«Τὴν σάρκα ἡμῖν κατέλιπε τὴν ἑαυτοῦ»
«Ὁ μὲν Ἠλίας μηλωτὴν ἀφῆκε τῷ μαθητῇ· ὁ δὲ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ ἀναβαίνων τὴν σάρκα ἡμῖν κατέλιπε τὴν ἑαυτοῦ· ἀλλ᾿ ὁ μὲν Ἠλίας ἀποδυσάμενος, ὁ δὲ Χριστὸς καὶ ἡμῖν κατέλιπε, καὶ ἔχων αὐτὴν ἀνῆλθε. Μὴ τοίνυν καταπίπτωμεν, μηδὲ ὀδυρώμεθα, μηδὲ δυσκολίαν φοβώμεθα καιρῶν· ὁ γὰρ τὸ αἷμα αὐτοῦ μὴ παραιτησάμενος ὑπὲρ ἁπάντων ἐκχέαι, καὶ τῆς σαρκὸς ἡμῖν μεταδοὺς καὶ αὐτοῦ τοῦ αἵματος πάλιν, τί παραιτήσεται ποιῆσαι τῆς ἡμετέρας ἕνεκεν σωτηρίας;»
(Εἰς τοὺς ἀνδριάντας, Ὁμιλία Β΄, ΕΠΕ 31, 676)
Ἑρμηνευτικὴ ἀπόδοση
Ὁ προφήτης Ἠλίας ἄφησε στὸν μαθητή του τὴ μηλωτή, ἐνῶ ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ ἀναλαμβανόμενος στοὺς οὐρανοὺς μᾶς ἄφησε τὴ δική του σάρκα. Ὁ Ἠλίας ἄφησε τὴ μηλωτή, ἀφοῦ τὴν ἐκδύθηκε, ἐνῶ ὁ Χριστὸς καὶ σ᾿ ἐμᾶς ἄφησε τὴν σάρκα του καὶ μὲ τὸ θεωμένο σῶμα του ἀναλήφθηκε στοὺς οὐρανούς. Ἂς μὴ χάνουμε λοιπὸν τὸ θάρρος μας, οὔτε νὰ θρηνοῦμε, οὔτε νὰ φοβόμαστε τὶς δύσκολες περιστάσεις. Διότι Ἐκεῖνος ποὺ δὲν παρέλειψε νὰ χύσει τὸ Αἷμα του γιὰ χάρη ὅλων μας καὶ νὰ μᾶς μεταδώσει τὴν σάρκα του καὶ τὸ ἴδιο τὸ Αἷμα του, τί θὰ παραλείψει νὰ κάνει πρὸς χάριν τῆς δικῆς μας σωτηρίας;
Νὰ πενθεῖς, ὅταν ἁμαρτάνεις
«Ὅταν ἁμάρτῃς, τότε μόνον στέναξον, τότε δάκρυσον· οὐ κωλύω, ἀλλὰ καὶ προτρέπομαι μᾶλλον· καὶ τότε δὲ μετὰ συμμετρίας, ἐννοῶν ὅτι ἔστιν ἐπάνοδος, ἔστι καταλλαγή».
(Εἰς τὴν Α΄ πρὸς Κορινθίους ἐπιστολήν, Λόγος ΛΗ΄, ΕΠΕ 18Α, 580)
Ἑρμηνευτικὴ ἀπόδοση
Ὅταν ἁμαρτήσεις, τότε μόνο νὰ στενάξεις, τότε νὰ δακρύσεις. Δὲν ἐμποδίζω στὴν περίπτωση αὐτὴ τὸν θρῆνο, ἀλλὰ ἀκόμη περισσότερο τὸν συνιστῶ. Καὶ τότε νὰ πενθεῖς μὲ μέτρο. Καὶ αὐτὸ τὸ λέω, διότι ὑπάρχει ἐπάνοδος μὲ τὴ μετάνοια, ὑπάρχει συγχώρηση.