Κάποτε νόμιζα πώς ὁ Θεός ἦταν κάπου μακριά. Ψηλά, ἀτάραχος, αὐστηρός. Σάν νά κοιτοῦσε ἀπό ἀπόσταση τή ζωή μου καί νά περίμενε μήν καί κάνω λάθος.
Ὅμως, δέν ἦταν ἔτσι. Μοῦ πῆρε καιρό νά τό καταλάβω…
Δέν εἶναι θεός θλίψης, εἶναι Θεός χαρᾶς. Ὄχι κοσμικῆς, ἐπιφανειακῆς χαρᾶς, ἀλλά ἐκείνης τῆς ἥσυχης, ἐσωτερικῆς χαρᾶς, πού γεμίζει τήν ψυχή καί σέ κάνει νά χαμογελᾶς ἀκόμα καί ὅταν γύρω σου ὅλα δείχνουν δύσκολα. Εἶναι ἡ γαλήνη πού νιώθω ὅταν Τοῦ μιλάω. Εἶναι ἡ ἐλπίδα πού κρατιέται μέσα μου, ἀκόμα κι ὅταν ὅλα φαίνονται νά χάνονται.
Τόν ἔνιωσα σάν φῶς σέ σκοτεινή στιγμή. Ὄχι γιατί ἐξαφανίστηκαν τά προβλήματα, ἀλλά γιατί μέσα τους ὑπῆρχε πιά Κάποιος. Κάποιος πού μέ ἀγαπάει, πού δέν μέ ἀπορρίπτει, πού δέν κουράζεται ἀπό τά σφάλματά μου. Κάθε φορά πού Τοῦ ἀνοίγω τήν καρδιά μου, νιώθω ὅτι περιμένει νά μέ ἀκούσει σάν στοργικός Πατέρας.
Αὐτός ὁ Πατέρας μοῦ θυμίζει ποιός εἶμαι. Παιδί Του. Ὄχι μόνο ὅταν τά καταφέρνω, ἀλλά καί ὅταν πέφτω. Εἶναι Ἐκεῖνος πού δέν μοῦ ἔχει κρατούμενα, πού δέν μέ μετρᾶ μέ μέτρα ἀνθρώπινα.
Ὅταν Τόν ἀφήνω νά μπεῖ μέσα μου, ὅλα φωτίζονται ἀλλιῶς. Οἱ σχέσεις μου, οἱ σκέψεις μου, ἀκόμα καί οἱ πληγές μου.
Καί ξέρεις τί συνειδητοποίησα; Ὅτι κοντά Του ἡ ζωή ἔχει νόημα. Ὄχι γιά μιά στιγμή, ὄχι γιά ἕνα θαῦμα, ἀλλά γιά ὅλη τή διαδρομή. Κάθε μέρα πού Τόν κουβαλῶ στήν καρδιά μου νιώθω ἀσφάλεια καί σιγουριά.
Γιατί τελικά… ὁ Θεός εἶναι ἐδῶ!
Στή ζωή μου. Στήν καρδιά μου.
Ἐλέσα