Πόλεμος καί εἰρήνη

Πόλεμος καί εἰρήνη. Οἱ δύο βάσεις πού στηρίζεται ἡ δοκός τῆς Ἱστορίας στήν ὁποία ἀκροβατεῖ ἡ ἀνθρωπότητα σήμερα καί πάντα. Σ’ αὐτήν βάδισαν οἱ πρόγονοί μας πού ἔγραψαν τό ἔπος τοῦ ’40 πολεμώντας γιά τήν εἰρήνη, σεβόμενοι τή δικαιοσύνη καί τήν ἀλήθεια. Κι ἐνῶ μαθήτευσαν στό τοῦ Ἡροδότου: «Κανείς δέν εἶναι τόσο ἀνόητος ὥστε νά προτιμᾶ τόν πόλεμο ἀπό τήν εἰρήνη, διότι στόν καιρό τῆς εἰρήνης τά παιδιά θάπτουν τούς γονεῖς, ἐνῶ στόν καιρό τοῦ πολέμου οἱ γονεῖς θάπτουν τά παιδιά τους», ὁδηγήθηκαν σέ πολεμική ἐμπλοκή ἐνάντια στήν παράνοια τοῦ φασισμοῦ γιά τήν τιμή καί τήν ἐλευθερία.
Καθώς κυματίζει καί φέτος ἡ γαλανόλευκη στά σπίτια μας καί στίς καρδιές μας, παιανίζουν τά τραγούδια τῆς νίκης, παρελαύνουν τιμητικά τά νιάτα, οἱ ψυχές ἀναριγοῦν στίς θύμησες ἑνός ἐξωφρενικοῦ καί τραγικοῦ πολέμου καί ἡ ἀπορία βαθαίνει: «Εἰρήνη φίλη, ἐνῶ εἶσαι ἀγαθό πού ἐπαινεῖσαι ἀπό ὅλους, γιατί τόσοι λίγοι σέ διαφυλάσσουν;»
Ζώντας στήν πνιγηρή ἀτμόσφαιρα τοῦ πολέμου πού βιώνει ἡ παγκόσμια κοινότητα μέ τήν ἀμοιβαία καχυποψία καί ἀνταγωνιστικότητα μεταξύ τῶν κρατῶν, ἀκοῦμε τίς παράδοξες ἐκφράσεις «εἰρήνη γιά τόν τερματισμό τῆς εἰρήνης» καί «πόλεμος γιά τόν τερματισμό τοῦ πολέμου». Παρακολουθοῦμε τό ὑποκριτικό «παιχνίδι τοῦ ἀφοπλισμοῦ» καί ἐνῶ οἱ διαπραγματευτές συνομιλοῦν, τά ὁπλοστάσια πού ἔπρεπε νά διαλυθοῦν γίνονται ὁλοένα ἰσχυρότερα. Γι’ αὐτό ἀγωνιοῦμε μπροστά στά πολεμικά μέτωπα πού ρουφοῦν ἀνθρώπινο αἷμα καί προοιωνίζουν κακά γιά τό μέλλον τοῦ κόσμου σάν τή φρίκη μιᾶς παγκόσμιας σύρραξης καί πυρηνικῆς ἀνάφλεξης.
Τό ἔνδοξο «ΟΧΙ» δέν προβάλλει μόνο ἕνα ἀσίγητο παράδειγμα ἡρωισμοῦ καί φιλοπατρίας γιά τούς σύγχρονους Ἕλληνες, ἀλλά δείχνει τό βάθος τῆς καρδιᾶς τοῦ Ἕλληνα τῆς ἐποχῆς τοῦ Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ἦταν ἡ καρδιά πού εἶχε ὑπερβεῖ κάθε ἐσωτερικό διχασμό καί «ἡ ἀλογία τῶν παθῶν» εἶχε μετατραπεῖ σέ ἐπιθυμία τοῦ θείου θελήματος. Ἦταν ἡ καρδιά πού στεριωνόταν στήν πεποίθηση ὅτι ἡ πορεία τῆς Ἱστορίας εἶναι στά χέρια τοῦ δικαιοκρίτη Θεοῦ. Ἦταν ἡ καρδιά πού εἰρήνευε κάτω ἀπό τή θεία Σκέπη τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, πού ἀνδρειωνόταν ἀπό τά μαρτύρια τῶν ἁγίων, μεταλαμβάνοντας αἷμα καί πνεῦμα ἀπό τή θεία Λατρεία. Ἦταν ἡ καρδιά πού εἶχε τήν ἀκράδαντη πίστη ὅτι ἡ εὐσέβεια καί ἡ μετάνοια προσελκύει τό θεῖο ἔλεος καί τήν εἰρήνη «τήν πάντα νοῦν ὑπερέχουσαν».
Αὐτή ἡ ἐπέτειος μπορεῖ νά βρεῖ βαθύτατο νόημα γιά μᾶς, ἄν μᾶς βοηθήσει νά μήν ξεχνοῦμε ὅτι σέ κάθε ὁρατό ἤ ἀόρατο πόλεμο ἡ μάχη δίνεται καί κερδίζεται στό πεδίο τῆς καρδιᾶς πού βασιλεύει ὁ εἰρηνοποιός Κύριος.