Ζοῦμε σέ ἕναν κόσμο πού ἀλλάζει γρήγορα.
Εὔκολα μπορεῖ νά ἀλλάζουν ἡ μόδα, ἡ μουσική, οἱ διάφορες τάσεις. Ἀλλάζουν κι οἱ φιλίες, οἱ καταστάσεις, τά παγκόσμια γεγονότα…
Μέσα σέ αὐτές τίς συνεχεῖς ἀλλαγές, μπορεῖ κι ἐσύ νά γεύτηκες κάποτε μιά ἀπογοήτευση. Νά ἔνιωσες ὅτι ὅλοι σέ ξέχασαν ἤ σέ ἐγκατέλειψαν.
Κι ἄλλες φορές ἴσως νά σκέφτηκες πώς ζεῖς σέ ἕναν κόσμο ἀφημένο στήν τύχη του.
Κι ὅμως!
Ὁ κόσμος δέν ἐγκαταλείπεται…
Γιατί ὑπάρχει Ἐκείνη πού δέν μᾶς ἐγκαταλείπει!
***
Δεκαπενταύγουστος! Στήν ἔνδοξη Κοίμηση τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου ψάλλουμε:
«Τόν κόσμον οὐ κατέλιπες, Θεοτόκε».
Δηλαδή: «Δέν ἐγκατέλειψες τόν κόσμο, Θεοτόκε».
Δέν μᾶς ἄφησε μόνους!
Παρόλο πού ἔφυγε ἀπό τή γῆ, δέν ἀπομακρύνθηκε ἀπό τούς ἀνθρώπους. Δέν «ἄφησε» τόν κόσμο. Παραμένει κοντά, προστατεύει, ἀκούει, πρεσβεύει…
Ἄς τό ποῦμε πιό ἁπλά: Δέν εἶσαι μόνος!
Ὅταν νιώθεις ὅτι κανείς δέν σέ καταλαβαίνει,
ὅταν ἀπογοητεύεσαι,
ὅταν φοβᾶσαι γιά τό μέλλον,
γύρνα τό βλέμμα σου στή στοργική εἰκόνα τῆς Μάνας μας.
Εἶναι ἡ μητρική παρουσία πού δέν ἐγκαταλείπει τόν κόσμο – ἄρα οὔτε κι ἐσένα!
Ἡ Παναγία εἶναι ἡ ἐλπίδα πού δέν μετακινεῖται, ἡ ἀγάπη πού δέν φεύγει ὅταν δυσκολεύουν τά πράγματα.
***
«Τόν κόσμον οὐ κατέλιπες, Θεοτόκε».
Εἶσαι ἐδῶ κοντά μας, παρηγοριά καί καταφυγή μας!
Μιά ὑπενθύμιση ὅτι ἡ στοργή καί ἡ προστασία Σου γιά τόν κόσμο μας δέν τελειώνουν μέ τή σωματική ἀπουσία Σου.
Ὅτι ἡ ἐλπίδα δέν σβήνει μέ τίς δυσκολίες.
Ὅτι κάποιος συνεχίζει νά νοιάζεται γιά μᾶς!
Σέ ἕναν κόσμο πού συχνά μᾶς ἐγκαταλείπει, ὑπάρχει ἡ ἀγάπη πού μένει!