Ἐπὶ σαράντα ἡμέρες ὁ ἀναστὰς Κύριος ἐμφανιζόταν στοὺς Μαθητές του κατὰ διαστήματα καὶ τοὺς μιλοῦσε γιὰ τὶς ἀλήθειες καὶ τὰ μυστήρια ποὺ ἀναφέρονται στὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ (Πράξ. α΄ 3). Τοὺς εἰρήνευε, τοὺς χαροποιοῦσε, τοὺς ἐνίσχυε καὶ τοὺς ἔδινε ὁδηγίες γιὰ τὸ ἱερὸ ἔργο καὶ τὴ μεγάλη ἀποστολή, γιὰ τὴν ὁποία τοὺς προόριζε: νὰ κηρύξουν τὸ Εὐαγγέλιο σὲ ὅλα τὰ Ἔθνη (Ματθ. κη΄ 19).
Στὴν τελευταία του ἐμφάνιση τοὺς ἄφησε ὑποθήκη νὰ κηρύξουν στὸ Ὄνομά του μετάνοια καὶ ἄφεση ἁμαρτιῶν σὲ ὅλα τὰ Ἔθνη, κάνοντας ἀρχὴ ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλήμ. Νὰ γίνουν μάρτυρες τῆς Ἀναστάσεώς του καὶ νὰ παραμείνουν στὴν πόλη τῆς Ἱερουσαλήμ, μέχρις ὅτου «ἐνδυθοῦν δύναμιν ἐξ ὕψους» (Λουκ. κδ΄ 49), δηλαδὴ μέχρις ὅτου δεχθοῦν τὴν ἐπιφοίτηση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος!
Κατόπιν βγῆκαν ἔξω ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυμα. Πλησίασαν στὴ Βηθανία. Τώρα δὲν ἔμενε πλέον παρὰ νὰ τοὺς δώσει καὶ τὴν εὐλογία του. Ὑψώνει σὲ σχῆμα εὐλογίας τὰ πανάγια χέρια του, τὰ τρυπημένα ἀπὸ τὰ καρφιὰ τοῦ Σταυροῦ, καὶ τοὺς εὐλογεῖ μὲ ἀπέραντη ἀγάπη καὶ στοργή. «Ἐπάρας τὰς χεῖρας αὐτοῦ εὐλόγησεν αὐτούς» (Λουκ. κδ΄ 50), δείχνοντας ἔτσι ὅτι τοὺς ἀποχωρίζεται μὲ αἰσθήματα εἰλικρινοῦς καὶ ἀνιδιοτελοῦς ἀγάπης.
«Καὶ ἐγένετο ἐν τῷ εὐλογεῖν αὐτὸν αὐτοὺς διέστη ἀπ᾿ αὐτῶν καὶ ἀνεφέρετο εἰς τὸν οὐρανόν» (Λουκ. κδ΄ 51). Ἐνῶ συνέχιζε νὰ τοὺς εὐλογεῖ, ἔπαυσε πλέον νὰ πατεῖ στὴ γῆ. Ἄρχισε νὰ ὑψώνεται στὸν οὐρανό, γιὰ νὰ καθίσει στὸν ἔνδοξο θρόνο του στὰ δεξιὰ τοῦ Πατέρα.
Τί ἐξαίρετο θέαμα! Τί ὑπέροχη εὐλογία, τί ἀνεπανάληπτη σκηνή! Ἀναλαμβάνεται «ἐν δόξῃ» ὁ Κύριος τῆς δόξης εὐλογώντας τοὺς Μαθητές του! Ἂν ἡ ἀσύλληπτη δόξα καὶ μεγαλοπρέπεια, μὲ τὴν ὁποία ὁ Κύριος «ἀνεφέρετο εἰς τὸν οὐρανόν», εἶναι τὸ θαυμαστότερο στοιχεῖο τῆς θείας Ἀναλήψεως τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ, ἡ θεία εὐλογία ποὺ ἔδωσε στοὺς Μαθητές του «ἀναλαμβανόμενος» ὑπῆρξε τὸ συγκινητικότερο.
Ἡ θεία εὐλογία τοῦ ἀναληφθέντος Κυρίου ἀνήκει σὲ ὅλους τοὺς πιστούς. Διότι ὁ πυρήνας τῶν πρώτων Μαθητῶν τοῦ Χριστοῦ, οἱ ὁποῖοι ἦταν παρόντες στὴ θεία Ἀνάληψη, ἀντιπροσώπευαν ὁλόκληρο τὸν Ἰσραὴλ τῆς Χάριτος, τοὺς πιστοὺς ὅλων τῶν αἰώνων. Καὶ μάλιστα μᾶς κάνει ἐντύπωση ὅτι ἡ εὐλογία ποὺ ἔδωσε ὁ Κύριος στοὺς Μαθητές του δὲν ἦταν στιγμιαία, ἀλλὰ ἀναλήφθηκε στὸν οὐρανὸ «ἐν τῷ εὐλογεῖν αὐτούς», ἐξακολουθώντας νὰ κρατεῖ τὰ πανάγια χέρια του σὲ σχῆμα εὐλογίας!
Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ἡ θεία εὐλογία τοῦ ἀναληφθέντος Κυρίου συνεχίζεται ἀδιάκοπη. Παρακολουθεῖ ὁ Ἴδιος τὸν ἀγώνα μας. Κι ἂν βλέπει ὅτι ἀποστρεφόμαστε τὴ δυσώδη ἁμαρτία καὶ βαδίζουμε τὴν εὐθεία ὁδὸ τῶν ἐντολῶν του, μᾶς εὐλογεῖ μὲ θεία εὐλογία! Ἂν βλέπει ὅτι ἀγωνιζόμαστε «τὸν καλὸν ἀγῶνα τῆς πίστεως» καὶ ἐργαζόμαστε «μετὰ φόβου καὶ τρόμου» τὴ σωτηρία μας, μᾶς εὐλογεῖ μὲ κάθε εὐλογία πνευματική. Συμπολεμεῖ στὸ πλευρό μας καὶ μὲ τὸ παντοδύναμο χέρι του ἐνισχύει τὴν πίστη μας καὶ κρατύνει τὴ θέλησή μας, γιὰ νὰ μένουμε πιστοὶ στὸ ἅγιο θέλημά του καὶ νὰ «περιπατῶμεν ἀξίως τῆς κλήσεως ἧς ἐκλήθημεν» (Ἐφεσ. δ΄ 1).
Παρακολουθεῖ τὴν ὑπακοή μας. Κι ἂν βλέπει ὅτι πειθαρχοῦμε στὸν νόμο του καὶ στὰ προστάγματά του, ἀνοίγει ἀκόμη περισσότερο τὴ στρόφιγγα τοῦ θείου ἐλέους του, μᾶς τρέφει μὲ τὸ πανάγιο Σῶμα του καὶ μὲ τὸ τίμιο Αἷμα του καὶ μᾶς εὐφραίνει μὲ οὐράνιες καὶ θεῖες ἀπολαύσεις.
Παρακολουθεῖ τὴ ζωή μας. Κι ἂν βλέπει ὅτι δὲν σκανδαλίζουμε τοὺς ἄλλους, ἀλλὰ τοὺς οἰκοδομοῦμε καὶ τοὺς στηρίζουμε στὴν πίστη, μᾶς σκεπάζει μὲ τὸ ἔλεος καὶ τὴν κραταιὰ προστασία του καὶ μᾶς ἐνισχύει μὲ τὴ Χάρι καὶ τὴ θεία εὐλογία του.
Ἀλλὰ κι ἐμεῖς πόσο πολὺ ἐνισχυόμαστε, ὅταν γνωρίζουμε ὅτι ὁ ἀναληφθεὶς Κύριος ἁπλώνει ἀπὸ τὸν οὐρανὸ τὰ πανάγια χέρια του καὶ μᾶς εὐλογεῖ! Εὐλόγησε τοὺς δώδεκα Μαθητές του, εὐλόγησε τοὺς ἑκατὸν εἴκοσι, εὐλόγησε τοὺς πεντακόσιους καὶ συνεχίζει νὰ εὐλογεῖ τὴν Ἐκκλησία του, τοὺς πιστοὺς ὅλων τῶν ἐποχῶν καὶ ὅλων τῶν αἰώνων!
Τί χαρά, τί ἀγαλλίαση, τί ἀνεκτίμητη δωρεὰ εἶναι αὐτή, νὰ ἔχουμε ἀδιάκοπη τὴ θεία εὐλογία τοῦ ἀναληφθέντος Κυρίου μας! Ἀλλὰ καὶ πόσο μεγάλη ταπείνωση πρέπει νὰ δείχνουμε, πόσο ἰσχυρὴ ἀγάπη πρέπει νὰ ἔχουμε πρὸς τὸν Θεό, πόσο προσεκτικὴ ζωὴ ὀφείλουμε νὰ ζοῦμε, γιὰ νὰ κρατοῦμε τὴ θεία εὐλογία του! Πόσο βαθύτερα ὀφείλουμε νὰ μετανοοῦμε γιὰ τὶς ἁμαρτίες ποὺ κάνουμε, ὥστε νὰ μὴν ἀποσύρει τὴν εὐλογία του!
Ἂς ἐκδηλώνουμε αἰσθήματα βαθιᾶς εὐγνωμοσύνης, ἂς ταπεινωνόμαστε μπροστὰ στὴ θεία μεγαλειότητά του καὶ ἂς Τὸν παρακαλοῦμε λέγοντας: Κύριε, Σὺ ποὺ ἀναλήφθηκες μὲ δόξα στοὺς οὐρανούς, χωρὶς νὰ μᾶς ἀποχωρισθεῖς ποτέ, ἀλλὰ μένεις γιὰ πάντα ἑνωμένος μαζί μας, ἅπλωσε τὸ χέρι σου καὶ εὐλόγησε ὅλους ἐμᾶς. Ἀμήν.