Ἡ γῆ ἦταν κατάξερη. Τρεισήμισι χρόνια δὲν εἶχε βρέξει οὔτε σταγόνα. Τὰ πάντα εἶχαν στεγνώσει. Ἡ εἰκόνα ἦταν ἀπογοητευτική. Χωράφια ἀπότιστα καὶ ἄκαρπα, ζῶα νὰ ἀναζητοῦν κάπου νὰ ξεδιψάσουν, ἄνθρωποι σὲ δυστυχία καὶ ἀπόγνωση. Φοβερὴ ἀνομβρία! Ὁλόκληρο τὸ νησὶ τῆς Αἴγινας ὑπέφερε…
Ἀπελπισμένοι οἱ κάτοικοι τοῦ νησιοῦ σκέφθηκαν ν᾿ ἀπευθυνθοῦν σ’ ἕναν ἄνθρωπο ποὺ διακρινόταν γιὰ τὴν ἅγια βιοτὴ καὶ τὴ βαθιὰ πίστη καὶ εὐλάβειά του: τὸν Μητροπολίτη Πενταπόλεως Νεκτάριο, Διευθυντὴ τῆς Ριζαρείου Σχολῆς. Ἐκεῖνο τὸν καιρό (ἔτος 1904) ὁ Ἱεράρχης πηγαινοερχόταν τακτικὰ στὸ νησί τους ἀναζητώντας τόπο γιὰ νὰ κτίσει Μοναστήρι καὶ νὰ στεγάσει κάποιες εὐλογημένες ψυχὲς ποὺ ποθοῦσαν ν᾿ ἀφιερωθοῦν ὁλοκληρωτικὰ στὸν Θεό. Σ’ αὐτὸ τὸν ἅγιο ἄνθρωπο τοῦ Θεοῦ στράφηκαν, προκειμένου νὰ τὸν παρακαλέσουν νὰ μεσιτεύσει στὸν Κύριο νὰ στείλει τὸ ζωογόνο νερό.
Πράγματι μία ἀντιπροσωπεία Αἰγινητῶν, μὲ ἐπικεφαλῆς τὸν Παντελῆ Περκόπουλο, βρῆκαν τὸν ἅγιο Ἱεράρχη στὴν τοποθεσία «Ξάντος», ὅπου εἶχε πάει γιὰ νὰ κατοπτεύσει τὸν χῶρο, στὸν ὁποῖο θὰ ἔκτιζε τὴ Μονή. Τὸν πλησίασαν μὲ σεβασμό, τοῦ ἐξέφρασαν τὴν ἔντονη ἀνησυχία τους καὶ ἀπεγνωσμένοι τὸν παρακάλεσαν νὰ ἱκετεύσει τὸν φιλάνθρωπο Θεὸ γιὰ νὰ λυθεῖ ἡ φοβερὴ μάστιγα τῆς ἀνομβρίας.
Ὁ Ἅγιος τοὺς ἄκουσε μὲ προσοχὴ καὶ συμπόνια. Ἡ ἀδιατάρακτη εἰρήνη τῆς φωτεινῆς μορφῆς του τοὺς μετέδιδε θάρρος καὶ ἐλπίδα. Στὸ τέλος τοὺς εἶπε στοργικά:
−Σὲ λίγη ὥρα θὰ πρέπει νὰ ἀναχωρήσω γιὰ τὴν Ἀθήνα, διότι ἔχω κάποιες ἀνειλημμένες ὑποχρεώσεις στὴ Σχολή. Σᾶς ὑπόσχομαι ὅμως νὰ ἐπανέλθω καὶ νὰ λειτουργήσω τὴν ἐρχόμενη Κυριακὴ στὸν Μητροπολιτικὸ Ναό. Θὰ σᾶς περιμένω λοιπὸν ἐκεῖ γιὰ νὰ προσευχηθοῦμε ὅλοι μαζί.
Πράγματι, τὴν ἑπόμενη Κυριακὴ λειτούργησε στὴ Μητρόπολη μὲ τὴν πάνδημη συμμετοχὴ κλήρου καὶ λαοῦ. Ἐφημέριος τότε τῆς ἐνορίας ἦταν ὁ π. Μιχαὴλ Ἐμμανουήλ. Στὸ τέλος τῆς κατανυκτικῆς θείας Λειτουργίας ὁ ἅγιος Ἀρχιερέας κάλεσε ὅλους τους πιστοὺς νὰ γονατίσουν καὶ ἀνέγνωσε ἀπὸ τὸ Εὐχολόγιο τὶς εἰδικὲς εὐχὲς γιὰ τὴ λύση τῆς ἀνομβρίας. Ἡ στιγμὴ ἦταν ὑποβλητικὴ καὶ κατεξοχὴν συγκινητική. Ὅλο τὸ ἐκκλησίασμα εἶχε στραφεῖ μὲ πίστη πρὸς τὸν οὐρανό. Ὅταν τελείωσε ἡ κοινὴ δέηση, στὶς ψυχὲς ὅλων βασίλευε ἕνα αἴσθημα βαθιᾶς εἰρήνης.
