14η Σεπτεμβρίου! Ἑορτὴ τῆς Παγκοσμίου Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου καὶ ζωοποιοῦ Σταυροῦ. Ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία πανηγυρίζει μὲ λαμπρότητα τὸ μεγάλο θαῦμα τῆς εὑρέσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ μας στὰ Ἱεροσόλυμα τὸ ἔτος 326.
Πρωτεργάτης αὐτοῦ τοῦ θαύματος ὑπῆρξε ὁ Μέγας Κωνσταντίνος, διότι χρωστοῦσε εὐγνωμοσύνη στὸν Σταυρό. Μὲ τὴ δύναμή του κέρδισε περίλαμπρη νίκη κατὰ τοῦ Μαξεντίου. Τὴν παραμονὴ τῆς καθοριστικῆς σημασίας μάχης τοῦ 312 ὁ Μέγας Κωνσταντίνος εἶδε σὲ ὅραμα τὸ σημεῖο τοῦ Σταυροῦ νὰ λάμπει στὸν οὐρανὸ μὲ τὴν ἐπιγραφὴ «τούτῳ νίκα». Μὲ τὴν πίστη αὐτὴ στὴ δύναμη τοῦ Σταυροῦ συντελέσθηκε τὸ μεγάλο θαῦμα τῆς νίκης, τὸ ὁποῖο τὸν κατέστησε κύριο ὅλης τῆς Ρωμαϊκῆς αὐτοκρατορίας.
Ἀπὸ τότε ὁ Μέγας Κωνσταντίνος ἔθεσε ὕψιστο σκοπό του νὰ ἀνεύρει τὸν Τίμιο Σταυρὸ καὶ νὰ τὸν χαρίσει ὡς ὑπέρτατο δῶρο στὴν Ἐκκλησία, γιὰ νὰ ἀντλοῦν οἱ πιστοὶ δύναμη καὶ στηριγμό. Ὀργάνωσε εἰδικὴ ἱερὴ ἀποστολὴ στὰ Ἱεροσόλυμα μὲ ἐπικεφαλῆς τὴν ἁγία μητέρα του Ἑλένη. Ἔπειτα ἀπὸ πολύμηνες καὶ ἐπίπονες προσπάθειες βρέθηκε ὁ πανσεβάσμιος καὶ ζωοποιὸς Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ στὸν λόφο τοῦ Γολγοθᾶ. Ἡ ἁγία Ἑλένη τὸν παρέδωσε μὲ ἰδιαίτερη συγκίνηση καὶ χαρὰ στὸν Πατριάρχη Ἱεροσολύμων Μακάριο. Λίγους μῆνες ἀργότερα σὲ ἐπίσημη λαμπρὴ τελετὴ ὁ Πατριάρχης ἀνέβηκε στὸν ἄμβωνα καὶ κρατώντας μὲ ἱερὸ δέος τὸν Τίμιο Σταυρό, τὸν ὕψωσε πρὸς προσκύνηση ἐνώπιον τοῦ πλήθους τῶν πιστῶν. Τὴν ὥρα ἐκείνη ὅλοι αὐθόρμητα μὲ βουρκωμένα μάτια καὶ πηγαῖο ἐνθουσιασμὸ ἔψαλαν τὸ «Κύριε, ἐλέησον».
Αὐτὴ τὴν ἱερὴ ἀνάμνηση τῆς ἀνυψώσεως τοῦ Τιμίου καὶ ζωοποιοῦ Σταυροῦ ἑορτάζουμε κάθε χρόνο στὶς 14 Σεπτεμβρίου. Ὁ ἱερέας ὑψώνει καὶ πάλι ἐνώπιόν μας τὸν Τίμιο Σταυρό, περικυκλωμένο ἀπὸ εὐωδιαστὰ κλωνάρια βασιλικοῦ, εὐλογώντας τὰ τέσσερα σημεῖα τοῦ ὁρίζοντα. Κι ἐμεῖς οἱ πιστοὶ γονατιστοὶ ἀναφωνοῦμε τὸ «Κύριε, ἐλέησον». Ρίγη συγκινήσεως καὶ ἐνθουσιασμοῦ κατακλύζουν τὴν ὥρα ἐκείνη τὴν ὕπαρξή μας. Ὁ Τίμιος Σταυρὸς εἶναι τὸ στήριγμά μας, ἡ δύναμή μας, τὸ καύχημά μας.
