Ὁ Κύριος διηγήθηκε τήν ἑξῆς παραβολή:
Κάποτε ἕνας γεωργός βγῆκε στό χωράφι του γιά νά σπείρει. Ἔριξε τόν σπόρο μέ γενναιοδωρία, ἀλλά δέν ἔφερε παντοῦ τόν ἴδιο καρπό.
Μερικοί σπόροι ἔπεσαν πλάι στό δρόμο. Ποδοπατήθηκαν ἀπό τούς περαστικούς κι ἔγιναν τροφή γιά τά πουλιά. Ἄλλοι σπόροι ἔπεσαν σέ μέρος πετρῶδες. Ἔβγαλαν φύτρο γρήγορα, ἀλλά ἐπειδή δέν εἶχαν βάθος καί ὑγρασία, ξεράθηκαν. Ἄλλοι πάλι ἔπεσαν ἀνάμεσα σέ ἀγκάθια. Βλάστησαν, ἀλλά μαζί τους φύτρωσαν καί τά ἀγκάθια, πού τούς ἔπνιξαν.
Ὑπῆρξε ὅμως καί σπόρος πού ἔπεσε σέ εὔφορο, καλλιεργημένο χῶμα· ἐκεῖ ρίζωσε βαθιά καί ἔδωσε καρπό πολύ.
Τότε ὁ Κύριος, γιά νά διεγείρει τήν προσοχή τῶν ἀκροατῶν Του, ὕψωσε τή φωνή καί εἶπε: «Ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω». Δηλαδή: Ὅποιος ἔχει πνευματικά αὐτιά καί ἐνδιαφέρον νά ἀκούσει, ἄς ἀκούσει.
Οἱ μαθητές Του τότε Τόν ρώτησαν τί σημαίνουν οἱ λόγοι αὐτοί∙ καί ὁ Χριστός ἄρχισε νά ἐξηγεῖ τήν παραβολή, λέγοντας ὅτι ὁ σπόρος συμβολίζει τόν λόγο τοῦ Θεοῦ.
Τό ἔδαφος πού εἶναι κοντά στόν δρόμο συμβολίζει ἐκείνους τούς ἀνθρώπους πού κάποια στιγμή ἄκουσαν τόν λόγο, ἀλλά ἔμειναν ἀδιάφοροι. Ἔρχεται τότε ὁ διάβολος καί ἀφαιρεῖ τόν λόγο ἀπό τήν καρδιά τους, πρίν προλάβει νά καρποφορήσει.
Τό πετρῶδες ἔδαφος συμβολίζει τούς ἀνθρώπους πού ἀκοῦν τόν λόγο τοῦ Θεοῦ μέ ἐνθουσιασμό, ἀλλά δέν ἔχουν βάθος. Ὅταν ἔρθει μιά δοκιμασία, ὑποχωροῦν εὔκολα, γιατί ὁ λόγος δέν μπόρεσε νά ριζώσει μέσα τους.
Οἱ σπόροι πού ἔπεσαν στά ἀγκάθια συμβολίζουν ἐκείνους πού ξεκινοῦν μέ κάποια προθυμία νά ἀκολουθοῦν τόν Θεό, ἀλλά πνίγονται ἀπό τίς φροντίδες, τά χρήματα καί τίς σαρκικές ἀπολαύσεις. Ἔτσι, δέν προχωροῦν πνευματικά, οὔτε ἀποδίδουν καρπό.
Ὁ σπόρος, τέλος, πού ἔπεσε στήν εὔφορη γῆ, συμβολίζει τούς ἀνθρώπους μέ καλή, εὐθεία καί ἀγαθή καρδιά καί διάθεση, οἱ ὁποῖοι ἀκοῦν τόν λόγο, τόν κρατοῦν μέσα τους καί τόν ἐφαρμόζουν στή ζωή τους. Αὐτοί καρποφοροῦν τίς ἀρετές μέ ὑπομονή καί σταθερότητα, ξεπερνώντας τά ἐμπόδια στόν πνευματικό τους ἀγώνα.
***
Ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ μοιάζει μέ σπόρο, κι αὐτή ἡ παρομοίωση δέν εἶναι τυχαία. Ὅπως ὁ γεωργός σπέρνει τό χωράφι του γιά νά ἔχει ἀργότερα τροφή καί νά συντηρηθεῖ, ἔτσι καί ἡ ψυχή τοῦ ἀνθρώπου ἔχει ἀνάγκη νά «τραφεῖ» μέ τόν λόγο τοῦ Θεοῦ, γιά νά ζήσει καί νά προοδεύσει πνευματικά.
Ὅπως ἕνας μικρός σπόρος μπορεῖ νά ἐξελιχθεῖ σέ δυνατό δέντρο μέ ρίζες, ἄνθη καί καρπούς, ἔτσι καί ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ, ὅταν βρεῖ γόνιμο ἔδαφος, δηλαδή δεκτική καρδιά, μπορεῖ νά φέρει τεράστιες ἀλλαγές στή ζωή μας. Δίνει δύναμη γιά μετάνοια, γιά πνευματικό ἀγώνα καί μᾶς βοηθᾶ νά καλλιεργήσουμε μέσα μας τίς ἀρετές τοῦ Χριστοῦ.
Τί μένει λοιπόν σέ μᾶς;
Νά καταλάβουμε πόσο σημαντικό εἶναι νά ἀναζητοῦμε εὐκαιρίες γιά νά ἀκοῦμε τόν λόγο τοῦ Θεοῦ, στόν Ναό, στό Κατηχητικό καί τή Χριστιανική Ὁμάδα, ἐνῶ συγχρόνως νά τόν μελετοῦμε συστηματικά καί νά τόν ἐφαρμόζουμε, ὥστε νά ἐμφυτεύεται μέσα μας, νά ἀλλάζει τήν ὕπαρξή μας καί νά καρποφορεῖ καρπούς πνευματικούς.
Κι ἄν θέλουμε νά φέρει ἑκατονταπλάσια ἀποτελέσματα στή ζωή μας, ἄς προετοιμάζουμε τήν καρδιά μας νά εἶναι πρόθυμη καί καθαρή γιά νά τόν ἀποδεχθεῖ.
ΕΝΑΣ ΣΤΙΧΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΘΥΜΑΣΑΙ!
Ἔστι δέ αὕτη ἡ παραβολή· ὁ σπόρος ἐστίν ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ.
Ἡ σημασία τῆς παραβολῆς εἶναι αὐτή: Ὁ σπόρος συμβολίζει τόν λόγο τοῦ Θεοῦ.

