Τήν ἔφτιαξαν στό σπίτι μέ τά παιδιά. Δέν τούς φάνηκε καί τόσο δύσκολο. Ἐκτύπωσαν μιά βυζαντινή εἰκόνα τῆς Γεννήσεως. Τσαλάκωσαν λίγο χαρτί τοῦ μέτρου καί ἔγινε σπηλιά. Τά λαδοπαστέλ ἔδωσαν τά γήινα χρώματα στούς καμωμένους ἀπό χαρτί βράχους. Καί ἕνα κομμάτι χρυσόχαρτο ἔγινε τό λαμπερό ἀστέρι στήν κορυφή της.
Ὅλους τούς εἶχε ἡ φάτνη τους. Τό θεῖο Βρέφος, τήν Παναγία, τόν Ἰωσήφ, τούς ἀγγέλους, τούς βοσκούς, τούς μάγους μέ τά δῶρα πού ἔρχονταν ἀπό μακριά, προσκυνητές τοῦ νεογέννητου Βασιλιᾶ. Τό βόδι καί τό γαϊδουράκι πού ἐκείνη τή νύχτα θά ζέσταιναν τό θεῖο Παιδί. Ἀκόμα καί αὐτόν τόν πειραστή εἶχε, κοντά στόν Ἰωσήφ, νά τοῦ ψιθυρίζει τούς ἀμφίβολους λογισμούς.
Τήν ἔβγαλαν μιά φωτογραφία μέ τό κινητό τους καί πῆγαν καί τήν ἄφησαν κάτω ἀπό τό χριστουγεννιάτικο δέντρο. Ὄμορφη τήν εἶχαν φτιάξει τελικά. Καί ἔμειναν νά χαίρονται μέ τό μικρό κατόρθωμά τους.
Μά ἦταν κι ἐκείνη ἡ ἄλλη φάτνη πού εἴχανε νά φτιάξουν. Στό κάτω-κάτω, ὁ Χριστός δέν τούς ζητοῦσε καί πολλά. Οὔτε παλάτια οὔτε θρόνους. Μόνο μιά φάτνη, μιά καθαρή γωνιά βαθιά μες στήν καρδιά τους, νά ἔρθει νά γεννηθεῖ. Μιά φάτνη μέ ὅσα τούς βρίσκονταν. Καί ὅ,τι τούς ἔλειπε, θά τούς τό ἔδινε Ἐκεῖνος. Μιά φάτνη καμωμένη μέ πίστη, ἀγάπη καί ἀδολότητα. Μιά φάτνη τούς ζητοῦσε τοῦτα τά Χριστούγεννα. Νά ἔρθει νά γεννηθεῖ μέσα τους.
Κάποτε Τοῦ ἀρκοῦσε νά Τόν ζεσταίνουν τά χνῶτα τῶν ζώων. Τώρα σίγουρα θά Τοῦ ἔφτανε ἡ ζεστασιά τῆς δικῆς τους καρδιᾶς. Καί ὅσο γιά δῶρα… Τοῦ ἦταν ἀρκετό τό ἁπλό θυμίαμα τῆς προσευχῆς τους. Καί ἄς ἔβαζαν στήν κορυφή γιά φωτεινό ἀστέρι τήν ἀπόφασή τους νά Τόν ἀκολουθοῦν.
Ἔπρεπε νά βιαστοῦν, νά φτιάξουν μέσα τους τή φάτνη. Γιατί ὁ Χριστός τήν περίμενε. Περίμενε νά χαρεῖ μαζί τους τήν ὄμορφη μικρή προσφορά τους.
Καί θά ἦταν σίγουρα τοῦτα τά Χριστούγεννα τά ὡραιότερα, τά πιό εὐλογημένα τῆς ζωῆς τους.
Μιά φάτνη μέσα τους
