Ὁ ἅγιος Κόπρις ἀνήκει στοὺς ὅσιους ἀσκητὲς τῆς Παλαιστίνης τοῦ 6ου αἰώνα. Τὴν ἐποχὴ ἐκείνη οἱ Ἀγαρηνοὶ καταδίωκαν τοὺς Χριστιανοὺς καὶ λεηλατοῦσαν τὶς περιουσίες τους. Σὲ μιὰ τέτοια ἐπιδρομὴ συνέβη ἡ μητέρα τοῦ Ἁγίου νὰ τὸν κυοφορεῖ. Προκειμένου νὰ σωθεῖ, κατέφυγε στὴ Μονὴ τοῦ Ὁσίου Θεοδοσίου τοῦ Κοινοβιάρχη. Ἐκεῖ, ἔξω ἀπὸ τὸ τεῖχος τοῦ Μοναστηριοῦ τὴν ἔπιασαν ξαφνικὰ οἱ πόνοι τοῦ τοκετοῦ καὶ γέννησε ἀγοράκι πάνω σὲ κοπριά.
Τὸ βρέφος της τὸ ἄφησε ἐκεῖ, ἐμπιστευμένο στὴν προστασία τῆς θείας Πρόνοιας, στὴν ἀγάπη τοῦ πανάγαθου Θεοῦ Πατέρα.
Τὸ σχέδιο τοῦ Θεοῦ, πράγματι, ἦταν τὸ παιδὶ αὐτὸ νὰ ἐξελιχθεῖ σ᾿ ἕνα μεγάλο, ἄκακο καὶ ὅσιο ἱερομόναχο, ὁ ὁποῖος κόσμησε μὲ τὴν παρουσία του τὸν χορὸ τῶν ἀσκητῶν τῆς Παλαιστίνης.
Τὸ ἀνυπεράσπιστο βρέφος τὸ ἀνακάλυψαν οἱ μοναχοὶ καὶ μὲ ἐντολὴ τοῦ ἡγουμένου τους ὁσίου Θεοδοσίου τὸ πῆραν στὸ Μοναστήρι καὶ τὸ κράτησαν. Κατὰ τὴ βάπτισή του τοῦ ἔδωσαν τὸ ὄνομα Κόπρις, ἐπειδὴ βρέθηκε πάνω στὸν σωρὸ τῆς κοπριᾶς τῶν ζώων. Εἶναι θαυμαστὸ ὅτι μέχρι ν᾿ ἀρχίσει τὸ νεογέννητο νὰ παίρνει στερεὰ τροφή, τρεφόταν μὲ τὸ γάλα μιᾶς κατσίκας, ποὺ ξέφευγε μόνη της ἀπὸ τὸ κοπάδι της, ὅπου ἔβοσκε στὸ βουνό, καὶ ἐρχόταν κάθε ἡμέρα στὸ Μοναστήρι, μὲ σκοπὸ νὰ θρέψει μὲ τὸν θηλασμό της τὸ μικρὸ νήπιο.
Ὁ μικρὸς Κόπρις, ὅσο μεγάλωνε, τόσο καὶ φανέρωνε τὸν πλοῦτο τῆς ἀρετῆς του. Ὡς μοναχὸς δὲν ἄργησε νὰ γίνει πρότυπο φωτεινὸ γιὰ ὅλους. Ἀσκοῦσε ὑπακοὴ ἀδιάκριτη καὶ καλλιεργοῦσε σπάνια καθαρότητα στὴν καρδιά του. Μὲ τὴν πηγαία ἁπλότητά του καὶ τὴ βαθιὰ ταπεινοφροσύνη του εἵλκυε πλούσια τὴ θεία Χάρι καὶ ζοῦσε μὲ θαυμαστὸ τρόπο τὴν προπτωτικὴ κατάσταση τοῦ Ἀδάμ. Αὐτὸ δὲ φαίνεται ἀπὸ τὸ ὅτι τὸν σέβονταν καὶ τὸν ὑπάκουαν καὶ αὐτὰ τὰ ἄγρια θηρία.
Κάποτε λοιπὸν ἐπιτίμησε αὐστηρὰ μία ἀρκούδα, ποὺ ἐρχόταν στὸν κῆπο τῆς Μονῆς καὶ ἔτρωγε τὰ μαρούλια. Τότε, ἐπικαλούμενος τὴν εὐχὴ τοῦ γέροντός του ὁσίου Θεοδοσίου, τὴ διέταξε νὰ μὴν ξαναμπεῖ στὸ μποστάνι τῶν κηπευτικῶν τοῦ μοναστηριοῦ. Ἐκείνη τὸν ὑπάκουσε ἀμέσως.
Ἄλλοτε πάλι, ὅταν ὁ Ὅσιος ἀνέβαινε μὲ γαϊδουράκι στὸ βουνὸ γιὰ νὰ κόψει ξύλα ἀπὸ τὸ δάσος, συνέβη κάποια ἀρκούδα νὰ ἐπιτεθεῖ στὸ ὑποζύγιο καὶ νὰ τοῦ δαγκώσει καὶ πληγώσει βαριὰ τὸ πόδι. Τότε ὁ Ὅσιος εἶπε ἐπιτιμητικὰ στὴν ἀρκούδα: «Δὲν θὰ σὲ ἀφήσω νὰ φύγεις ἀπὸ ἐδῶ, θὰ σὲ τιμωρήσω. Ἐσὺ ἀπὸ τώρα καὶ στὸ ἑξῆς θὰ ἐκτελεῖς τὸ ἔργο ποὺ ἐπιτελοῦσε τὸ γαϊδουράκι μου, μέχρι νὰ γιατρευθεῖ τὸ πληγωμένο πόδι του ποὺ ἐσὺ τραυμάτισες». Ἡ ἀρκούδα ὑπάκουσε ἤρεμα. Δέχθηκε νὰ τὴ φορτώσει ὁ Ὅσιος μὲ τὰ ξύλα καὶ ἐκτελοῦσε κάθε φορὰ τὰ δρομολόγια αὐτά, μέχρι ποὺ τὸ ὑποζύγιο ἀνέκτησε πάλι τὶς δυνάμεις του.
