Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ἡ πιό ὅμορφη δασκάλα

Η Δράση μας · Τεύχος Αυγούστου – Σεπτεμβρίου 2025

Ἦταν μιά ἀπό τίς ἀγωνίες μας κι αὐτή. Κάθε πού ἔμπαινε ὁ Σεπτέμβρης, μαζί μέ τή φούρια ν᾿ ἀγοράσουμε τίς καινούργιες τσάντες καί νά ἐξοπλιστοῦμε μέ ὅλα τά ἐφόδια τῆς νέας σχολικῆς χρονιᾶς, εἴχαμε κι αὐτή τήν ἀγωνία. Κι ὅλο τή συζητούσαμε μεταξύ μας: «Μήν ἄκουσες κάτι; Μήν καί κατάλαβες τίποτα;». Ἄχ, αὐτή ἡ ἀγωνία. Μᾶς ἔκανε νά καρδιοχτυποῦμε τίς πρῶτες μέρες τοῦ Σεπτέμβρη καί νά φέρνουμε στή σκέψη μας ἕναν-ἕναν τούς δασκάλους πού ξέραμε. «Μακάρι νά ἔχουμε τόν κ. Τάκη, εἶναι πολύ φιλικός μέ τούς μαθητές. Παίζει καί ποδόσφαιρο μαζί τους. Ἤ… τήν κ. Ἑλένη, πού εἶναι τόσο νέα καί ὄμορφη. Μόνο, νά μήν ἔχουμε τήν κ. Τασία. Τά ἑκτάκια ἔλεγαν ὅτι φωνάζει πολύ. Οὔτε τήν κ. Ὄλγα. Εἶναι μεγάλη καί ἄσχημη…». Κάπως ἔτσι κουβεντιάζαμε γιά τά «προσόντα» τῶν δασκάλων πού θέλαμε ἤ δέν θέλαμε νά ἔχουμε. Αὐτή ἦταν ἡ ἀγωνία μας. Καί κορυφωνόταν τή μέρα τοῦ ἁγιασμοῦ. Τότε πού ἡ διευθύντρια ἄρχιζε νά ἀνακοινώνει: «Τό Α1 θά πάει μέ τόν κ. Χ. στήν αἴθουσα 21…». Καρδιοχτύπι, ματιές, ψίθυροι, ἐπιφωνήματα χαρᾶς καί ἀναστεναγμοί συνόδευαν κάθε ἀνακοίνωση. Καί ἦρθε ἡ σειρά μας. «Τό Γ2 θά πάει μέ τήν κ. Ὄλγα στήν αἴθουσα 5, στό ὑπόγειο». Ἔ, χειρότερος συνδυασμός δέν ὑπῆρχε. Καί κυρία Ὄλγα καί ὑπόγειο! Ἦταν καί τά δύο παλιά καί ἄσχημα…
«Αὐτή τήν ἄσχημη δασκάλα θά ἔχουμε;» ψιθυρίζαμε μέ ἀπογοήτευση πηγαίνοντας στό ὑπόγειο. Σέ λίγο μπῆκε στήν αἴθουσα ἡ νέα μας δασκάλα. Ἦταν μεγάλη σέ ἡλικία, μέ γκρίζα μαλλιά καί ντυμένη μέ σοβαρά σκουρόχρωμα μπλέ ροῦχα. Τό πρόσωπό της εἶχε ἁδρά χαρακτηριστικά: μεγάλα καί χοντρά χείλη, μεγάλα σκουρόχρωμα μάτια μέ ἔντονο βλέμμα, μεγάλη μύτη πού χειροτέρευε τήν ὄψη της μιά κρεατοελιά. Σίγουρα, δέν ἦταν ἡ ὄμορφη δασκάλα πού ὀνειρεύεται κάθε παιδί νά ἔχει. Κι ὅμως, μᾶς μαγνήτισε ἡ φωνή της. Βαθιά, γλυκιά φωνή, ἄν ἔκλεινες τά μάτια, θά ᾽λεγες πώς βγαίνει ἀπό ἕναν πολύ ὄμορφο ἄνθρωπο…