Ἀτενίζοντας μὲ πίστη τὸν Τίμιο καὶ ζωοποιὸ Σταυρὸ τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ μας, ἀντλοῦμε δύναμη καὶ στήριξη μοναδικὴ σὲ κάθε εἴδους πειρασμὸ ἢ κλονισμό. Φεύγει τὸ σκοτεινὸ πέπλο τῆς ἀπελπισίας. Δὲν μᾶς φοβίζει ὁ προκλητικὸς κόσμος. Παύει νὰ μᾶς σαγηνεύει μὲ τὶς γοητευτικὲς σειρῆνες του. Δὲν μᾶς φοβίζει οὔτε ὁ ἐξαγριωμένος διάβολος. Οἱ ἀπειλές του ἐξασθενοῦν καὶ ἐξαφανίζονται. Δὲν μᾶς φοβίζει ἀκόμη οὔτε ὁ θάνατος, διότι ἐπάνω στὸ πανσεβάσμιο αὐτὸ Ξύλο ὁ Κύριός μας θανάτωσε τὸν θάνατο καὶ τὸν μετέβαλε σὲ προσωρινὸ ὕπνο. Δὲν μᾶς φοβίζουν, τέλος, οὔτε οἱ ὁρατοὶ ἐχθροὶ τῆς πατρίδας μας. Οἱ πιστοὶ καὶ γενναῖοι Ἕλληνες πρόγονοί μας μᾶς ἄφησαν παράδειγμα. Μὲ τὴ δύναμη τοῦ Σταυροῦ συνέτριψαν σιδερόφραχτες αὐτοκρατορίες. Στὶς σημαῖες καὶ στὰ λάβαρά τους εἶχαν χαραγμένο τὸ σημεῖο τοῦ Σταυροῦ καὶ ἔγραφαν: «Ἐν τούτῳ τῷ σημείῳ νικῶμεν»! Στὶς δὲ πρύμνες τῶν πολεμικῶν καραβιῶν τους ὕψωναν ξύλινους σταυροὺς ποὺ ἔγραφαν: «ΣΤΑΥΡΟΥ ΤΥΠΟΣ – ΕΧΘΡΟΙΣ ΤΡΟΜΟΣ».
Ἂς δοξάζουμε τὸν Κύριό μας γιὰ τὸ μοναδικὸ καὶ θεῖο δῶρο τοῦ Τιμίου Σταυροῦ του, ποὺ μᾶς τὸν χάρισε ὡς ὅπλο δυνάμεως. Μὴ διστάζουμε νὰ τὸν φανερώνουμε σὲ ὅλους γύρω μας μὲ πίστη. Ἂς τὸν κρεμοῦμε ἐπάνω μας χωρὶς ντροπὴ καὶ χωρὶς ἄλλα κοσμικὰ φυλαχτά. Ἂς τὸν ἐντυπὠνουμε ἐπάνω στὸ σῶμα μας μὲ εὐλάβεια καὶ πίστη. Καὶ ἂν χρειασθεῖ νὰ χύσουμε τὸ αἷμα μας γιὰ τὴν πίστη μας σ᾿ Αὐτόν, ἂς τὸ πράξουμε μὲ ἐνθουσιασμὸ καὶ μὲ χαρά, ὅπως καὶ πάμπολλοι σύγχρονοι Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ Μάρτυρες. Ὁ Τίμιος Σταυρὸς θὰ γίνεται τότε «κλῖμαξ, δι᾿ ἧς ἀνατρέχομεν εἰς οὐρανόν»· σκάλα μὲ τὴν ὁποία ἀνεβαίνουμε στὸν Παράδεισο.
Σταυρός, ὅπλο δυνάμεως

