Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας! «Ἡμέρα χαρμόσυνος καὶ εὐφροσύνης ἀνάπλεως πεφανέρωται σήμερον», ψάλλουμε πανηγυρικά. Ἡ Α΄ Κυριακὴ τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς εἶναι ἀφιερωμένη στὴν Ὀρθόδοξη Πίστη μας. Ἔτσι ὅρισαν οἱ ἅγιοι Πατέρες: Νὰ τιμοῦμε τὸ σπουδαῖο γεγονὸς τόσο τῆς ἀναστηλώσεως τῶν ἱερῶν εἰκόνων, ὅσο καὶ ὅλους τοὺς ἀγῶνες ποὺ ἔδωσαν οἱ Πατέρες μας γιὰ νὰ κρατηθεῖ ζωντανὴ καὶ ἀκέραια ἡ Ὀρθόδοξη χριστιανικὴ Πίστη μας ἀνά τοὺς αἰῶνες.
Εἶναι ἡμέρα τιμῆς καὶ μνήμης, χαρᾶς καὶ εὐφροσύνης, ἀλλὰ καὶ εὐκαιρία προβληματισμοῦ καὶ αὐτοκριτικῆς. Νὰ ἐρευνήσουμε ὁ κάθε Ὀρθόδοξος Χριστιανὸς πόσο γνήσια, καθαρά, ἀληθινὰ πιστεύουμε· πόσο ζωντανοὶ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ εἴμαστε.
Στὴν αὐτοκριτική μας αὐτή, ἂν θέλουμε ν᾿ ἀπαντήσουμε εἰλικρινά, θὰ μᾶς βοηθήσει αὐτὸ τὸ Σύμβολο τῆς Πίστεώς μας, ποὺ σὲ κάθε θεία Λειτουργία ἀπαγγέλλουμε, ἀλλὰ καὶ σήμερα στὴ λιτάνευση τῶν ἱερῶν εἰκόνων θὰ τὸ ἀπαγγείλουμε μὲ ὅλη τὴ δύναμη τῆς φωνῆς καὶ τῆς ψυχῆς μας. Γνωρίζουμε ἄλλωστε ὅτι μέσα στὰ 12 ἄρθρα τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως παρουσιάζεται συνοπτικὰ ἡ δογματικὴ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως τὰ συνέταξαν ἡ Α΄ καὶ ἡ Β΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος.
Στὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως ἀκοῦμε τρία δυνατὰ ρήματα: πιστεύω – ὁμολογῶ – προσδοκῶ. Αὐτὰ ἂν σκεφθοῦμε, θὰ μπορέσουμε νὰ κάνουμε τὴν αὐτοκριτικὴ ποὺ θέλουμε αὐτὴ τὴν ἐπίσημη ἡμέρα. Εἶμαι Ὀρθόδοξος Χριστιανὸς ὅταν πιστεύω. Πιστεύω βαθιὰ καὶ δυνατὰ στὸν ἕναν ἀληθινὸ Τριαδικὸ Θεό. Στὸν Πατέρα, τὸν Υἱὸ καὶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα.
Πιστεύω, δηλαδὴ ἀποδέχομαι ὅσα διδάσκει ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας, αὐτὰ ποὺ οἱ Προφῆτες εἶδαν καὶ γνώρισαν, ὅσα μᾶς παρέδωσαν οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι, οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, ὅσα δογμάτισαν οἱ Οἰκουμενικὲς Σύνοδοι τῆς Ἐκκλησίας καὶ ὅσα ἡ Οἰκουμένη συμφώνησε. Ὅ,τι μᾶς δίδαξε ὁ Κύριος στὸ ἱερὸ καὶ ἅγιο Εὐαγγέλιο, τίποτε περισσότερο, τίποτε λιγότερο. Χωρὶς συμβιβασμούς, χωρὶς ὑποχωρήσεις καὶ δικαιολογίες. Καὶ μάλιστα «πίστις δι᾿ ἀγάπης ἐνεργουμένη» (Γαλ. ε΄ 6). Αὐτὴ εἶναι ἡ σωστὴ Πίστη! Πίστη ποὺ ἐνεργεῖται, φανερώνεται διὰ τῶν ἔργων τῆς ἀγάπης, πρῶτον πρὸς τὸν Θεὸ καὶ δεύτερον πρὸς τὸν πλησίον. Διότι «ἡ πίστις χωρὶς τῶν ἔργων νεκρά ἐστι», ὅπως λέει ὁ ἅγιος Ἰάκωβος (Ἰακ. β΄ 26).
