10 χρόνια μετά… Ζεῖ καί σήμερα μέσα ἀπό τά βιβλία του
Στίς 4 Σεπτεμβρίου συμπληρώνονται ἀκριβῶς 10 χρόνια ἀφότου ἔφυγε ἀπό κοντά μας ὁ Νικόλαος Βασιλειάδης. Ὁ πολυτάλαντος θεολόγος καί πολυγραφότατος συγγραφέας, μέλος τῆς Ἀδελφότητος Θεολόγων «Ὁ Σωτήρ» και ἐκ τῶν συνιδρυτῶν αὐτῆς.
Γεννημένος στήν Ἄχνα τῆς Ἀμμοχώστου στίς 6.12.1927 γνώρισε ἀπό μικρός πλῆθος θλίψεις στή ζωή του. Ἤδη 7 ἐτῶν συνόδευσε στόν τάφο της τήν ἀγαπημένη του μητέρα. Δοκιμάστηκε ἀπό τή φτώχεια στά χρόνια τῆς Ἀγγλοκρατίας στήν Κύπρο. Χρειάστηκε νά ἐργαστεῖ σέ βαριές χειρωνακτικές ἐργασίες γιά τή συντήρησή του. Τό 1949 ἦρθε στήν Ἀθήνα γιά νά σπουδάσει. Ὡς φοιτητής τῆς Θεολογίας συνδέθηκε μέ τήν Ἀδελφότητα Θεολόγων «ΖΩΗ» καί ἄρχισε τήν ἱεραποστολική του δράση σέ διάφορους τομεῖς.
Ἀπό τό 1960 ὑπῆρξε τακτικός συνεργάτης τοῦ νεανικοῦ περιοδικοῦ «Πρός τή Νίκη» καί τοῦ παρόντος περιοδικοῦ «Ἡ Δράση μας» γιά φοιτητές καί ἐπιστήμονες. Ἦταν ἐμπνευσμένος ἡγέτης τῆς «Χριστιανικῆς Φοιτητικῆς Δράσεως», ὑπεύθυνος βαθυστόχαστων διαλέξεων καί φροντιστηρίων γιά διάφορα πνευματικά καί ἀπολογητικά θέματα, ἐξορμήσεις στά πανεπιστήμια, ἐκδρομές, κατασκηνωτικά δεκαπενθήμερα σέ διάφορες περιοχές τῆς χώρας μας.
Παράλληλα ὑπῆρξε ὁ ἄριστος ὀργανωτής τοῦ Τομέα Ἐπιστημόνων τοῦ Συλλόγου «Ὁ Μέγας Βασίλειος», πρωτοστατώντας στή διοργάνωση τῶν Παιδαγωγικῶν Συνεδρίων τοῦ Συλλόγου, τά ὁποῖα στήριζαν καί στηρίζουν ἐκπαιδευτικούς ὅλων τῶν βαθμίδων στό ὑπεύθυνο καί ἐπίπονο ἔργο τους.
Ἐκεῖνο, ὅμως, πού τόν ἐπέβαλε περισσότερο καί τόν ἔκανε γνωστό σέ ὅλο τόν ὀρθόδοξο κόσμο, ἦταν τό πλουσιότατο συγγραφικό του ἔργο. Ἀσχολήθηκε μέ ὅλα σχεδόν τά φλέγοντα θέματα τῆς ἐποχῆς, ὅπως φαίνεται καί ἀπό τούς τίτλους τῶν βιβλίων του:
• «Ἀποκάλυψις τοῦ Ἰωάννου» (κείμενο–ἑρμηνεία–σχολιασμός–πατερικές γνῶμες–διδάγματα)
• «Ἡ Παλαιά Διαθήκη» (κείμενο–σύντομη ἑρμηνεία–ἐκτενεῖς σχολιασμοί–πατερικές γνῶμες–πρακτικά διδάγματα), ὅπου ὑπομνηματίζονται καί τά 49 βιβλία της σέ 20 τόμους, ἀπό τούς ὁποίους ὁ ἴδιος ἐπιμελήθηκε πλήρως τούς 12. Ἔργο βραβευμένο ἀπό τήν Ἀκαδημία Ἀθηνῶν.
• «Ἡ Ὀρθοδοξία ἐλπίς τοῦ Κόσμου» (Τόμοι Α΄, Β΄, Γ΄)
• «Ἀρχαιολογία καί Ἁγία Γραφή»
• «Νεοειδωλολατρία»
• «Τό Μυστήριο τοῦ θανάτου», πού κυκλοφορεῖται ἤδη μεταφρασμένο στά ἀγγλικά, γαλλικά, ρωσικά, πολωνικά, γεωργιανά, κορεάτικα καί ἀραβικά.
• «Χριστιανισμός καί ἀνθρωπισμός»
• «Ὀρθοδοξία, Ἰσλάμ καί πολιτισμός»
• «Πότε “ἐμψυχοῦται” τό ἀνθρώπινο ἔμβρυο;»
• «Ἡ Παλαιά Διαθήκη στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία»
• «Ὁ ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικός καί ἡ Ἕνωση τῶν Ἐκκλησιῶν»
• «Ὀρθοδοξία καί φεμινισμός»
• «Ἐθνομάρτυρες τοῦ Κυπριακοῦ ἔπους 1955-1959» (Ἔπαινος Ἀκαδημίας Ἀθηνῶν).