Ὑπάρχει καὶ ἄλλο θαυμαστὸ γεγονός, ποὺ ἔγινε στὸ μαγειρεῖο τῆς Μονῆς σὲ κάποια ὥρα ποὺ ὁ Ὅσιος εἶχε ἐκεῖ διακόνημα. Μὲ προσευχὴ καὶ ἀγάπη ἐπιτελοῦσε κι αὐτὴ τὴ φορὰ τὸ ἔργο του. Ὥσπου τὰ ὄσπρια μέσα στὴ χύτρα ἄρχισαν νὰ ξεχύνονται πρὸς τὰ ἔξω, ἀπὸ τὸν καυτὸ παφλασμὸ τοῦ νεροῦ. Κουτάλα δὲν ὑπῆρχε ἐκεῖ γιὰ νὰ ἀνακατέψει τὸ φαγητό, ὥστε νὰ ὑποχωρήσει ὁ κοχλασμός. Τότε ὁ Ὅσιος μὲ ἁγία ἁπλότητα χρησιμοποίησε ἀντὶ γιὰ κουτάλα, μὲ ἀνασηκωμένο τὸ μανίκι, τὸ δεξί του χέρι. Τὸ ἀποτέλεσμα ἦταν θαυμαστό! Ἔπαυσε ὁ κοχλασμός, ἐνῶ τὸ χέρι τοῦ Ἁγίου δὲν ἔπαθε τὸ παραμικρὸ ἔγκαυμα.
Στολισμένος ὁ Ὅσιος μὲ αὐτὴ τὴν ἁγία ἀπλότητα, ἀπάθεια καὶ ταπείνωση ἔφθασε σὲ βαθιὰ γεράματα. Τὸ πρόσωπό του ἀκτινοβολοῦσε τὸ φῶς τῆς θείας Χάριτος. Οἱ θεῖες Λειτουργίες του ἦταν παράδεισος. Ὁ λόγος του πάντοτε σοφός, λιτὸς καὶ χαριτωμένος. Ὅταν τοῦ ἔλεγαν ὅτι εἶναι ταπεινός, ἀποκρινόταν μὲ ἁπαλὸ μειδίαμα: «Πῶς νὰ μὴν ταπεινοφρονῶ, ὅταν ὁ τόπος ποὺ γεννήθηκα δείχνει τὴν ἀξία μου;»
Αὐτὸς ἦταν ὁ ὅσιος Κόπρις, ὁ ἁγνότατος καὶ πραότατος, ὁ ἄκακος καὶ προσευχόμενος ἀσκητὴς τῆς Μονῆς τοῦ Ὁσίου Θεοδοσίου. Ἀκριβὴς μοναχὸς καὶ παμφώτεινο ὑπόδειγμα ὅλων τῶν συμμοναστῶν του. Εἶχε φθάσει πλέον στὰ 90 ἔτη, ὅταν ἔλαβε τὴν πληροφορία γιὰ τὴν ἐκδημία του μὲ σημεῖο ἀπὸ τὸν ὅσιο Θεοδόσιο, ὁ ὁποῖος εἶχε ἤδη κοιμηθεῖ. Παρουσιάσθηκε λοιπὸν στὸν ὕπνο του καὶ τοῦ εἶπε: «Ἀδελφὲ Κόπρι, ἔφθασε ὁ καιρός. Ἔλα κοντά μου ν᾿ ἀναπαυθεῖς σὲ τόπο χαρᾶς καὶ ἀγαλλιάσεως, ποὺ ἔχει ἑτοιμασθεῖ γιὰ σένα».
Ὁ Ὅσιος μὲ πολλὴ χαρὰ δέχθηκε τὴν οὐράνια κλήση γιὰ τὴν ἔξοδό του ἀπὸ τὸν κόσμο αὐτὸ καὶ τὴν εἴσοδό του στὸ φῶς τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Ἀφοῦ ἑτοιμάσθηκε πνευματικὰ καὶ ὕστερα ἀπὸ μία σύντομη ἐλαφριὰ ἀσθένεια, εὐχαρίστησε καὶ εὐλόγησε τοὺς συμμοναστές του καὶ δοξάζοντας τὸν Κύριο ἀναχώρησε γιὰ τὸν Οὐρανό.
Εἴθε τὸ παράδειγμα τοῦ ὁσίου Κόπρι νὰ μᾶς ἐμπνεύσει τὴ ζωὴ τῆς ἀκακίας καὶ ἁπλότητος, ἀλλὰ καὶ τῆς τέλειας παραδόσεως στὴ θεία Πρόνοια. Ἔχει τόση ἀνάγκη ὁ κόσμος σήμερα, γιὰ νὰ ἀναγεννηθεῖ πνευματικά, ἀπὸ τέτοιους ὅμοιούς του ἐνάρετους πιστούς.
Ὁ ἅγιος Κόπρις – 24 Σεπτεμβρίου

