Ὁ Κύριός μας κάθεται δίπλα στό πηγάδι. Φαίνεται κουρασμένος. Μιά γυναίκα ἔρχεται μέ τή στάμνα της ἀπό τήν κοντινή πόλη τῆς Σαμάρειας καί τῆς ζητάει νερό:
–Δῶσ᾿ μου νά πιῶ.
Ξαφνιάζεται ἡ γυναίκα. Βλέπει τόν ἄγνωστο ὁδοιπόρο, καταλαβαίνει ὅτι εἶναι Ἰουδαῖος καί τόν ρωτᾶ:
–Πῶς ἐσύ, Ἰουδαῖος, ζητᾶς νερό ἀπό γυναίκα Σαμαρείτισσα, πού οἱ Ἰουδαῖοι μᾶς ἐχθρεύεστε;
–Ἐάν ἤξερες ποιός εἶναι αὐτός πού σοῦ ζητάει νερό, θά τοῦ ζητοῦσες ἐσύ τό ζωντανό νερό.
Στά λόγια αὐτά ἡ γυναίκα ἐντυπωσιάζεται. Ἐμπιστεύεται τόν διψασμένο ἄνδρα καί τόν ρωτάει ἀπό ποῦ ἔχει τό ζωντανό νερό.
–Ὅποιος πίνει νερό ἀπ᾿ τό πηγάδι διψάει ξανά, ἐνῶ μέ τό νερό πού θά τοῦ δώσω ἐγώ δέν θά ξαναδιψάσει στόν αἰώνα.
Ἡ σκηνή ἀντιστρέφεται, τώρα ζητάει νερό ἡ γυναίκα.
Κι ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός τή στέλνει νά φωνάξει τόν ἄνδρα της. Στήν ἀπάντησή της «δέν ἔχω ἄνδρα», ἐπιβεβαιώνει τή γυναίκα ὅτι λέει τήν ἀλήθεια –ἀφοῦ εἶχε διαδοχικά πέντε ἄνδρες, ἐνῶ τώρα συζεῖ μέ ἕκτο. Ἡ γυναίκα συγκλονίζεται. Ὀνομάζει τόν ἄγνωστο «προφήτη» καί τοῦ ζητᾶ νά τῆς λύσει τίς ἀπορίες της: Σέ ποιόν τόπο πρέπει νά λατρεύεται ὁ Θεός… Ἔπειτα ρωτᾶ γιά τόν Μεσσία…
Καί δέχεται τή μοναδική ἀποκάλυψη:
–«Ἐγώ εἰμι, ὁ λαλῶν σοι». Ἐγώ εἶμαι ὁ Μεσσίας, πού σοῦ μιλῶ.
Ἡ Σαμαρείτισσα δέν χρειαζόταν ἄλλο λόγο∙ ἀφήνει τή στάμνα της. Τρέχει στήν πόλη καί κηρύττει. Πείθει τούς συμπολίτες της μέ τόν λόγο της:
–Ἐλᾶτε νά δεῖτε ἄνθρωπο πού μοῦ εἶπε ὅλα ὅσα ἔκανα∙ μήπως εἶναι ὁ Χριστός;
Ἡ Σαμαρείτισα, συνάντησε τόν Χριστό νά τῆς ζητάει: «Δῶσ᾿ μου νά πιῶ». Δέχτηκε ταπεινά τήν ἀλήθεια γιά τή ζωή της καί μεταστρέφεται. Ἀναζητάει καί ἀξιώνεται νά δεχθεῖ θεῖες ἀποκαλύψεις. Ἀναδεικνύεται Ἁγία, ἡ μεγαλομάρτυς Φωτεινή καί Ἰσαπόστολος. Καλεῖ κι ἐμᾶς νά γνωρίσουμε Αὐτόν πού γνωρίζει σέ βάθος τή ζωή μας καί μπορεῖ νά τήν ἀλλάξει ριζικά!