Ἡ ψυχή του σὲ συνοχὴ μεγάλη. Φοβόταν; Ὁ Παῦλος, ὁ φλογερὸς Ἀπόστολος, δὲν εἶχε φοβηθεῖ ποτέ. Ἔπεφτε στὴ φωτιά, παράδερνε στὰ κύματα, παραδινόταν μὲ χαρὰ στὰ μαρτύρια.
Τώρα ὅμως ἦταν ἀνήσυχος. Ἡ ἀγωνία ἦταν φανερὴ στὰ λόγια του, στὴ στάση του, στὶς ἔντονες προτροπές του.
Βρισκόταν στὴ Μίλητο. Ἐκεῖ εἶχε σταματήσει τὸ πλοῖο, στὸ ὁποῖο εἶχε ἐπιβιβασθεῖ ἀπὸ τὴν πόλη Ἄσσο, προκειμένου νὰ φθάσει στὴν Ἰουδαία καὶ νὰ καταλήξει ἐγκαίρως στὰ Ἱεροσόλυμα γιὰ τὴν ἑορτὴ τῆς Πεντηκοστῆς. Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ δὲν ἀποβιβάσθηκε στὴν Ἔφεσο. Καθὼς ὅμως τὸ πλοῖο σταμάτησε γιὰ λίγο στὴ Μίλητο, κάλεσε ἐκεῖ τοὺς πρεσβυτέρους τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἐφέσου, γιὰ νὰ τοὺς ἀφήσει τὶς τελευταῖες ὑποθῆκες του.
Στὸ εἰκοστό (κ΄) κεφάλαιο τοῦ βιβλίου τῶν Πράξεων ἔχει ἀποτυπωθεῖ ἡ συγκινητικὴ ὁμιλία του πρὸς αὐτούς. Ἦταν ὅλοι δικά του παιδιά. Τοὺς εἶχε ὁδηγήσει στὴν πίστη, τοὺς εἶχε κατηχήσει καὶ τοὺς εἶχε χειροτονήσει ποιμένες τῆς ζωντανῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἐφέσου.
Τοὺς προλέγει ὅτι αὐτὴ εἶναι ἡ τελευταία φορὰ ποὺ τὸν βλέπουν, διότι βαδίζει πρὸς τὸ μαρτύριο καὶ τὸν θάνατο. Σᾶς φανέρωσα, τοὺς ὑπογραμμίζει, ὅλο τὸ σχέδιο τοῦ Θεοῦ γιὰ τὴ σωτηρία τῶν ἀνθρώπων, καὶ ἑπομένως ἔχετε πλήρη εὐθύνη γιὰ τὴν πνευματικὴ πορεία τοῦ ποιμνίου σας.
Θὰ τοὺς ἀποχωριζόταν πλέον. Ἡ στιγμὴ κρίσιμη, μοναδική. Προσέξτε τὸν ἑαυτό σας καὶ τὸ ποίμνιό σας, τοὺς τόνισε: «Προσέχετε ἑαυτοῖς καὶ παντὶ τῷ ποιμνίῳ». Προσέξτε, διότι μετὰ τὴν ἀναχώρησή μου θὰ εἰσβάλουν ἀνάμεσά σας λύκοι ἄγριοι – αἱρετικοί – ποὺ θὰ ἐπιχειρήσουν νὰ κατασπαράξουν τὸ ποίμνιο. Ἀλλὰ καὶ ἀπὸ ἐσᾶς τοὺς ἴδιους θὰ ἀναφανοῦν ἄνθρωποι ποὺ θὰ διδάσκουν διδασκαλίες πλανεμένες: «καὶ ἐξ ὑμῶν αὐτῶν ἀναστήσονται ἄνδρες λαλοῦντες διεστραμμένα».
Ὅταν τελείωσε τὴν ἀγωνιώδη ὁμιλία του, ἔπεσαν πάνω του κλαίγοντας καὶ τὸν φιλοῦσαν μὲ μεγάλη στοργή, λυπούμενοι γιὰ τὸν λόγο ποὺ τοὺς εἶχε πεῖ, ὅτι δὲν πρόκειται νὰ τὸν ξαναδοῦν.
Ὁ Παῦλος ἀκολούθησε τὸν δρόμο του. Ὁ λόγος του αὐτὸς ὅμως ἔμεινε. Ἡ προειδοποίησή του πραγματοποιήθηκε. Ὄχι μόνο στὴν Ἔφεσο, ἀλλὰ καὶ σὲ ὅλες τὶς κατὰ τόπους Ἐκκλησίες ἐμφανίσθηκαν «ἄνδρες λαλοῦντες διεστραμμένα».
