Ἰούνιος μήνας. Ἀρχή καλοκαιριοῦ. Ὑπάρχουν καί τότε ἀνθισμένα λουλούδια πού εὐωδιάζουν. Καί σέ προσκαλοῦν μέ τό λεπτό τους ἄρωμα νά τά ἐρευνήσεις.
Περπατοῦσες στήν ἄκρη τοῦ φράκτη τοῦ ἐξοχικοῦ σου. Αἰσθάνθηκες λεπτή εὐωδία. Ἔσκυψες κάτω. Καί εἶδες. Ἦταν ἀπό ἀνθάκια μικρά γαλαζόασπρα σέ κορυφές χαμηλῶν θάμνων. Δενδρολίβανα ἦταν, πού εὐωδίαζαν τόσο…
Μέλισσες χόρευαν γύρω πολλές, μέ ἀτελείωτο βόμβο, μονότονο, ἤρεμο. Τίς ἔβλεπες. Ἔκαναν χαρούμενους ἐλιγμούς καί κάθε μία ἐπέλεγε τή δική της προσγείωση στά μπλέ τά ἀνθάκια. Τά ἄγγιζαν ἁπαλά. Συνέλεγαν γύρη γλυκιά καί ἀστραπιαῖα ἔφευγαν γιά τή νέα τους σέ ἄλλο λουλούδι προσγείωση.
Ὅμως, ἐκεῖ ἀνάμεσα στά ὄρθια σπαθωτά κλωνάρια μέ τά αἰχμηρά βελονοειδή βαθυπράσινα φύλλα, εἶχε στηθεῖ ἡ θανατηφόρα παγίδα.
Πυκνοπλεγμένος ὁ ἱστός τῆς ἀράχνης. Ἀριστοτεχνικά στερεωμένος. Ὕπουλα καμουφλαρισμένος. Καί κρυμμένη ἐκεῖ, περίμενε – μέ πόση ἥσυχη ὑπομονή! – τό θήραμά της, τό πετούμενο ἔντομο!
Νά συλλάβει τήν ἀνυποψίαστη μέλισσα, τό ἁγνό καί ἄκακο καί ἐργατικό αὐτό ἔντομο.
…………………………………………………………………………..
Ἔμεινα σιωπηλός. Παρατηροῦσα μέ ἔκπληξη, διακριτικά.
Ὥστε κινδυνεύουν καί αὐτά;…
Παντοῦ παγίδες θανατηφόρες γύρω μας. Ἕτοιμες νά συλλάβουν κάθε ἀπρόσεκτο, ἐπιπόλαιο ἄνθρωπο, μικρό ἤ μεγάλο…
Τό καλοκαίρι πιό ἐλεύθερα θά ἀναστρέφεσαι, ἀνέμελα θά ξεκουράζεσαι.
Μήν ξεχνᾶς ὅμως! Ὁ ἐχθρός καιροφυλακτεῖ. Γύρω σου, παγίδες παντοῦ ὑπάρχουν κρυμμένες. Στή χαλαρή κοσμική διασκέδαση, στόν φίλο πού κρύβει τήν ἀλήθεια, στίς ἐπικίνδυνες παρέες, στό ἀνεξέλεγκτο διαδίκτυο, στίς ἐπιπόλαιες σκέψεις, στά ἀπερίσκεπτα ταξίδια τοῦ μυαλοῦ…
Φυλάξου ἀπό τήν κάθε θανατηφόρα παγίδα.
Ἀσφαλίσου μέ προσευχή.
Ἀναζήτησε φίλους ἐμπιστοσύνης.
Καί πρόσεχε! Πρόσεχε πολύ!