Ἡ γέννηση κάθε παιδιοῦ εἶναι ἕνα θαῦμα ποὺ ἐργάζεται ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Μιὰ νέα ζωὴ ἔρχεται στὸν κόσμο, ἕνας ἄνθρωπος μὲ ἀθάνατη ψυχή, ποὺ τὴν ἀξία της δὲν ἰσοφαρίζει ὅλος ὁ κόσμος! Γεγονὸς ὄχι μόνο χαρμόσυνο, ἀλλὰ καὶ συγκλονιστικό.
Πόσο συγκλονιστικότερο καὶ πιὸ χαρμόσυνο εἶναι τὸ θαῦμα τῶν θαυμάτων, ἡ Γέννηση τοῦ Θεοῦ στὸν κόσμο! Γεννιέται ὡς ἄνθρωπος ὁ Θεός!
Ἀπὸ τὰ δισεκατομμύρια τῶν γεννήσεων ποὺ ἔχουν γίνει στὸ παρελθὸν καὶ θὰ πραγματοποιηθοῦν στὸ μέλλον, ξεχωρίζει λοιπὸν μία, ἡ Γέννηση τοῦ Χριστοῦ. Ἀπὸ τὰ δισεκατομμύρια τῶν παιδιῶν ποὺ γεννήθηκαν, ξεχωρίζει ἕνα, ὁ Χριστός. Ἡ Γέννησή του προφητεύθηκε πολλοὺς αἰῶνες πρὶν πραγματοποιηθεῖ. Ἀναμενόταν δὲ μὲ ἐνθουσιασμὸ ἀπὸ τοὺς πιστοὺς τῶν χρόνων τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Αὐτὸ τὸ θεῖο Παιδὶ ἦταν ἡ ἐλπίδα τοῦ Ἰσραήλ, ἡ προσδοκία ὅλων τῶν ἐθνῶν.
«Παιδίον ἐγεννήθη ἡμῖν, υἱὸς καὶ ἐδόθη ἡμῖν», διακηρύσσει μὲ ἱερὸ ἐνθουσιασμὸ καὶ ἅγια προσδοκία ὁ μεγαλοφωνότατος προφήτης Ἡσαΐας. Ὀκτὼ αἰῶνες πρὶν γεννηθεῖ ὁ Χριστὸς στὸν κόσμο, τὸ προφητικὸ βλέμμα τοῦ μεγάλου Προφήτη διαπερνᾶ τὰ παραπετάσματα τοῦ χρόνου καὶ βλέπει καθαρὰ τὸ τρισμέγιστο γεγονός: «Παιδίον ἐγεννήθη ἡμῖν, υἱὸς καὶ ἐδόθη ἡμῖν»!
Ὁ θεόπνευστος Προφήτης γίνεται πιὸ συγκεκριμένος καὶ προσδιορίζει τὶς ἱκανότητες καὶ τὴν ἀποστολὴ τοῦ «Παιδίου», «οὗ ἡ ἀρχὴ ἐγενήθη ἐπὶ τοῦ ὤμου αὐτοῦ, καὶ καλεῖται τὸ ὄνομα αὐτοῦ μεγάλης βουλῆς ἄγγελος, θαυμαστὸς σύμβουλος, Θεὸς ἰσχυρός, ἐξουσιαστής, ἄρχων εἰρήνης, πατὴρ τοῦ μέλλοντος αἰῶνος» (Ἡσ. θ΄ 6).
Ὀνόματα θαυμαστὰ ἀποδίδονται ἀπὸ τὸν Προφήτη σ’ Αὐτὸν ποὺ ἐπρόκειτο νὰ γεννηθεῖ στὴ Βηθλεέμ:
«Μεγάλης βουλῆς ἄγγελος»: Ἀγγελιαφόρος τῆς μεγάλης βουλῆς τοῦ Θεοῦ γιὰ τὴ σωτηρία τοῦ κόσμου. Διότι Αὐτὸς ἀνήγγειλε τὸ σχέδιο καὶ τὴν ἀπόφαση ποὺ πρὸ πάντων τῶν αἰώνων πῆρε ὁ Θεὸς γιὰ νὰ μᾶς λυτρώσει ἀπὸ τὴν ἁμαρτία καὶ τὸν θάνατο.
«Θαυμαστὸς σύμβουλος»: Γνωρίζει τὴν πατρικὴ βουλή, γνωρίζει ὅσα καὶ ὁ Πατὴρ καὶ μᾶς ἀποκαλύπτει τὸ θέλημά του. Μᾶς ὁμιλεῖ, μᾶς διδάσκει καὶ συμβουλεύει ὅπως κανεὶς ἄλλος.
«Θεὸς ἰσχυρός»: Τὸ μεγαλύτερο ὄνομα. Αὐτὸ τὸ Παιδὶ εἶναι Θεὸς παντοδύναμος. Σ’ αὐτὸ τὸ Παιδὶ κατοικεῖ ὅλη ἡ θεότητα!
«Ἐξουσιαστής»: Ἐξουσιάζει τὰ πάντα μὲ τὴ δύναμη ποὺ ἔχει ὡς Θεός.
«Ἄρχων εἰρήνης»: Σὲ κανέναν ἄλλο βασιλιὰ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης δὲν δόθηκε τὸ ὄνομα αὐτό, παρὰ μόνο σ’ Ἐκεῖνον ποὺ μὲ τὸ ἔργο του εἰρήνευσε τὴ γῆ μὲ τὸν οὐρανό, τὸν ἄνθρωπο μὲ τὸν Θεό.