Καὶ ὄχι μόνο τότε, ἀλλὰ καὶ στὰ ἑπόμενα χρόνια, σὲ ὅλους τοὺς αἰῶνες, οἱ διαστροφεῖς τοῦ Εὐαγγελίου ἐπιτέθηκαν ἄγρια στὴν Ἐκκλησία. Μὲ αὐτὰ τὰ ἄγρια θηρία πάλεψαν μέχρις αἵματος οἱ μεγάλοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας. Τοὺς πολέμησαν μὲ τὸν φωτισμένο λόγο τους, συγκρότησαν τὶς μεγάλες Οἰκουμενικές, καὶ τὶς ἄλλες Συνόδους, παραδόθηκαν σὲ ἐξορίες καὶ μαρτύρια, προκειμένου νὰ κρατήσουν τὴν πίστη ἀνόθευτη.
Οἱ αἰῶνες πέρασαν. Ἡ Ἐκκλησία ἀναμετρήθηκε μὲ ἀναρίθμητους ἐχθρούς. Ἔπειτα ἀπὸ δύο χιλιετίες ἀγώνων, μαρτυρίων, διωγμῶν, πολέμων ἐξοντωτικῶν, ἔφθασε στὸν αἰώνα μας.
Παράδοξη ἐποχή! Ὁ πλανήτης ἑνοποιήθηκε. Οἱ ἀποστάσεις ἐκμηδενίσθηκαν. Οἱ ἐπιστῆμες ἀναπτύχθηκαν ἐκρηκτικά. Ἡ τεχνολογία γιγαντώθηκε. Τὰ πολεμικὰ ὅπλα ἀπειλοῦν μὲ ὁλοκληρωτικὴ καταστροφὴ τὴ γῆ. Ἡ ἐνημέρωση πραγματοποιεῖται ἄμεσα. Ὡς ἀποτέλεσμα, οἱ πιὸ παράδοξες ἰδέες διαδίδονται ἀστραπιαῖα, φθάνουν σὲ κάθε γωνιὰ τῆς γῆς.
Ἡ Ἐκκλησία κατακλύζεται καὶ αὐτὴ ἀπὸ τὸ πλῆθος τῶν διαδιδόμενων ἀντιλήψεων. Ὅταν μιλοῦσε ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ἦταν ἑνωμένη. Στὴ διάρκεια τῶν αἰώνων μεγάλα τμήματά της, παρασυρμένα ἀπὸ «ἄνδρες λαλοῦντες διεστραμμένα», ἀποσχίσθηκαν ἀπὸ αὐτή.
Σήμερα ἀπειλεῖται καὶ πάλι.
«Ἄνδρες λαλοῦντες διεστραμμένα», προερχόμενοι ἀπὸ τὰ ἴδια τὰ σπλάχνα της, τὴν πιέζουν νὰ νοθεύσει τὴν ἀλήθειά της καὶ τὸ ἦθος της.
Ἀπὸ τὴ μιά, χρησιμοποιώντας βαρύγδουπο θεολογικὸ λόγο, τὴν ὠθοῦν σὲ συμβιβασμούς, γιὰ νὰ ἑνωθεῖ μὲ τοὺς ἀποσχισμένους αἱρετικούς, ἤ – τὸ χειρότερο – καὶ μὲ ἀλλόθρησκους.
Ἀπὸ τὴν ἄλλη, μὲ ἐξίσου βαρύγδουπο, δῆθεν ἐπιστημονικὸ λόγο, τὴν πιέζουν νὰ νοθεύσει τὸ ἦθος της, νὰ ἀποδεχθεῖ ὡς φυσιολογικὲς τὶς κάθε εἴδους διαστροφές. Αὐτοὶ οἱ τελευταῖοι παρασύρονται στὸ ἀντίθεο ἔργο τους ἀπὸ ἐκμαυλισμένους πολιτικοὺς καὶ τὰ διεφθαρμένα μέσα ἐνημερώσεως.
«Ἄνδρες λαλοῦντες διεστραμμένα». Τότε καὶ τώρα. Ὁ διάβολος τοὺς χρησιμοποιεῖ ὡς ὄργανά του. Ἀλλὰ τὴν Ἐκκλησία τὴν κυβερνᾶ ὁ Χριστός, Αὐτὸς ποὺ κατευθύνει καὶ τὶς τύχες τοῦ κόσμου ὅλου.