Τῶν προγόνων βλαστοί, μ᾿ ἀτσαλένια κορμιά
τοῦ πολέμου περνώντας τή φρίκη,
τῆς καρδιᾶς μας τή φλόγια τή φέραμε μιά,
ὥς ἐκεῖ πού μᾶς πρόσμενε ἡ Νίκη.
Μέ τή λόγχη χαράξαμε ἁδρό στά βουνά
τ᾿ ὄνομά μας –γαλάζιο λουλούδι–
νά τό πάρει ὥς τά πέρατα ὁ θρύλος ξανά
στούς λαούς νά τό κάμει τραγούδι.
Προσταγή στή φυλή μας, σάν νόμος βαριά,
τό παλιό ν᾿ ἀναστήσουμε θάμα.
Νά ᾿ναι αἰώνια σέ τούτη τή γῆ ἡ Λευτεριά,
κάποιας μοίρας ὁρίζει τό τάμα.
Μάνα Ἑλλάδα, δική σου μιά σάλπιγγα ἠχεῖ
μέσ᾿ ἀκόμα στῆς Πίνδου μιά κόχη,
στούς λαούς νά θυμίζει γεμάτο ψυχή,
τό τρανό πού ξεστόμισες «ΟΧΙ».
Στέλιος Σπεράντσας