Περνώντας ὁ καιρός, γνωρίσαμε καλύτερα τή δασκάλα μας. Εἶχε τόν τρόπο νά μᾶς μαθαίνει γράμματα. Μέ δύναμη κι ἐνθουσιασμό δίδασκε τό καθετί, κι ἄς εἶχε περάσει τριανταδύο χρόνια στήν ἕδρα. Μᾶς μάγευε, σάν –μέ συγκίνηση πολλή– μᾶς διηγοῦνταν ἱστορίες τῆς πατρίδας μας. Μᾶς μάθαινε καί τά πιό δύσκολα, μά καί τά πιό χρήσιμα «μαθήματα»: «Πιό πολύ ἀπό κάθε ἄλλον νά ἀγαπᾶτε τόν Θεό. Πιό πολύ ἀπό ὅσο ἀγαπᾶτε τή μητέρα καί τόν πατέρα σας». Μᾶς ἐξήγησε κάποτε γιατί φοροῦσε πάντα τά σκουρόχρωμα μπλέ ροῦχα· πώς εἶχε μείνει χήρα πολύ νέα καί μεγάλωνε μόνη τά δύο κοριτσάκια της. Πόσο ντραπήκαμε πού δέν μᾶς ἄρεσαν τά ροῦχα της! Πόσο θαυμάσαμε τή δύναμη τῆς ψυχῆς της! Γνωρίσαμε τό προσωπικό ἐνδιαφέρον πού ἔδειχνε γιά τόν καθένα μας. Συζητοῦσε πολύ μέ τούς γονεῖς μας, καί οἱ παρατηρήσεις της στά τετράδιά μας ἦταν ἕνα εἶδος προσωπικῆς ἀλληλογραφίας μαζί μας, ἔτσι πού μέ λαχτάρα τά ἀνοίγαμε νά διαβάσουμε ὅ,τι μᾶς εἶχε γράψει μέ τά ὡραῖα καλλιγραφικά της γράμματα. Γνωρίσαμε καί τή μεγάλη ζεστή της ἀγκαλιά, μάνας ἀγκαλιά, τότε πού κάναμε ἀταξίες καί μᾶς ἔπαιρνε στό διάλειμμα νά μᾶς συμβουλεύσει ἤ τότε πού ἀνησυχοῦσε γιά τήν ὑγεία μας ἤ τότε πού τά παιδιάτικα προβλήματά μας –τσακωμοί, κακοί βαθμοί, πείσματα– βούρκωναν τόν ὁρίζοντά μας.
Ἦταν ἕνα ἀνοιξιάτικο πρωινό, ὅταν ξεκινήσαμε ἀπό τό σχολεῖο γιά ἐκδρομή. Ἀνά δύο στή σειρά οἱ μαθητές μέ ὁδηγό τή δασκάλα μας, θά πηγαίναμε στήν κοντινή πλατεία. Τά καταστήματα μόλις εἶχαν ἀνοίξει κι οἱ καταστηματάρχες καί οἱ περαστικοί μᾶς παρακολουθοῦσαν, καθώς χαρούμενοι καί καμαρωτοί προχωρούσαμε στό πεζοδρόμιο. Τή στιγμή πού περνούσαμε ἀπό ἕνα κατάστημα, ἕνας κύριος ψιθύρισε στόν διπλανό του: «Πώ, πώ, τί ἄσχημη δασκάλα!». Τί ἄκουσμα ἦταν αὐτό! Δυό φλογισμένα παιδικά μάτια καρφώθηκαν πάνω του, ἄν μποροῦσαν νά μαστιγώσουν τό βλάσφημο στόμα. «Πῶς εἶναι δυνατόν νά λέει τή δασκάλα μας ἄσχημη;» γεννήθηκε ἡ ἀπορία-διαμαρτυρία στήν παιδική ψυχή, πού πλέον αἰσθανόταν πώς εἶχε… τήν πιό ὄμορφη δασκάλα τοῦ κόσμου!

***


Ἔχουν διαβεῖ ἀπό τότε δεκαετίες πολλές. Μά κάθε Σεπτέμβριο, σάν ἔρχεται ἡ ὥρα νά χτυπήσει τό κουδούνι καί νά βρεθῶ μπροστά στούς νέους μου μαθητές, καθρεφτίζομαι στό παράδειγμα τῆς δασκάλας μου, καί πρίν κλείσω τήν πόρτα τῆς αἴθουσας, ὑψώνω τό βλέμμα καί ζητῶ τήν εὐχή της, παρακαλώντας τόν Θεό νά μοῦ δώσει τήν ὀμορφιά της!