Εἶμαι Ὀρθόδοξος Χριστιανὸς ὅταν ὁμολογῶ. Ὁμολογῶ τὴν Πίστη μου, ὅπου καὶ ὅταν χρειασθεῖ, μὲ σύνεση, μὲ διάκριση, μὲ παρρησία. Ὁμολογῶ μὲ τὰ λόγια μου καὶ μὲ τὴ ζωή μου τὶς ἀλήθειες τῆς Πίστεώς μας καὶ κυρίως τὴ σπουδαία ἀλήθεια γιὰ τὸ «ἓν βάπτισμα εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν». Ὁ Κύριός μας σαφέστατα τὸ δίδαξε: «ὁ πιστεύσας καὶ βαπτισθεὶς σωθήσεται» (Μάρκ. ις΄ 16). Τὸ ἅγιο Βάπτισμα ἀναγεννᾶ τὸν ἄνθρωπο, τὸν κάνει μέλος τῆς ἁγίας Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας. Τὸ Βάπτισμα ὅπως καθιερώθηκε στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας ἀπὸ τὴ νηπιακὴ ἡλικία, γιὰ νὰ μεγαλώνουν τὰ παιδιὰ μέσα στὴ Χάρι τοῦ Θεοῦ, μὲ τὴ δυνατότητα συμμετοχῆς τους στὰ ἱερὰ Μυστήρια. Ἀρκεῖ τὸ Μυστήριο νὰ τελεῖται σωστὰ καὶ ἡ συμμετοχὴ τῶν παρευρισκόμενων νὰ εἶναι προσευχητική.
Τέλος, εἶμαι Ὀρθόδοξος Χριστιανὸς ὅταν προσδοκῶ. Τί προσδοκῶ; Τὴν ἀνάσταση τῶν νεκρῶν καὶ τὴ ζωὴ «τοῦ μέλλοντος αἰῶνος». Αὐτὴ ἡ προοπτικὴ τῆς αἰωνιότητας μᾶς κάνει νὰ ἀντιμετωπίζουμε ἀλλιῶς τὸν θάνατο, νὰ στεκόμαστε μπροστά του μὲ θάρρος, μὲ ἀφοβία ὅπως οἱ Ἅγιοι, ἀλλὰ καὶ αὐτὴ τὴν ἐπίγεια ζωὴ νὰ τὴ βλέπουμε ὡς στάδιο ἀγῶνος καὶ προθάλαμο τῆς αἰώνιας καὶ ἀτελεύτητης μακαριότητας.
Μέσα στὸν ἀλλοπρόσαλλο κόσμο ποὺ ζοῦμε, σὲ καιροὺς πρωτοφανοῦς συγχύσεως καὶ συμβιβασμῶν, σήμερα, Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας, προβάλλει ἐπιτακτικὸ τὸ χρέος μας νὰ ἀνακρίνουμε τὸν ἑαυτό μας πόσο ἀληθινοὶ Χριστιανοὶ εἴμαστε καὶ νὰ πάρουμε τὴν ἀπόφαση νὰ βιώνουμε καθημερινὰ τὴν Ὀρθόδοξη Πίστη καὶ Παράδοση ὡς τὴ μοναδικὴ ὁδὸ σωτηρίας· ἐπιπλέον δὲ νὰ ἀγωνιζόμαστε νὰ τὴ διατηροῦμε γνήσια καὶ ἀνόθευτη καὶ ἔτσι νὰ τὴν παραδώσουμε στὶς ἑπόμενες γενιές.