Ἀθανάσιος: ἀ- στερητικό + θανάτ-(σ)ιος (πού ἀνήκει στόν θάνατο). Ἄρα, ὅταν ἀποκαλοῦμε τόν συνάνθρωπό μας ἀντί τοῦ «Ἀθανάσιε», «Θανάση», τί τοῦ λέμε; «Ἔ, σύ, πού ἀνήκεις στόν θάνατο!». Ἐνῶ ὁ Ἀθανάσιος δέν ἀνήκει στόν θάνατο.
Σημείωση: Γι᾿ αὐτό κι ἀξίζουν ἰδιαίτερα εὔσημα οἱ οἰκογένειες πού ἔχουν τήν εὐλογημένη πρακτική νά ἀποκαλοῦν τά παιδιά τους μέ τό βαπτιστικό τους ὄνομα: Γεώργιε, Δημήτριε, Εὐγένιε, Θεοδώρα, Ἀναστασία, Ἀθανασία!
Ἀλέξανδρος: ρῆμα «ἀλέξω» + ἀνήρ / ἀνδρός. Ἀλέξω σημαίνει ἀποκρούω, ἀπωθῶ, ἀποτρέπω (π.χ. ἀλεξίσφαιρος = αὐτός πού ἀποκρούει τίς σφαῖρες· ἀλεξικέραυνο= τό σύστημα πού ἀκυρώνει τόν κεραυνό καί μᾶς προστατεύει ἀπό αὐτόν). Ἄρα «Ἀλέξανδρος» εἶναι ὁ ἀνίκητος στίς ἐπιθέσεις τῶν ἀνδρῶν, αὐτός πού διασκορπίζει τούς ἐχθρούς, πρίν κάν τόν ἐγγίσουν· τούς κάνει σκόνη, ὅπως θά λέγαμε σήμερα.
Ἀλέξιος: ρῆμα «ἀλέξω» (ἀποκρούω). Ἡ κατάληξη –ιος δηλώνει ποῦ ἀνήκει κάποιος, τίνος χαρακτηριστικό διαθέτει. Π.χ. θαλάσσιος (ὁ τῆς θάλασσας), ποτάμιος (ὁ τοῦ ποταμοῦ), πάτριος (ὁ τοῦ πατέρα). Ἄρα Ἀλέξ-ιος σημαίνει ἐκεῖνον πού διαθέτει τό ρῆμα ἀλέξω (δές καί στό προηγούμενο ὄνομα), δηλ. καταρρίπτει κάθε ἐπίθεση, προστατεύει ἀπό κάθε κακό καί κίνδυνο.
Ἀστέριος: ἀπό τό οὐσιαστικό «ἀστήρ / ἀστέρος». Ἀστέριος εἶναι ὅποιος ἀνήκει στόν ἀστέρα καί διαθέτει φῶς, λάμψη, οὐρανοδρομεῖ. [Ἄν θέλουμε καί κάτι ἐπιπλέον: ἀστήρ= ἀ- στερητικό + ἕνα θέμα τοῦ ρήματος ἵστημι (στέκομαι). Ἄρα, ἀ- στερητικό + στή(ρ)= εἶναι τό οὐράνιο σῶμα πού κινεῖται διαρκῶς, ἀλλάζει θέση, καί διαπιστώνουμε ὀπτικά τήν κίνησή του λόγω τοῦ ἐκπεμπομένου φωτός. Ἀστήρ δηλ. εἶναι ὁ ἀεικίνητος, ὁ μή στάσιμος, μεταφορικά δέ “ὁ φωτεινός”].
Εὐγένιος

