Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
Απόψεις και σκέψεις

Ἀπόψεις καί σκέψεις

Η Δράση μας · Τεύχος Οκτωβρίου 2025

Ὑπάρχουν ἀκόμη ἄνθρωποι. Καστελόριζο 2025
Τά καθημερινά γεγονότα πού προβάλλονται καί σχολιάζονται ἀπό τά σύγχρονα μέσα ἐνημέρωσης δημιουργοῦν τήν ἐντύπωση ὅτι καί στήν πατρίδα μας πλέον ἐπικρατεῖ ἡ ἐλαφρότητα, ἡ παραπλάνηση, ἡ βία καί ἡ ἐκμετάλλευση. Ὅσο μάλιστα λείπουν τά κοινωνικά πρότυπα ἀνθρωπιᾶς καί ἐθνικῆς εὐαισθησίας, κινδυνεύουμε σέ λίγο νά μήν ἀναγνωρίζουμε τά ἑλληνορθόδοξα χαρακτηριστικά μας.
Ὑπό τήν ἔννοια αὐτή ξαφνιαστήκαμε εὐχάριστα, ὅταν πρίν λίγο καιρό ὁλόκληρο τό Καστελόριζο τιμοῦσε τόν κ. Θανάση Μαζαράκη. Τόν κυβερνήτη τοῦ ἀεροσκάφους τῆς Aegean πού μέσῳ τῆς Olympic Air ἐκτελοῦσε (καί συνεχίζει βέβαια νά ἐκτελεῖ) καθημερινά τό δρομολόγιο Ρόδος – Καστελόριζο – Ρόδος, καί πλέον συνταξιοδοτεῖται.
Δήλωνε μέ συγκίνηση κατά τήν τιμητική πρός αὐτόν ἐκδήλωση: «Τό Καστελόριζο δέν εἶναι ἕνα ἀκόμα νησί μέσα στά ἄλλα ἑλληνικά νησιά. Εἶναι σύμβολο. Δέν πετᾶμε μόνο γιά νά μεταφέρουμε ἐπιβάτες ἀλλά καί ἀσθενεῖς πού χρειάζονται ἐπείγουσα ἰατρική βοήθεια, στρατιωτικό προσωπικό καί ἐφόδια· πετᾶμε κυρίως γιά νά διατηροῦμε ζωντανό τόν ἀκρογωνιαῖο λίθο τῆς Ἑλλάδας. Τούς κατοίκους τούς γνωρίζουμε καί τούς χαιρετᾶμε μέ τά μικρά τους ὀνόματα. Συμμετέχουμε στή ζωή τους. Νιώθουμε κομμάτι τοῦ νησιοῦ».
Καί ὅλα αὐτά παρότι οἱ ἀεροπορικές ἐπιχειρήσεις πρός τό Καστελόριζο ἀπαιτοῦν ἀκρίβεια καί ἐμπειρία. «Εἶναι ἀπό τά πιό ἀπαιτητικά δρομολόγια τῆς Εὐρώπης. Ὁ διάδρομος εἶναι μικρός, περιβάλλεται ἀπό λόφους καί οἱ ἄνεμοι μποροῦν νά ἀλλάξουν δραματικά μέσα σέ λίγα λεπτά. Ἡ προσγείωση ἐδῶ εἶναι πιό ἀπαιτητική ἀπό πολλές στρατιωτικές ἀποστολές» ὁμολογεῖ ὡς παλιός πιλότος τῆς πολεμικῆς μας ἀεροπορίας.
Αἰσθανόμαστε τήν ἀνάγκη νά συγχαροῦμε κι ἐμεῖς τόν ἡρωικό κυβερνήτη γιά τήν παρακαταθήκη ἀφοσίωσης καί ἐπαγγελματικοῦ ἤθους πού ἀφήνει στούς συνεχιστές του καί σέ ὅλους ἐμᾶς. Ἀλλά καί τήν Aegean καί τήν Olympic Air, πού διαθέτει τέτοιους ἀνθρώπους στό προσωπικό της. Δέν εἶναι τυχαῖο ὅτι αὐτή ἡ ἑταιρεία, σέ πεῖσμα πολλῶν, διατίθεται καί μεταφέρει τό Ἅγιο Φῶς κάθε Μέγα Σάββατο ἀπόγευμα μέ ἔκτακτες πτήσεις σέ ὅλη τήν Ἑλλάδα.

Ὠδή εὐγνωμοσύνης στόν καλό δάσκαλο
Ἡ 5η Ὀκτωβρίου ἔχει καθιερωθεῖ ἀπό τό 1994 ἀπό τήν UNESCO ὡς παγκόσμια ἡμέρα τοῦ ἐκπαιδευτικοῦ, γιά νά ὑπενθυμίζει τόν καθοριστικό ρόλο πού παίζει ὁ δάσκαλος μέσα στήν κοινωνία. «Στοχεύει στό νά ἐπικεντρωθεῖ τό ἐνδιαφέρον στήν ἐκτίμηση, τήν ἀξιολόγηση καί τήν βελτίωση ὅλων τῶν ἐκπαιδευτικῶν τοῦ κόσμου». Εἶναι ἕνας ὀφειλόμενος φόρος τιμῆς σέ μιά δυστυχῶς ξεχασμένη καί ἐν πολλοῖς παραγνωρισμένη ὁμάδα ἀνθρώπων πού ἔκανε στή ζωή της τό πολύ ἁπλό, ἀλλά ταυτόχρονα καί μεγαλειῶδες: Ἔμαθε στά παιδιά γράμματα καί τά δίδαξε ἦθος!
Καί τά πέτυχε αὐτά, ὄχι γιατί ἡ ἀκαδημαϊκή της μόρφωση ἦταν περισσότερο πολύχρονη ἀπ᾽ ὅ,τι σήμερα (κάθε ἄλλο· παλαιότερα ἡ φοίτηση στήν Ἀκαδημία ἦταν διετής καί ὄχι τετραετής). Οὔτε γιατί ἡ οἰκονομική κατάσταση τῶν ἐκπαιδευτικῶν ἦταν ποτέ ἱκανοποιητική, ἀνάλογη τῆς ἀποστολῆς τους στήν κοινωνία. Ἀποστολή κορυφαία, ἀφοῦ αὐτοί διαμορφώνουν τό μέλλον τῆς πατρίδας μας. Θεμελιώνουν τή γνώση καί τό ἦθος στούς αὐριανούς πολιτικούς, θρησκευτικούς καί κοινωνικούς ἡγέτες, οἰκονομικούς παράγοντες, γενικά τίμιους καί συνετούς πολίτες μέ ἀρχές καί ἀξίες. Πέτυχαν αὐτά, γιατί «δίδασκαν μέ τό αἷμα τῆς ψυχῆς τους» τούς μαθητές τους. Δέν στόχευαν σέ οἰκονομικές διεκδικήσεις. Γι᾽ αὐτούς ἴσχυε αὐτό πού καταγράφεται στή μαρμάρινη στήλη μέ τήν προτομή τοῦ δασκάλου Παναγιώτη Καλλίερου σέ παλιό σχολεῖο τῆς Παροικιᾶς στήν Πάρο μέ τήν ἔνδειξη: «Ὁ καλός μας δάσκαλος».
«Καί τόν βίον ἀδιάβλητος καί τοῖς τρόποις ἀνεπίληπτος καί ταῖς ἐμπειρίαις ἄριστος». Δηλαδή, ἀκατηγόρητος στήν προσωπική του ζωή, ἄψογος στίς ἀναστροφές καί τούς τρόπους συμπεριφορᾶς καί ἄριστος στίς πράξεις του.
Ἦταν πρότυπα γιά τούς μαθητές ὄχι μόνο μέ ὅ,τι δίδασκαν μέ λόγια, ἀλλά καί μέ τή ζωή τους. Σήμερα; Ναί, καί σήμερα βρίσκει κανείς ἁγνούς ἐκπαιδευτικούς, ἀφοσιωμένους στό λειτούργημά τους, ἀνιδιοτελεῖς ἀγωνιστές. Καί βέβαια σέ ὅλες τίς βαθμίδες ἐκπαίδευσης, σέ ὅλες τίς εἰδικότητες καί σέ ὅλες τίς περιοχές τῆς χώρας.
Γι᾽ αὐτούς τούς τίμιους ἐκπαιδευτικούς τοῦ σήμερα, ἡ καλύτερη ἀξιολόγηση εἶναι αὐτή πού ὑφίστανται ἀπό τούς μαθητές τους καθημερινά καί ἀπό τούς γονεῖς τῶν μαθητῶν τους σέ διάφορες συναντήσεις.
Ὑπάρχει μεγαλύτερη ἱκανοποίηση γιά ἕναν τέτοιο δάσκαλο, νά τόν συναντοῦν μετά ἀπό 15 χρόνια εὐδοκιμοῦντες μαθητές του καί νά τόν χαιρετοῦν μέ τό «Γειά σου, δάσκαλε»;
Ἄς εἶναι ἡ 5η Ὀκτωβρίου εὐκαιρία γιά μιά μικρή ἀναγνώριση τῶν μεγάλων κόπων τῶν καλῶν ἐκπαιδευτικῶν, ὥστε νά συνεχίσουν νά κάνουν πράξη τήν προτροπή τοῦ Κωστῆ Παλαμᾶ: «Σμίλεψε πάλι, δάσκαλε, ψυχές!»