Καί βέβαια τά καθαρά νεανικοῦ ἐνδιαφέροντος βιβλία του, ὅπως:
• «Καθώς ξανοίγεσαι στή ζωή»
• «Γιά τήν ἐλευθερία»
• «Ἀπό τά προβλήματα τῶν νέων μας»
• «Ἁγνότητα: δύναμη-ὀμορφιά»
• «Μουσική. Μορφές ζωῆς ἤ ἀντίλαλοι θανάτου;»
• «Στίς γιορτές τῆς Ὀρθοδοξίας»
• «Ἐλευθερία: Προνόμιο, δῶρο ἤ πρόβλημα;»
• «Ἡ Χριστιανική πίστη στόν αἰώνα τῆς ἐπιστήμης».
Ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, σέ εἰδική τελετή, τοῦ ἀπένειμε τό 2002 τόν Χρυσό Σταυρό τοῦ Ἀποστόλου Παύλου (τήν ἀνώτατη τιμητική διάκριση τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος), διότι «φιλευσεβῶς χρήσιμος εἰς διακονίαν τῆς πίστεως γενόμενος, πολυτίμους ὑπηρεσίας τῇ Ἐκκλησίᾳ» προσέφερε. Ἀνάλογη τιμή τοῦ ἀπένειμε καί ἡ Ἱερά Ἀρχιεπισκοπή Κύπρου.
Κλείνουμε τό εὐλαβικό αὐτό σημείωμά μας παραθέτοντας ἐνδεικτικά μερικά ἀπό τά ἐρωτήματα ἐπί τῶν ὁποίων ἀπαντᾶ ἐμπεριστατωμένα ὁ βαθύς μελετητής τῆς πατερικῆς σοφίας Νικόλαος Βασιλειάδης καί στόν σημερινό ἀκόμη ἀναγνώστη, καί μόνο τοῦ βιβλίου του «Ἡ Παλαιά διαθήκη στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία».
→ Γιατί ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία περιέλαβε στήν Ἁγία Γραφή τήν Παλαιά Διαθήκη, πού ὁρισμένοι τή χαρακτηρίζουν Ἑβραϊκή ἤ Ἰουδαϊκή βίβλο; «Ἀπό τότε πού ἐγράφη ἡ Καινή Διαθήκη δέν ἔχει λόγο ὕπαρξης ἡ Παλαιά Διαθήκη». Θεμελιώνουν μάλιστα τήν ἐπιχειρηματολογία τους (αὐτοί πού τά λένε) στόν ἀποστολικό λόγο «τά ἀρχαῖα παρῆλθεν, ἰδού γέγονε καινά τά πάντα» (Β΄ Κορ. ε΄ 17).
→ Γιατί ὁ Θεός ἐξέλεξε καί ὀνόμασε περιούσιο λαό τόν Ἰσραήλ καί ὄχι ἄλλον λαό;
→ Ποιοί παραμερίζουν ἤ ὑποτιμοῦν τήν Παλαιά Διαθήκη καί γιατί;
→ «Ἡ Παλαιά Διαθήκη δέν μπορεῖ νά περιέχεται στήν Ἁγία Γραφή, ἀφοῦ», ὅπως λένε, «περιέχει ἱστορίες πού δέν οἰκοδομοῦν».
→ «Ὁ Θεός τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης παρουσιάζεται αὐστηρός, σκληρός, ρατσιστής καί μεροληπτικός. Ἐνῶ ὁ Θεός τῆς Καινῆς Διαθήκης εἶναι Θεός συγγνώμης, ἐλέους, εὐσπλαχνίας καί ἀγάπης», λένε.
→ «Πῶς εἶναι δυνατόν νά εἶναι ἀγαθός ὁ Θεός ὁ ὁποῖος νομοθετεῖ νόμους ὅπως: “ὀφθαλμόν ἀντί ὀφθαλμοῦ καί ὀδόντα ἀντί ὀδόντος”»;
→ Πῶς συμβιβάζεται τό «ἀγαπήσεις τόν πλησίον σου καί μισήσεις τόν ἐχθρόν σου» μέ τό «ἀγαπᾶτε τούς ἐχθρούς ὑμῶν»;
→ Πῶς μποροῦν νά ὑπάρχουν στήν Ἁγία Γραφή φράσεις ὅπως:
→ «Ἐκλείποιεν ἁμαρτωλοί ἀπό τῆς γῆς καί ἄνομοι ὥστε μή ὑπάρχειν αὐτούς».
→ «Πρόσθες αὐτοῖς κακά, Κύριε, πρόσθες αὐτοῖς κακά τοῖς ἐνδόξοις τῆς γῆς».
→ Πῶς συμβιβάζεται νά ἀναφέρονται σέ Θεό ἀγάπης φράσεις ὅπως «ὀργή θεοῦ», «θυμός θεοῦ», «ἡμέρα ὀργῆς»;
→ Γιατί ὅποιος ἀρνεῖται τήν Παλαιά Διαθήκη ἀρνεῖται καί τήν Καινή Διαθήκη;
τ.