Θά σᾶς γράψω ἕνα θαῦμα, ὅπως μᾶς τό ἔχει διηγηθεῖ ἡ γιαγιά μου πολλές φορές.
Στίς 20 Νοεμβρίου 1933, παραμονή τῶν Εἰσοδίων τῆς Παναγίας, ἔγινε ἕνα μεγάλο θαῦμα στή μητέρα τῆς γιαγιᾶς μου, τήν προγιαγιά μου. Ἡ προγιαγιά εἶχε τέσσερα παιδιά∙ τό ἕνα ἦταν μωράκι στήν κούνια. Ἔξω φυσοῦσε δυνατός ἀέρας. Οἱ ἄνθρωποι τότε δέν εἶχαν ἠλεκτρικό ρεῦμα καί φωτίζονταν μέ λάμπες πετρελαίου. Ἡ προγιαγιά εἶχε μέσα στό δωμάτιο μέ τά παιδιά της, πάνω στό πρεβάζι τοῦ παραθύρου τή λάμπα. Ξαφνικά, φυσάει πολύ δυνατός ἄνεμος, ἀνοίγει τό παράθυρο καί πετάει κάτω τή λάμπα, ἔτσι ὅπως ἦταν ἀναμμένη! Τό πετρέλαιο χύθηκε στό κρεβάτι καί στό λαιμό τῆς προγιαγιᾶς, πῆρε φωτιά τό δωμάτιο καί ἡ προγιαγιά μου κάηκε, μόνο στόν λαιμό. Τό κεφάλι καί τό ὑπόλοιπο σῶμα της δέν κάηκαν. Τά παιδιά δέν ἔπαθαν τίποτα.
Τότε ἡ προγιαγιά μου φώναξε: «Παναγιά μου, σῶσε μας!». Ὁ προπαππούς ἦταν στήν ἐκκλησία. Ἡ προγιαγιά μου ρίχνει μιά κουβέρτα πάνω της καί ζητάει βοήθεια. Μέ τή Χάρη τῆς Παναγίας παίρνει τό πιθάρι μέ τό νερό καί σβήνει τή φωτιά!
Τό γεγονός ὅτι βρέθηκε νερό ἦταν θαῦμα, διότι τότε στά χωριά δέν εἶχαν νερό καί τό ἔφερναν ἀπό μακριά. Ἔτσι, μέ τή βοήθεια τῆς Παναγίας, ἔσωσε τά παιδιά της καί τόν ἑαυτό της καί δέν ἐπεκτάθηκε ἡ φωτιά σέ ὅλο τό σπίτι.
Ἡ γιαγιά μου μᾶς λέει ὅτι αὐτό τό θαῦμα τούς τό εἶπε ἡ μητέρα της μέ δάκρυα στά μάτια καί θερμές εὐχαριστίες πρός τήν Παναγία. Πάντοτε στή γιορτή Της Τήν τιμοῦσε πηγαίνοντας στήν ἐκκλησία, καί ἔφτιαξε τήν εἰκόνα τῶν Εἰσοδίων στήν ἐκκλησία τοῦ χωριοῦ, στά Καρδάμυλα Χίου, γιά νά προστατεύει ὅλη τήν οἰκογένεια. Ἡ προγιαγιά μου πάντα ἔλεγε: «Σ’ εὐχαριστῶ, Παναγία μου».
Εἰρήνη Ἀγραφιώτη, Α΄ Λυκείου, Ἀθήνα