Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ἡ Μεσίτρια

Προς τη Νίκη · Τεύχος Αυγούστου 2025

ΟΙ ΠΑΡΑΚΛΗΣΕΙΣ
Τόν Δεκαπενταύγουστο στήν Ἑλλάδα – ποιός δέν τό ξέρει;– σέ πόλεις καί χωριά, βουνοπλαγιές καί ἀκρογιαλιές ἀντηχοῦν οἱ Παρακλήσεις, δεήσεις καί ὕμνοι στήν Παναγία μας. Καί φτάνει ὁ μελωδικός τους ἀπόηχος στίς καρδιές μικρῶν καί μεγάλων, σοφῶν καί ἀμαθῶν, πιστῶν καί ἀπίστων.
Στήν ἐκκλησιαστική γλώσσα οἱ Παρακλήσεις ὀνομάζονται Παρακλητικοί Κανόνες, ἐπειδή τό κύριο περιεχόμενό τους ἀποτελοῦν τροπάρια πού ἐντάσσονται σέ ὁμάδες. Οἱ ὁμάδες ἀντιστοιχοῦν καί ἐμπνέονται ἀπό ὠδές (ποιήματα) τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ἐνῶ μία ἀπό αὐτές, ἡ ἔνατη, εἶναι τῆς Καινῆς Διαθήκης, ἡ ὠδή τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου.
Οἱ Παρακλήσεις διακρίνονται σέ Μικρή (παλαιότερη) καί Μεγάλη, μέ μόνη διαφορά ὅτι τά τροπάρια τοῦ Κανόνα τῆς δεύτερης εἶναι μεγαλύτερα ἀπό τῆς πρώτης. Ψάλλονται ἐναλλάξ ἀπό 1η μέχρι 13η Αὐγούστου. Παραλείπονται τά Σάββατα, τήν παραμονή τῆς Μεταμορφώσεως, 5 Αὐγούστου, καί τήν παραμονή τῆς Κοιμήσεως, 14 Αὐγούστου. Τήν Κυριακή ψάλλεται πάντα ἡ μεγάλη. Οἱ δύο Παρακλήσεις ἐκτός τῶν Κανόνων περιέχουν ψαλμούς, Εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα καί δέηση μέ τήν ἀνάγνωση τῶν ὀνομάτων ζώντων προσώπων πού συμμετέχουν ἤ ὄχι σ’ αὐτές.
Ὅλο τό περιεχόμενο τῶν Παρακλήσεων προβάλλει τό «φωτόμορφο» πρόσωπο τῆς Θεοτόκου. Κάθε πιστός τήν θεωρεῖ καί δική του στοργική Μάνα, προστασία, παρηγοριά, ἐλπίδα, ἔμπνευση τῆς ψυχῆς του.

ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΣ, ΤΟ ΠΑΣΧΑ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ
Τίς μέρες τοῦ Δεκαπενταυγούστου μᾶς ἑτοιμάζουν οἱ Παρακλήσεις, γιά νά κηδέψουμε τήν Μητέρα τοῦ Χριστοῦ ὄχι μέ θρήνους ἀλλά μέ χαρά Πασχαλινή. Πάσχα τοῦ Καλοκαιριοῦ λέμε τή μεγάλη γιορτή Της, πανηγυρίζουμε, γιατί στήν Κοίμησή Της δέν ἐγκατέλειψε τόν κόσμο.
Ἡ παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας λέει ὅτι ὁ ἀρχάγγελος Γαβριήλ, τρεῖς μέρες πρίν, ἐνημέρωσε τήν Παναγία μας γιά τήν Κοίμησή Της καί Πνεῦμα Ἅγιο μετέφερε στή Γεθσημανῆ τούς Ἀποστόλους καί τούς πρώτους Ἱεράρχες, ἀπό τά πέρατα τοῦ κόσμου, γιά νά τήν κηδέψουν. Ἐκεῖ ἀνάμεσα στά δάκρυα καί τά παρακάλια νά μήν τούς ἀφήσει μόνους, τούς βεβαίωσε ἡ ἴδια ἡ «Μητέρα τῆς Ζωῆς» ὅτι θά εἶναι πάντοτε κοντά τους, θά συμπορεύεται, θά μεσολαβεῖ, ὅπως ἔκανε κι ὅταν ζοῦσε, θά μεσιτεύει.
Αὐτή τήν ὑπόσχεσή Της κληροδότησαν οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι στόν κόσμο. Τήν ἔβαλαν καί οἱ Ὑμνωδοί στίς ἀκολουθίες τῶν Παρακλήσεων.

Η ΜΕΣΙΤΡΙΑ
Στό προτελευταῖο τροπάριο καί τῶν δύο Παρακλήσεων, πού ὀνομάζεται ἐξαποστειλάριο, ἐκεῖ πού κορυφώνεται ὁ ὕμνος, θριαμβικά καί χαρμόσυνα, μέ παιδική ἐμπιστοσύνη ψάλλουμε:
«Καί σέ μεσίτριαν ἔχω, πρός τόν φιλάνθρωπον Θεόν, μή μου ἐλέγξῃ τάς πράξεις, ἐνώπιον τῶν Ἀγγέλων, παρακαλῶ σε, Παρθένε, βοήθησόν μοι ἐν τάχει».

Ἐσένα ἔχω μεσίτρια, πρός τόν φιλάνθρωπο Θεό, νά μήν έξετάσει τίς πράξεις μου μπροστά στούς Ἀγγέλους. Σέ παρακαλῶ, Παρθένε, βοήθησέ με γρήγορα.
Ἐσύ νά ἀκοῦς τούς πόθους καί τούς πόνους μου καί νά τούς μεταφέρεις μέ λόγους δικούς Σου στόν Υἱό Σου, νά μέ ὑποστηρίξεις, νά μεσολαβήσεις γιά μένα Ἐσύ, Μητέρα, Παναγία μου, Μεσίτρια. Σ’ εὐχαριστῶ.


Γ.