Μὲ ἀναπτερωμένες τὶς ἐλπίδες τους οἱ πιστοὶ κατευόδωσαν τὸν ἅγιο Νεκτάριο μέχρι τὸ λιμάνι, καθὼς ἐπρόκειτο πάλι νὰ ἀναχωρήσει γιὰ τὴν Ἀθήνα. Τότε ἀκριβῶς ἔγινε τὸ πολυπόθητο θαῦμα: Μόλις ὁ Ἅγιος ἐπιβιβάσθηκε στὸ πλοῖο, ἄρχισαν νὰ πέφτουν κιόλας οἱ πρῶτες σταγόνες τῆς βροχῆς. Ἄνοιξε ὁ πανάγαθος Θεὸς τοὺς οὐρανοὺς κι ἀπὸ τὴν ὥρα ἐκείνη ἔβρεχε ἀσταμάτητα γιὰ τρία ἡμερόνυχτα! Κατακλυσμός! Τόσο πολὺ νερὸ ἔριχνε, ὥστε ἡ ἴδια ἀντιπροσωπεία τῶν κατοίκων ποὺ εἶχαν παρακαλέσει τὸν Ἅγιο νὰ προσευχηθεῖ, ἀνήσυχοι πλέον ἀπὸ τὴν πρωτοφανὴ ἐκείνη νεροποντή, ἔσπευσαν νὰ τὸν συναντήσουν καὶ πάλι, γιὰ νὰ τὸν εὐχαριστήσουν βέβαια, ἀλλὰ καὶ γιὰ νὰ τοῦ ζητήσουν νὰ σταματήσει τὴ βροχή! Πράγματι πῆραν τὸ πλοῖο, ἔφθασαν στὸν Πειραιᾶ καὶ ἀπὸ ἐκεῖ ἀνέβηκαν στὴ Ριζάρειο.
Ὁ ταπεινὸς Ἅγιος τοὺς καλοδέχθηκε στὸ γραφεῖο του μὲ ἀγάπη καὶ χαρά.
−Καλῶς τους! Πῶς ἀπό ’δῶ;
−Σεβασμιώτατε, ἀποκρίθηκαν ἐκεῖνοι, εἴπαμε νὰ βρέξει, ἀλλὰ ὄχι καὶ νὰ μᾶς πνίξει!
Χαμογέλασε γλυκὰ ὁ Ἅγιος καὶ μὲ ἱλαρότητα τοὺς ἀποκρίθηκε:
−Παιδιά μου, θὰ βρέξει τόσο, ὅσο ἔχει ἀνάγκη ἡ γῆ. Ξέρει ὁ ἅγιος Θεός!
Ἔτσι καὶ ἔγινε. Ἀφοῦ χόρτασε ἡ γῆ νερό, τότε σταμάτησε ἡ βροχή (*).
***
Αὐτὴ εἶναι ἡ πίστη τῶν Ἁγίων. Πίστη ζωντανὴ ποὺ κάνει θαύματα. Ἄλλωστε ὁ ἴδιος ὁ Κύριος μᾶς ὑποσχέθηκε ὅτι, ἂν προσευχόμαστε μὲ πίστη, θὰ μᾶς δώσει ὅλα ὅσα Τοῦ ζητοῦμε: «πάντα ὅσα ἐὰν αἰτήσητε ἐν τῇ προσευχῇ πιστεύοντες, λήψεσθε» (Ματθ. κα΄ 22).
Πόσο ταλαιπωρεῖται ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος, ποὺ προσπαθεῖ μόνος του νὰ δώσει λύσεις στὰ προβλήματά του! Στηριζόμενος ἀποκλειστικὰ στὶς δικές του δυνάμεις, ἔχει θεοποιήσει τὴν ἐπιστήμη καὶ τὴν τεχνολογία καὶ δὲν καταφεύγει στὸν παντοδύναμο Θεὸ γιὰ νὰ ζητήσει βοήθεια. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁδηγεῖται σὲ τραγικὰ ἀδιέξοδα.
Ἔχουμε καὶ στὶς ἡμέρες μας πρόβλημα ἀνομβρίας. Εἰδικὰ σὲ ὁρισμένες περιοχὲς τῆς πατρίδας μας ὑπάρχει μεγάλη ἀνάγκη γιὰ βροχή. Ἄραγε ἔχουμε πίστη δυνατή, ὥστε νὰ συγκεντρωθοῦμε ὅλοι μαζί, ἄρχοντες, κλῆρος καὶ λαός, σὲ μιὰ λιτανεία γιὰ νὰ ἀπευθύνουμε θερμὴ δέηση πρὸς τὸν Θεὸ νὰ μᾶς ἐλεήσει; Αὐτὴ τὴν ἀκράδαντη πίστη μᾶς δίδαξε ὁ ἅγιος Νεκτάριος μὲ τὸν τρόπο ποὺ ἀντιμετώπισε τὴν ἀνομβρία στὴν Αἴγινα. Μακάρι μὲ τὶς πρεσβεῖες του νὰ ἐνισχυθεῖ καὶ ἡ δική μας πίστη, ὥστε νὰ ζοῦμε μὲ ἀκλόνητη ἐμπιστοσύνη στὴν πρόνοια τοῦ Θεοῦ καὶ στὴν ἄπειρη πατρική του ἀγάπη.
Ἀπό τή ζωή τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου