«Ἐπὶ τὰ μέλη ἔλθωμεν τὰ ἡμέτερα· καὶ γὰρ καὶ ταῦτα εὑρήσομεν ἀπωλείας αἴτια, ἐὰν μὴ προσέχωμεν, οὐ παρὰ τὴν οἰκείαν δὲ φύσιν, ἀλλὰ παρὰ τὴν ἡμετέραν ραθυμίαν. Σκόπει δέ· Ὀφθαλμὸς ἐδόθη, ἵνα βλέπων τὴν κτίσιν δοξάζῃς τὸν Δεσπότην· ἀλλ’ ἐὰν μὴ καλῶς χρήσῃ τῷ ὀφθαλμῷ, μοιχείας σοι γίνεται πρόξενος· γλῶττα δὲ ἐδόθη, ἵνα εὐφημῇς, ἵνα ὑμνῇς τὸν Ποιητήν· ἀλλ’ ἐὰν μὴ καλῶς προσέχῃς, βλασφημίας σοι γίνεται αἰτία· χεῖρες δὲ ἐδόθησαν, ἵνα ἀνατείνῃς αὐτὰς εἰς εὐχάς· ἀλλ’ ἐὰν μὴ νήφῃς, εἰς πλεονεξίαν αὐτὰς ἐκτείνεις· πόδες ἐδόθησαν, ἵνα τρέχῃς εἰς καλὰ ἔργα· ἀλλ’ ἐὰν ἀμελῇς, τὰς πονηρὰς δι’ αὐτῶν ἕξεις πράξεις».
(Πρὸς τοὺς ἐγκαλοῦντας, ΕΠΕ 31, 84)
Ἑρμηνευτικὴ ἀπόδοση
Ἂς ἔλθουμε στὰ μέλη τοῦ ἴδιου τοῦ σώματός μας. Ἂν δὲν προσέχουμε, θὰ τὰ βροῦμε κι αὐτὰ αἴτια καταστροφῆς, ὄχι ἀπὸ τὴ φύση τους, ἀλλὰ ἀπὸ τὴ δική μας ἀμέλεια. Σκέψου: Τὰ μάτια σοῦ δόθηκαν ἀπὸ τὸν Θεό, γιὰ νὰ βλέπεις τὴν κτίση καὶ νὰ δοξάζεις τὸν Κύριο. Ἀλλὰ ἂν δὲν κάνεις καλὴ χρήση τῶν ματιῶν, σοῦ γίνονται πρόξενα μοιχείας. Ἡ γλώσσα σοῦ δόθηκε, γιὰ νὰ δοξάζεις καὶ νὰ ὑμνεῖς τὸν Δημιουργό. Ἀλλὰ ἂν δὲν προσέχεις πολύ, σοῦ γίνεται αἰτία βλασφημίας. Τὰ χέρια σοῦ δόθηκαν, γιὰ νὰ τὰ ὑψώνεις σὲ προσευχή. Ἀλλὰ ἂν δὲν προσέχεις, τὰ ἁπλώνεις γιὰ νὰ ἁρπάξεις ξένα πράγματα. Τὰ πόδια σοῦ δόθηκαν, γιὰ νὰ τρέχεις στὰ καλὰ ἔργα. Ἀλλὰ ἂν εἶσαι ἀμελής, μ᾿ αὐτὰ θὰ πηγαίνεις στὶς κακὲς πράξεις.