Καμιὰ νύχτα μέσα στὸν χρόνο δὲν εἶναι τόσο λαμπρὴ καὶ εὐωδιαστή. Τὴν Ἀνάσταση τὴ γιορτάζουμε πάντα τὴν ἄνοιξη καὶ τὴν ἀπολαμβάνουμε μὲ νυχτερινὴ θεία Λειτουργία, λουσμένη σὲ ἀπερίγραπτη φωτοχυσία ἀπὸ τὶς φλόγες τῶν ἁγνῶν λαμπάδων ποὺ κρατοῦμε μὲ ἐνθουσιασμὸ στὰ χέρια μας.
Τὰ πρόσωπα ὅλων φωτεινά· οἱ καρδιὲς πλημμυρισμένες ἀπὸ χαρὰ καὶ συγκίνηση. Τὰ εὐφρόσυνα δὲ συναισθήματά κορυφώνονται στὸν Κατηχητικὸ λόγο τοῦ ἁγίου Ἰωάννη τοῦ Χρυσοστόμου, ποὺ ἀκούγεται τὴ νύχτα αὐτὴ τῆς Ἀναστάσεως.
Μᾶς προσκαλεῖ ὁ ἱερὸς Πατέρας νὰ εἰσέλθουμε στὸν ναὸ συμμετέχοντας, ὡς εὐγνώμονες δοῦλοι, «εἰς τὴν χαρὰν τοῦ Κυρίου», τοῦ ἀναστημένου Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἡ χαρὰ αὐτὴ δὲν εἶναι ἐπιφανειακή. Εἶναι οὐσιαστικὴ ἡ χαρὰ τῆς Ἀναστάσεως. Εἶναι ἀληθινὴ καὶ βαθιά. Διότι ὁ ἀναστὰς Κύριος μᾶς ἐλευθέρωσε ἀπὸ ὀδυνηρὲς μορφὲς θλίψεως· τὴν ἁμαρτία, τὴ μοναξιὰ καὶ τὸν θάνατο.
Μᾶς ἐλευθέρωσε πρωτίστως ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, ἀπὸ τὴν πικρὴ ἐνοχή της. Τὴν πρώτη ἐκείνη, τὴν «κυρία» τῆς Ἀναστάσεως ἡμέρα, πρὶν ἀκόμη δύσει ὁ ἥλιος, ὁ Κύριος ἐμφανίσθηκε στοὺς μαθητές του καὶ θεσμοθέτησε τὸ φιλανθρωπότατο Μυστήριο τῆς ἀφέσεως τῶν ἁμαρτιῶν, τῆς μετάνοιας τὸ Μυστήριο. Ἔδωσε μὲ αὐτὸ τὴν ἐξουσία στοὺς Ἀποστόλους, καὶ μέσῳ αὐτῶν στοὺς κληρικοὺς τῆς Ἐκκλησίας μας ὅλων τῶν αἰώνων, νὰ λύνουν καὶ νὰ συγχωροῦν τὶς ἁμαρτίες τῶν ἀνθρώπων: «Ἂν τινων ἀφῆτε τὰς ἁμαρτίας, ἀφίενται αὐτοῖς, ἂν τινων κρατῆτε, κεκράτηνται» (Ἰω. κ΄ [20] 23). Σὲ ὅσους συγχωρήσετε τὶς ἁμαρτίες, θὰ συγχωροῦνται ἀπὸ τὸν Θεό. Ὅποιες ὅμως κρατεῖτε ἀσυγχώρητες, θὰ μείνουν γιὰ πάντα κρατημένες. Συγχωροῦνται ἀσφαλῶς ὅλες οἱ ἁμαρτίες, ἐφόσον τὶς ἐξομολογούμαστε μὲ εἰλικρίνεια, συντριβὴ καὶ διάθεση μετάνοιας. Πῶς λοιπὸν νὰ μὴ χαιρόμαστε γιὰ τὸ μεγάλο δῶρο τῆς ἀφέσεως τῶν ἁμαρτιῶν μας, ποὺ μᾶς χάρισε ὁ ἀναστὰς Κύριος! Τώρα εἶναι τόσο εὔκολο νὰ εἰρηνεύουν οἱ ψυχές μας ἀπὸ τὸ μαστίγωμα τῆς ἔνοχης συνειδήσεως, καθὼς μᾶς ἀνοίγεται ὁ δρόμος τῆς καταλλαγῆς μὲ τὸν Θεό, τῆς γαλήνης καὶ εὐτυχίας. Γι᾿ αὐτὸ μὲ ἐνθουσιασμὸ ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος θὰ μᾶς πεῖ στὸν Κατηχητικὸ λόγο του: «μηδεὶς ὀδυρέσθω πταίσματα, συγγνώμη γὰρ ἐκ τοῦ τάφου ἀνέτειλε»!