«Πατὴρ τοῦ μέλλοντος αἰῶνος»: Αὐτὸ τὸ θαυμαστὸ Παιδὶ εἶναι ὁ Πατέρας τῆς νέας ἐποχῆς. Ὅπως ὁ Ἀδὰμ ὀνομάζεται πατέρας τοῦ παρόντος αἰῶνος, ἔτσι ὁ Χριστὸς εἶναι τοῦ μέλλοντος· εἶναι Αὐτὸς ποὺ δημιουργεῖ τὴν καινὴ κτίση, τὴ νέα πραγματικότητα τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ ἐπὶ τῆς γῆς.
Αὐτὸ τὸ Παιδὶ ἔχει ἀκαταγώνιστη δύναμη, ποὺ δὲν τὴ δέχεται ἀπὸ κάπου ἀλλοῦ, ἀλλὰ εἶναι δική του. «Οὗ ἡ ἀρχὴ ἐγενήθη ἐπὶ τοῦ ὤμου αὐτοῦ». Ἡ ἐξουσία καὶ ἡ δύναμή του θὰ ὑπάρχουν «ἐπὶ τοῦ ὤμου» του. Ἡ δύναμη τοῦ ἀνθρώπου φαίνεται σ’ αὐτὰ ποὺ μποροῦν νὰ σηκώσουν τὰ χέρια καὶ οἱ ὦμοι του. Οἱ ἅγιοι Πατέρες δίνουν καὶ μιὰ ἄλλη ἑρμηνεία: Ἐπειδὴ σήκωσε ὁ Κύριος τὸν Σταυρὸ στοὺς ὤμους του καὶ ἔτσι «κεκράτηκε τῆς ὑπ’ οὐρανόν», κέρδισε τὸν κόσμο καὶ ὅλους τοὺς εἵλκυσε πρὸς τὸν Ἑαυτό του, γι’ αὐτὸ «λέγεται ἡ ἀρχὴ αὐτοῦ ἐπὶ τοῦ ὤμου αὐτοῦ» (Κυρίλλου Ἀλεξανδρείας, PG 70, 256).
Αὐτὸ τὸ Παιδί, ὅπως λέει ὀ Προφήτης, προτοῦ ἔλθει σὲ ἡλικία κατὰ τὴν ὁποία θὰ διακρίνει τὸ ἀγαθὸ ἢ τὸ κακό, λόγῳ τῆς ἀγαθότητός του θὰ ἀπειθεῖ στὴν πονηρία καὶ θὰ ἐκλέγει καὶ προτιμᾶ πάντοτε τὸ ἀγαθό (Ἡσ. ζ΄ 15-16). Δὲν θὰ ὑπάρχει μέσα του ροπὴ πρὸς τὸ κακό, ὅπως σὲ ὅλους ἐμᾶς, ἀλλὰ θὰ εἶναι ἀναμάρτητος.
Εἶναι «παιδίον νέον», ἕνα τελείως ξεχωριστὸ Παιδί, ἕνα Παιδὶ θαυμαστό, παράδοξο, ἀνεπανάληπτο, μοναδικό.
Κανένα παιδὶ δὲν ὑπῆρξε ποτὲ σὰν τὸν σαρκωθέντα Κύριο.
Εἶναι ἄνθρωπος, ὅπως ἐμεῖς. Διαφέρει ὅμως σὲ τρία σημεῖα:
Ἡ Γέννησή του εἶναι ὑπερφυσική.
Εἶναι ἀναμάρτητος ἀπὸ τὴν πρώτη ἡλικία.
Εἶναι καὶ Θεός.
***
Χριστούγεννα! «Παιδίον ἐγεννήθη ἡμῖν, υἱὸς καὶ ἐδόθη ἡμῖν». Σ᾿ ἐμᾶς δόθηκε ὡς δῶρο μέγιστο τοῦ Θεοῦ, γιὰ ἐμᾶς γεννήθηκε, ὄχι γιὰ τὸν Ἑαυτό του: «Δι’ ἡμᾶς γὰρ ἐγεννήθη παιδίον νέον, ὁ πρὸ αἰώνων Θεός»!
Ἀλλὰ αὐτὸ ποὺ ἔγινε γιὰ ὅλους μας, πρέπει ὁ καθένας νὰ τὸ ζήσει προσωπικά. Νὰ ἐπαναλάβει μὲ τὸν ἱερὸ ὑμνωδό: «Νηπιάζει δι’ ἐμὲ ὁ παλαιὸς τῶν ἡμερῶν». Ὁ προάναρχος Θεὸς γίνεται ἄνθρωπος γιὰ μένα.
Αὐτὴ εἶναι ἡ τρισμέγιστη δωρεὰ τοῦ Θεοῦ, ὁ Ὁποῖος στέλνει στὸν κόσμο τὸν Υἱό του γιὰ ὅλους μας καὶ γιὰ τὸν καθένα χωριστά. Νὰ τὸ πιστέψουμε, νὰ συγκινηθοῦμε, μαζὶ μὲ τοὺς ἀγγέλους νὰ δοξάσουμε καὶ μὲ τοὺς ποιμένες τῆς Βηθλεὲμ νὰ προσκυνήσουμε καὶ νὰ χαροῦμε. Γιὰ νὰ κάνουμε ἀληθινά, πνευματικά, πανευφρόσυνα Χριστούγεννα!