Εἶναι γεγονὸς ὅτι τελευταῖα μὲ τὴν ἐκτεταμένη καὶ σχεδὸν ἀνεξέλεγκτη χρήση τῆς τεχνολογίας, προωθεῖται ἕνα τελειοποιημένο σύστημα παρακολουθήσεως τῶν πολιτῶν ὡς πρὸς τὶς προτιμήσεις καὶ τὰ ἐνδιαφέροντά τους, τὶς μετακινήσεις καὶ τὶς πεποιθήσεις τους, τὴν κατάσταση τῆς ὑγείας τους, τὶς οἰκονομικὲς συναλλαγές τους, τὶς ἐνδυματολογικὲς καὶ διατροφικὲς ἐπιλογές τους, τοὺς τρόπους ψυχαγωγίας, ἀλλὰ καὶ ὡς πρὸς τοὺς ἀνθρώπους μὲ τοὺς ὁποίους συναναστρέφονται καὶ λοιπὰ προσωπικά τους δεδομένα.
Πολλὰ ἔχουν γραφεῖ γιὰ τὶς νέες ταυτότητες, τὸν Προσωπικὸ Ἀριθμό, τὰ ἐκτεταμένα δίκτυα μὲ κάμερες ποὺ τοποθετοῦνται παντοῦ μὲ δυνατότητα ταυτοποιήσεως προσώπου, μάλιστα μὲ τὴ χρήση τεχνητῆς νοημοσύνης. Ὅλα αὐτὰ καὶ ἄλλα συναφὴ προκαλοῦν δικαιολογημένους φόβους καὶ ἀντιδράσεις γιὰ τὴ διαφαινόμενη δυνατότητα στενῆς παρακολουθήσεως, κοινωνικοῦ καὶ οἰκονομικοῦ ἀποκλεισμοῦ καὶ χειραγωγήσεως τῶν πολιτῶν.
Ὑποβαθμίζεται μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ ὁ σεβασμὸς στὸν ἄνθρωπο, προσβάλλεται βάναυσα ἡ ἐλευθερία του, καταργεῖται ἡ ἰδιωτικότητα. Ὅλα φανερά!
«Εἶμαι καθαρός. Δὲν φοβᾶμαι. Δὲν ἔχω νὰ κρύψω τίποτα», λένε μερικοί.
Ὄχι! Δὲν εἶναι σωστὸ αὐτό. Δὲν εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ θέτω σὲ δημόσια θέα τὴν προσωπική μου ζωή. Ὄχι μόνο διότι αὐτὸ ἐγκυμονεῖ κινδύνους, ἀλλὰ καὶ διότι ὁ νόμος τοῦ Θεοῦ μὲ ὑποχρεώνει νὰ κρατῶ μερικὰ στοιχεῖα τῆς προσωπικῆς μου ζωῆς ἀπόρρητα γιὰ πνευματικοὺς λόγους.
Στὴν ἐπὶ τοῦ Ὄρους ὁμιλία του ὁ Κύριος μᾶς δίνει ἐντολὴ νὰ ἐνεργοῦμε σὲ κάποιες περιπτώσεις «ἐν τῷ κρυπτῷ». Ὅταν νηστεύεις π.χ., λέει ὅτι πρέπει νὰ λαμβάνεις τὰ μέτρα σου, «ὅπως μὴ φανῇς τοῖς ἀνθρώποις νηστεύων», γιὰ νὰ μὴ γίνει ἡ νηστεία ἀφορμὴ νὰ ὑπερηφανευθεῖς. Καὶ ὅταν προσεύχεσαι, νὰ εἰσέρχεσαι «εἰς τὸ ταμιεῖόν σου», στὸ ἰδιαίτερο δωμάτιό σου, καὶ ἀφοῦ κλείσεις τὴ θύρα σου, νὰ προσεύχεσαι «τῷ πατρί σου τῷ ἐν τῷ κρυπτῷ», χωρὶς νὰ σὲ βλέπουν τὰ μάτια τῶν ἀνθρώπων.
Ὅταν κάνεις κάποια ἐλεημοσύνη, νὰ προσέχεις ὥστε νὰ μὴν τὴν κάνεις «ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων πρὸς τὸ θεαθῆναι αὐτοῖς». Διότι ὅταν κάνεις ἐπιδεικτικὰ τὴ φιλανθρωπία, γιὰ νὰ σὲ δοῦν καὶ θαυμάσουν οἱ ἄνθρωποι, θὰ χάσεις τὸν μισθό σου ἀπὸ τὸν Θεό. «Σοῦ δὲ ποιοῦντος ἐλεημοσύνην μὴ γνώτω ἡ ἀριστερά σου τί ποιεῖ ἡ δεξιά σου». Τὸ ἀριστερό σου χέρι νὰ μὴ γνωρίζει τί κάνει τὸ δεξί (βλ. Ματθ. ς΄ 18, 6, 1, 3).
Ὁ ἄνθρωπος ἔχει ὄχι ἁπλῶς δικαίωμα, ἀλλὰ ὑποχρέωση, τὴν ὁποία τοῦ ἐπιβάλλει ὁ νόμος τοῦ Θεοῦ, νὰ διατηρεῖ τὸ ἀπόρρητο γιὰ κάποιες πράξεις τῆς ζωῆς του.
