ὑπέρτατη ἐκείνη στιγμή προτιμοῦσε νά διαλέξει τόν δρόμο τῆς θυσίας καί ὄχι τόν δρόμο τῆς ἀτίμωσης. Ὑποκλίθηκα μπροστά του μέ τόν βαθύτερο σεβασμό καί βγῆκα ἀπό τό σπίτι του»*.
ΟΧΙ
Ἡ ἄρνηση, πού ἦταν ἄρνηση ἑνός ὁλόκληρου λαοῦ, ἐκφράστηκε στόν τότε ἑλληνικό δημοσιογραφικό τύπο μέ τήν λέξη «ΟΧΙ». Ἀπό τά πρωτοσέλιδα τῶν ἐφημερίδων πέρασε στήν ποίηση, στό τραγούδι καί ἔμεινε στήν Ἱστορία.
ΟΧΙ
Μία μικρή λέξη μέ μεγάλη ἀξία. Ἀξία πού κρύβεται στά τρία παρακάτω στοιχεῖα:
στόν πόνο γιά τήν προσβολή στή Μητέρα τοῦ Θεοῦ,
στήν ἄρνηση γιά ὑποταγή,
στήν ἀπόφαση γιά θυσία.
ΟΧΙ
Μιά λέξη πού ἔμεινε στήν Ἱστορία.
Τά τρία γράμματα, τά τρία στοιχεῖα, δείχνουν τό χρέος καί γιά τή δική μας πορεία.
Νά ἀντιστεκόμαστε ἡρωικά στό κακό σέ κάθε του μορφή. Μέ ἀγάπη καί ἀφοσίωση στά πατροπαράδοτα ἰδανικά, πού ὁδηγοῦν στή θυσία καί φέρνουν τή νίκη.
* Ἐμμανουέλε Γκράτσι, Ἡ ἀρχή τοῦ τέλους.

