Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας. Γιορτή νίκης τῆς Ὀρθόδοξης Πίστης, στόν πιό ὕπουλο πόλεμο, πού γιά 120 χρόνια συντάραξε τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, τήν Εἰκονομαχία.
«Τήν ἄχραντον εἰκόνα Σου προσκυνοῦμεν, ἀγαθέ…», ψάλλουν πανηγυρικά κι εὐφρόσυνα οἱ ψάλτες κι ἡ μεγαλόπρεπη λιτάνευση ξεκινᾶ: Προπορεύονται οἱ κληρικοί μέ τό ἱερό Εὐαγγέλιο καί τίς ἅγιες εἰκόνες. Πίσω τους τό ἐκκλησίασμα, ὁ λαός τοῦ Θεοῦ μέ μιά εἰκόνα, μικρή ἤ μεγάλη, ξύλινη ἤ χάρτινη στά χέρια τους.
Ἀκολουθεῖ κι ὁ κ. Μ., ὁ ἐκπαιδευτικός, καί παρακολουθεῖ μέ βλέμμα θολό ἀπό συγκίνηση. Αὐτή ἡ ὥρα τόν συγκλόνιζε πάντα. Ζοῦσε τόν θρίαμβο τῆς Ἐκκλησίας ἀλλά καί κάτι πιό σπουδαῖο. Ἔνιωθε πώς ὅλοι μαζί οἱ πιστοί σάν νά διατρανώνουμε ὅτι κατοχυρώθηκε τό δικαίωμά μας νά βλέπουμε μέ τά μάτια μας, νά ἀσπαζόμαστε μέ τά χείλη μας, νά κρατοῦμε εὐλαβικά στά δυό μας χέρια τήν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, πού ἔγινε ἄνθρωπος γιά χάρη μας, κι ἀκόμη τίς εἰκόνες τῶν Ἁγίων, τῶν φίλων τοῦ Θεοῦ καί τῶν ἀνθρώπων.
«Εἶδαν οἱ Ἀπόστολοι τόν Κύριο μέ τά μάτια τους, καί τούς Ἀποστόλους τούς εἶδαν ἄλλοι καί τούς Μάρτυρες ἄλλοι. Ποθῶ κι ἐγώ νά τούς βλέπω καί νά τούς ἔχω σάν φάρμακο πού διώχνει μακριά τό κακό», θυμήθηκε τά λόγια τοῦ ὑπερασπιστῆ τῶν ἱερῶν εἰκόνων, ἁγίου Ἰωάννη τοῦ Δαμασκηνοῦ, πού τόσες φορές εἶχε σχολιάσει στήν τάξη του.
Ἀκοῦν οἱ μαθητές του, παιδιά τοῦ Λυκείου –καί τό κυριότερο– τή ζοῦν τή διδασκαλία τῆς Ὀρθοδοξίας γιά τίς ἱερές εἰκόνες:
Στίς ἐξετάσεις, τόσο τίς ἐνδοσχολικές ὅσο καί τίς Πανελλήνιες, πάνω στό θρανίο τους κάποιοι ἔχουν εἰκόνες μικρές ἤ καί πιό μεγάλες. Δέν συμπεριλαμβάνονται στά ἐπιτρεπόμενα ἀντικείμενα, ἀλλά κανείς ἐπιτηρητής δέν ἐμποδίζει νά τίς ἔχουν καί νά τίς βλέπουν καί νά τίς ἀσπάζονται…
Γι᾿ αὐτό, ὅταν διαπίστωνε πώς στίς αἴθουσες τοῦ ἐξεταστικοῦ πού ἐπιτηροῦσε δέν ὑπῆρχε εἰκόνα, ἀπευθυνόταν στόν Διευθυντή καί πρότεινε:
–Μπορῶ νά βρῶ καί νά φέρω.
–Νά τό κάνεις, εὐχαριστοῦμε.
Ἔψαχνε, ζητοῦσε ἀλλά κι ἀγόραζε ὅσες τοῦ ἔλειπαν: 8, 10, 12 εἰκόνες τοῦ Χριστοῦ. Συνήθως ὁ Διευθυντής ἀνελάμβανε νά τίς τοποθετήσει. Ἄλλοτε τίς τοποθετοῦσε μόνος του ὁ καθηγητής.
Σέ κάθε τάξη πάνω ἀπό τόν πίνακα μιά εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ.
Νά Τόν βλέπουν τά παιδιά Του, γιά νά μήν ξεχνοῦν ὅτι εἶναι πάντα ἐκεῖ, δίπλα τους, ὁ Θεός πού ὅλα τά γνωρίζει, κι ὅλα μπορεῖ νά τά κάνει κι ὅλους τούς ἀγαπᾶ.
Νά Τόν βλέπουν καί νά θυμοῦνται ὅτι κι ὁ καθένας τους εἶναι πολύτιμη εἰκόνα Του, πού πρέπει νά παραμείνει καθαρή καί ὄμορφη.
Νεκταρία