Ὁ ἴδιος ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς ἀπαιτοῦσε κάποτε νὰ μένουν μυστικὰ κάποια ἀπὸ τὰ ἔργα του καὶ νὰ μὴ γνωστοποιοῦνται εὐρύτερα.
Ὅταν θεράπευσε κάποιο λεπρό, τοῦ εἶπε: «Ὅρα, μηδενὶ εἴπῃς» (Μάρκ. α΄ 44). Πρόσεξε, νὰ μὴν πεῖς τίποτα σὲ κανένα. Διότι ἡ διαφήμιση τοῦ θαύματος θὰ ἐντυπωσίαζε τὰ πλήθη τοῦ λαοῦ ποὺ θὰ ἔτρεχαν νὰ Τὸν συναντήσουν καὶ αὐτὸ θὰ δυσκόλευε τὸ ἔργο του.
Ὅταν πάλι ὁ Κύριος θεράπευσε κάποιον κωφό, «διεστείλατο αὐτοῖς ἵνα μηδενὶ εἴπωσι» (Μάρκ. ζ΄ 36). Ἀφοῦ δὲ ἀνέστησε τὴν κόρη τοῦ Ἰαείρου, παρήγγειλε στοὺς γονεῖς «μηδενὶ εἰπεῖν τὸ γεγονός», νὰ μὴ φανερώσουν σὲ κανέναν τὸ γεγονός.
Ἀλλὰ καὶ τὴν ἀληθινὴ περὶ τοῦ προσώπου του πίστη δὲν τὴν ἄφηνε ἀμέσως καὶ εὐρέως νὰ διαδοθεῖ. Ὅταν ὁ ἀπόστολος Πέτρος ὁμολόγησε λέγοντας, «σὺ εἶ ὁ Χριστὸς ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος», Ἐκεῖνος παρήγγειλε «ἵνα μηδενὶ εἴπωσιν ὅτι αὐτός ἐστιν Ἰησοῦς ὁ Χριστός» (Ματθ. ις΄ 16, 20). Διότι δὲν εἶχαν ἀκόμη ὡριμάσει οἱ ἄνθρωποι, ὥστε νὰ διακηρυχθεῖ σ’ αὐτοὺς ἡ ἀλήθεια αὐτή.
Μετὰ δὲ τὴ Μεταμόρφωση, παρήγγειλε στοὺς τρεῖς Μαθητές του, ποὺ εἶδαν τὴ θεϊκή του δόξα στὸ ὄρος Θαβώρ, «ἵνα μηδενὶ διηγήσωνται ἃ εἶδον, εἰ μὴ ὅταν ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐκ νεκρῶν ἀναστῇ» (Μάρκ. θ΄ 9). Μόνο μετὰ τὴν Ἀνάστασή του θὰ ἔπρεπε νὰ μιλήσουν γιὰ τὸ ὑπερφυὲς αὐτὸ γεγονός, διότι ἡ ἐσφαλμένη ἀντίληψη ποὺ εἶχε ὁ λαὸς περὶ τοῦ Μεσσία θὰ ὁδηγοῦσε σὲ κακὴ ἐξήγηση κάθε στοιχείου ποὺ ἀπεδείκνυε τὴ μεσσιακή του ἰδιότητα.
Ὑπῆρχε λοιπὸν λόγος κάποια ἀπὸ τὰ θαύματά του νὰ μὴ δημοσιεύονται, κάποιες ἀλήθειες νὰ μὴ διακηρύσσονται ἄμεσα, ἀλλὰ ἀφοῦ ἔλθει πρῶτα ὁ κατάλληλος καιρὸς καὶ μόνο ἀπὸ ἐκείνους ποὺ εἶχαν ἐντολὴ νὰ τὸ κάνουν.
Αὐτὸς ποὺ ἔπρεπε νὰ γίνει γνωστὸς σ’ ὅλο τὸν κόσμο, διότι εἶναι ὁ Λυτρωτὴς τοῦ κόσμου, εἶχε καὶ ὁρισμένα ποὺ ἔπρεπε νὰ μένουν ἄγνωστα στοὺς πολλούς.
Ἔτσι καὶ οἱ πιστοί, οἱ ὁποῖοι πρέπει νὰ εἶναι τὸ φῶς τοῦ κόσμου, ὑποχρεοῦνται, κάποτε γιὰ λόγους συνέσεως, νὰ κρατοῦν κάποιες πλευρὲς τῆς ζωῆς τους ἀπόρρητες. Ἀκόμη καὶ νὰ κλείνονται στὶς κατακόμβες καὶ νὰ τελοῦν ἐκεῖ μυστικὰ τὴ λατρεία τοῦ Θεοῦ. Ὅλη ἡ ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας ἀποτελεῖ βεβαίωση αὐτῆς τῆς τακτικῆς, κατὰ τὸ παράδειγμα τοῦ Χριστοῦ.
Δὲν μποροῦν συνεπῶς οἱ ἄρχοντες τοῦ κόσμου, προκειμένου, ὅπως λένε, νὰ μᾶς ἀσφαλίσουν καὶ διευκολύνουν, νὰ καταργοῦν τὴν ἰδιωτικότητά μας καὶ ἔτσι νὰ μᾶς γεμίζουν μὲ ἀνασφάλειες, ἀμφιβολίες καὶ ποικίλες ἀνησυχίες. Ὁ Κύριος τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς διαφορετικὰ νομοθετεῖ.