–Ἄντε, ὡραῖα, ἄνοιξε ὁ καιρός· ὅπου νά ᾿ναι, θά ξεκινήσουν καί οἱ συναυλίες, ὅ,τι καλύτερο!
–Ναί, Χριστίνα, γιά νά ἀρχίσεις πάλι νά τρέχεις πίσω ἀπό ὅλους αὐτούς τούς κουλτουριάρηδες. Οἱ μόνες συναυλίες πού ἀξίζουν εἶναι τοῦ ΛΕΞ. Ἡ περσινή συναυλία του ἦταν ἡ μεγαλύτερη τῆς δεκαετίας.
–Ἄ καλά, Γιάννη, πάλι τά ἴδια θά λέμε; Τόν χαμό πού ἔκανε ὁ Bloody Hawk δέν τόν ἔκανε κανένας, πετάχτηκε ὁ Ἀλέξανδρος.
–Ὅ,τι καί νά λέτε, Γιάννη καί Ἀλέξανδρε, ἐγώ θά ἐπιμένω ὅτι συναυλίες εἶναι οἱ στιγμές· μιά ἀγκαλιά τοῦ τραγουδιστῆ μέ κάποιο παιδάκι πού τόν θαυμάζει, μιά ἀφιέρωση, ἕνα κοινό τραγούδι…
–Ἀμάν πιά, ἔχουμε γεμίσει cringe ἱστορίες, ξέσπασε καί πάλι ὁ Ἀλέξανδρος.
–Σοβαρά τώρα, δέχομαι ὅτι σᾶς ἀρέσει ἄλλου τύπου μουσική, ἀλλά δέν ὑπάρχει σύγκριση. Ἐσεῖς πᾶτε ἐκεῖ, σέ μιά διαρκή ὑπερένταση, βρίζετε συνέχεια, σύν τό ὅτι δέν μπορεῖτε νά ἀναπνεύσετε ἀπό τήν κάπνα. Ἐγώ μιλάω γιά τέχνη, γιά πολιτισμό. Γιά μουσικές ποιοτικές, γιά φωνές πού ἀπολαμβάνεις νά τίς ἀκοῦς, γιά στίχους ξεχωριστούς πού μιλοῦν στήν ψυχή σου, γιά μιά ἀτμόσφαιρα συνολικά διαφορετική, ἀπό τήν ὁποία φεύγεις καλύτερος ἄνθρωπος. Καί νά σᾶς πῶ καί κάτι; Αὐτό πού ζεῖτε ἐσεῖς εἶναι ἁπλῶς διασκέδαση, ἐγώ σᾶς μιλάω γιά ἀνώτερα πράγματα, γιά ψυχαγωγία, γιά τρόπους ἀγωγῆς τῆς ψυχῆς.
–Ἐντάξει, δέν λέω, δίκιο ἔχεις, ἀλλά ξέρεις τί ἐκτόνωση μᾶς προσφέρει ἡ ἔνταση καί ἡ ἐνέργεια πού ὑπάρχει στίς συναυλίες πού πᾶμε ἐμεῖς; Ξεδίνουμε, ἀνασαίνουμε, ψέλλισε ὁ Ἀλέξανδρος.
Γιά νά σπάσει τήν ἀμηχανία ὁ Γιάννης, ἀπευθύνεται στόν Μάριο, πού παρέμενε σιωπηλός:
–Ἐσύ, Μάριε, τί λές γιά ὅλα αὐτά;
–Ἐγώ πέρσι τό καλοκαίρι δέν πῆγα σέ καμία συναυλία, οὔτε σέ κάποιο νησί γιά διακοπές. Μονάχα πέρασα δεκατέσσερις μέρες σέ μιά χριστιανική κατασκήνωση πάνω στά βουνά. Ὅμως, νομίζω ὅτι ἐκεῖ ἔζησα ὅλα αὐτά πού περιγράφετε στόν ὕψιστο βαθμό. Ὁ ΛΕΞ θά ζήλευε τόν παλμό μέ τόν ὁποῖο ὅλη ἡ κατασκήνωση τραγουδοῦσε κάθε μέρα τήν ὥρα τοῦ τραπεζιοῦ, καί εἰδικά τήν τελευταία μέρα πού κάνουμε τό λεγόμενο πότ πουρί. Γιατί ἐκεῖ οἱ στίχοι δέν ἐκφράζουν κάποια ἐξωτερική δυσκολία ἤ ἔνταση, ἀλλά εἶναι προϊόν ἐσωτερικῆς ἀναζήτησης καί πόθου. Ὁ Bloody Hawk θά ζήλευε τήν ἐνέργεια πού ὑπῆρχε τό βράδυ τῆς «ἡμέρας πατρίδας». Ἐκεῖ ὁ χορός καί τό τραγούδι προκύπτουν ἀπό ἁγνά ἐσωτερικά αἰσθήματα καί ὄχι ἀπό τεχνητή ἔνταση. Ἀλλά τό καλύτερο, Χριστίνα, εἶναι ἄλλο: Βράδυ Δεκαπενταύγουστου, ξημερώνοντας τῆς Παναγίας μας. Στή λιτανεία ὅλοι μέ ἕνα κεράκι, ψέλνοντας μέσα στήν ἡσυχία τοῦ δάσους… Συναισθήματα μοναδικά, ἀτμόσφαιρα ὑποβλητική. Ἑβδομήντα νέοι σέ ἕναν ἄλλο ρυθμό, σέ ἕναν κόσμο διαφορετικό. Καμία συναυλία δέν μπορεῖ νά συγκριθεῖ μέ αὐτό. Ἐκεῖ ἀναζητᾶς μόνο Ἐκεῖνον. Σᾶς εὔχομαι νά τό ζήσετε…
Δαφνομίλης