Χαιρόμαστε ἀκόμη, διότι ὁ ἀναστὰς Κύριος συμπορεύεται μαζί μας. Δὲν εἴμαστε πλέον μόνοι. Μᾶς τὸ βεβαίωσε σὲ μία ἀπὸ τὶς ἐμφανίσεις του: «Ἰδοὺ ἐγὼ μεθ᾿ ὑμῶν εἰμι πάσας τὰς ἡμέρας» (Ματθ. κη΄ [28] 20). Δηλαδὴ ἐγώ, ὁ Ἀναστάς, θὰ εἶμαι μαζί σας ὅλες τὶς ἡμέρες καὶ τὶς νύχτες τῆς ἐπίγειας ζωῆς σας. Θὰ σᾶς ἐποπτεύω, συνοδεύω, συντροφεύω σὲ κάθε σας βῆμα. Ἀρκεῖ νὰ μὲ ἐπικαλεῖσθε μὲ πίστη, καὶ θὰ ἔρχομαι δίπλα σας γιὰ νὰ σᾶς μεταγγίζω τὴ θεία μου δύναμη, ὥστε νὰ ἐπιτελεῖτε τὰ ἔργα σας μὲ ἀσφάλεια καὶ ἐπιτυχία. Θὰ σᾶς ἐλευθερώνω ἀπὸ ἀπελπιστικὲς σκέψεις καὶ ἀπὸ ὁποιαδήποτε μελαγχολία ἢ ταραχή. Τὰ προβλήματά σας δὲν θὰ ξεπερνοῦν ποτὲ τὶς ἀντοχές σας. Θὰ εἶμαι κοντά σας καὶ θὰ ἑνώνομαι μαζί σας μυστηριακά, μὲ τὴ θεία Κοινωνία. Ἔτσι θὰ νικᾶτε καὶ θὰ συντρίβετε κάθε ἀόρατο καὶ ὁρατὸ ἐχθρό.
Χαιρόμαστε, τέλος, κατὰ τὴν Ἀνάσταση, διότι ὁ ἀναστὰς Κύριος κατάργησε τὸν θάνατο. Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος θὰ μᾶς τὸ ὑπενθυμίσει: «Μηδεὶς φοβείσθω θάνατον, ἠλευθέρωσε γὰρ ἡμᾶς τοῦ Σωτῆρος ὁ θάνατος». «Ἔσβεσεν αὐτόν». Ἔσβησε τὸν θάνατο ὁ Σωτήρας μας, ὁ Ἀναστάς. Τὸν ἐξαφάνισε. «Ἀνέστη Χριστὸς καὶ νεκρὸς οὐδεὶς ἐπὶ μνήματος». Βέβαια στὰ μνήματα ἐξακολουθοῦν νὰ ὑπάρχουν οἱ προσφιλεῖς μας κι ἐμεῖς ὅλοι κάποτε θὰ ἐναποτεθοῦμε σ’ αὐτά· ὄχι ὅμως ὡς νεκροί, ἀλλὰ ὡς «κεκοιμημένοι», δοκιμάζοντας προσωρινὰ τὸν ὕπνο τοῦ θανάτου καὶ ἀναμένοντας ὅλοι οἱ πιστοὶ μὲ μυστικὴ προσδοκία τὴν ὥρα τῆς κοινῆς μας ἀναστάσεως κατὰ τὴ Δευτέρα Παρουσία τοῦ Κυρίου μας. Πῶς λοιπὸν νὰ μὴ χαιρόμαστε γιὰ τὸ δῶρο τῆς ἀναστάσεως ποὺ μᾶς χάρισε ὁ Κύριος; «Χριστὸς ἐγερθεὶς ἐκ νεκρῶν, ἀπαρχὴ τῶν κεκοιμημένων ἐγένετο». Αὐτὸς πρῶτος ἀναστήθηκε, γιὰ νὰ γίνει «ἡ ἀπαρχή», ἡ ἀρχὴ τῆς ἀναστάσεως γιὰ ὅλους μας. Στέγνωσαν πλέον τὰ ἀπεγνωσμένα δάκρυα στοὺς τάφους. Ἀνέτειλε ἡ ἐλπίδα. Ἦλθε τὸ χαμόγελο τῆς εὐτυχίας στὸ πρόσωπο τῶν πιστῶν ποὺ πενθοῦν. Θὰ ἀναστηθοῦν οἱ νεκροί μας. Ὅλοι θὰ ἀναστηθοῦμε καὶ θὰ ζήσουμε αἰώνια μέσα στὸ φῶς τῆς Βασιλείας του.
Ἀνάσταση: ἀστείρευτη πηγὴ χαρᾶς. Μὲ καθαρὴ τὴν ψυχή μας ἂς ἀφήσουμε τὴ χαρὰ τοῦ Ἀναστάντος νὰ τὴν πλημμυρίσει καὶ ἂς τὴ φανερώνουμε ἀβίαστα καὶ γύρω μας. Εἶναι αὐτὸ τὸ σπουδαιότερο ἐπιχείρημα ποὺ ἀποδεικνύει ὅτι ζοῦμε ἀναστημένοι.
«Χριστὸς ἀνέστη»! «Ἀληθῶς ἀνέστη»!